PRO: Zelfstandigenwet in strijd met SER-afspraken Geplaatst 18 oktober 2026 door ZiPredactie De Zelfstandigenwet doorbreekt eerder gemaakte afspraken in de SER. De wet verstoort daarmee de balans in het arbeidsmarktpakket dat in het SER-advies voor de middellange termijn (MLT) is overeengekomen, terwijl dat pakket nog niet volledig is geïmplementeerd. Dat schrijft PRO-Kamerlid Mariëtte Patijn in Kamervragen. Die vragen heeft ze overigens gesteld aan minister Vijlbrief van SZW, en niet aan minister Aartsen, die verantwoordelijk is voor de Zelfstandigenwet. Polder en de zzp-wet In het SER-MLT-advies 2021-2025 deed de Raad voorstellen voor een breed pakket aan arbeidsmarkthervormingen. Die voorstellen waren een uitwerking van de adviezen van de Commissie Regulering van Werk (ook bekend als de Commissie Borstlap). Het kabinet-Rutte IV nam de SER-voorstellen destijds integraal over. Toenmalig minister Van Gennip vertaalde ze naar een reeks wetten, zoals de Wet meer zekerheid flexwerkers, de BAZ (verplichte arbeidsongeschiktheidsverzekering) en de VBAR. Daarnaast werd, conform het SER-advies, de zelfstandigenaftrek afgebouwd. Het huidige kabinet heeft ervoor gekozen de VBAR in tweeën te knippen: de Wet rechtsvermoeden bij laag tarief, die op 1 januari al ingaat, en de Zelfstandigenwet, die oorspronkelijke VBA-deel (verduidelijking beoordeling arbeidsrelaties) vervangt. Patijn vraagt zich in haar Kamervragen af of er wel steun is bij de sociale partners voor de Zelfstandigenwet en of de minister bereid is die partners om advies te vragen. “Het gaat er ons om dat er uitvoering gegeven zou worden en het MLT advies als afspraak tussen sociale partners” aldus Patijn in een toelichting. “Daar is nu één element uitgetrokken, namelijk zzp-wetgeving. Daardoor is het evenwicht uit dat pakket van het MLT-advies getrokken. Dat is een keuze geweest van dit kabinet. Het is in zo’n situatie, zeker als je polder ook dichtbij wil houden, echt belangrijk om hier serieus overleg over te voeren.” Rol polder Overigens hebben de sociale partners, via de Stichting van de Arbeid, in 2025 al aangegeven dat noch de VBAR noch de Zelfstandigenwet aansluit bij het genoemde SER-advies. Als VVD-Kamerlid nam Aartsen in debatten het standpunt in dat de politiek ook een eigen verantwoordelijkheid heeft en niet uitsluitend SER-adviezen hoeft uit te voeren. Lees ook: SER lid Ruben van Houweling “Op sommige punten is het SER MLT misschien wel ingehaald door de realiteit. Het antwoord op de vraag van Patijn hoe het kabinet aankijkt tegen de verhouding tussen het SER-MLT en de Zelfstandigenwet staat overigens al te lezen in de (concept-)memorie van toelichting (MvT). Daarin wordt uitvoerig ingegaan op hoe de Zelfstandigenwet zich volgens het kabinet verhoudt tot het SER-MLT-advies en het arbeidsmarktpakket. In die MvT erkent het kabinet dat het “wetsvoorstel zelf geen onderdeel vormt van het arbeidsmarktpakket zoals dit initieel is afgesproken”, maar ziet het de wet wel als een “praktische uitwerking van de richtingen die verschillende partijen hebben geschetst.” Oftewel: volgens het kabinet past de wet binnen het bredere pakket en is het in de geest van de SER-afspraken. Verhoudingen op scherp De timing van de Kamervragen is opvallend. Momenteel loopt er een internetconsultatie over deze wet. Bij uitstek de gelegenheid voor iedereen, inclusief de sociale partners, om input te geven. In die consultatie wordt onder meer expliciet gevraagd te reageren op de verplichte bestedingen. Voor Patijn is dat niet voldoende, zo laat ze weten: “Dit gaat ook over hoe je met je partners in de polder om gaat.” De vragen van Patijn zijn lastig los te zien van de verstoorde verhoudingen tussen de vakbonden en het kabinet, en binnen de polder. De kabinetsplannen voor bezuinigingen op de sociale zekerheid mogen dan van tafel zijn, daarmee is er nog geen bereidheid tot samenwerking. Dat de ABU, NBBU en VvDN een jaar geleden nieuwe cao’s hebben afgesloten zonder de traditionele vakbonden FNV en CNV, zet de verhoudingen binnen de polder rond het ‘flexdossier’ op scherp. Dat speelt bij de verdere invulling van de Wtta (het toelatingsstelsel), maar – zo blijkt uit deze vragen – dus ook rond de Zelfstandigenwet. De ambitie van minister Aartsen voor een breed maatschappelijk en politiek draagvlak voor zijn Zelfstandigenwet lijkt in ieder geval onder druk te staan. Patijn zegt namelijk ‘vraagtekens’ te hebben over de toegevoegde waarde van de Zelfstandigenwet en vreest dat de wet voor nieuwe onrust gaat zorgen. Geplaatst in ZP en Politiek | 13s Reacties
Van freelancerpool tot AI-agent op de loonlijst: vijf platforms die inhuren op z’n kop zetten Geplaatst 15 oktober 2026 door ZiPredactie Een profiel opstellen, een opdracht uitzetten en wachten op kandidaten: zo verloopt professioneel inhuren nog vaak. Volgens Sepp Haans, platformstrateeg bij Freshheads, is die werkwijze aan vervanging toe. In het webinar Vijf platforms die professioneel inhuren veranderen laat hij zien hoe nieuwe aanbieders heel specifieke inhuurproblemen met technologie oplossen. Lees ook: De arbeidsmarkt verandert. Verandert jouw manier van inhuren mee? Forse groei Het spel zelf blijft volgens Haans hetzelfde: goede mensen werven, binden en behouden. Maar de manier waarop verandert drastisch, en daarmee het hele ecosysteem rond de werkgever. Hoe snel dat gaat, laat platformwerk zien. In 2022 telde de Europese Unie bijna 29 miljoen platformwerkers, voor 2025 werden er 43 miljoen voorspeld. “Daar is het dik overheen gegaan”, zegt Haans. Inmiddels gaat het volgens hem om meer dan 60 miljoen mensen. Samen met dagvoorzitter en ZiPconomy hoofdredacteur Jan-Willem Weijers laat Haans zien hoe vijf verschillende platforms hun oplossing bieden, ook door radicaal anders te kijken naar inhuren en talent. 1. Fring: een flexibele schil die warm blijft Het eerste knelpunt dat Haans benoemt, is dat organisaties steeds opnieuw beginnen. “We zijn het wiel eigenlijk constant opnieuw aan het uitvinden.” Er is iemand nodig, dus gaat er een opdracht naar HR, een MSP of een bemiddelaar. Bij freelancers komt daar een praktisch probleem bij: niemand weet wie wanneer beschikbaar is. “Ik heb iemand nodig, maar dan moet ik iedereen gaan bellen.” Het Nederlandse platform Fring pakt precies dat aan. Organisaties bouwen er een pool op van freelancers met wie ze eerder hebben gewerkt en houden continu zicht op hun beschikbaarheid. Die freelancers kunnen op hun beurt hun eigen netwerk uitnodigen. Zo ontstaat een flexibele schil van bekenden en warm aangedragen professionals. Fring is daarmee zowel technologie voor poolbeheer als bemiddelingsplatform. Waarom voeg je dat niet gewoon toe aan je eigen VMS (vendor management system), vraagt Weijers zich af. “Jouw eigen VMS beperkt je tot wie jij erin hebt zitten”, antwoordt Haans. Weijers zelf ziet in Nederland vooral veel ‘dode poelen’: talentpools die niemand onderhoudt. Direct sourcing, het rechtstreeks werven uit je eigen netwerk, “werkt alleen maar als het een warme community is”. Dat bleek ook uit de poll: de meeste kijkers mailen of bellen nog altijd rond, en slechts 17 procent zegt een systeem te hebben dat goed wordt bijgehouden. 2. Catalant: huur een resultaat, geen profiel Het Amerikaanse Catalant draait de gebruikelijke vraag om. Waar opdrachtgevers meestal een functie of profiel uitzetten, stelt Catalant het beoogde resultaat centraal. “Je moet het resultaat wat je wil behalen centraal zetten”, vat Haans het uitgangspunt samen. Soms gaat dat tot op het niveau van een letterlijke KPI. Niet: we zoeken een externe recruiter. Maar: we willen tien vacatures ingevuld hebben. Het platform heeft naar eigen zeggen 70.000 tot 80.000 consultants en experts aangesloten en bedient vooral Fortune 500-bedrijven. Half september lanceerde het volgens Haans een nieuwe dienst die nog een stap verder gaat: bij elke ingehuurde professional levert Catalant ook een AI-engineer, om sneller bij het gewenste resultaat te komen. Veelzeggend detail: 52 procent van alle aanvragen die het platform ontvangt, gaat over AI. Haans is niet kritiekloos. Catalant vraagt een fee van 20 tot 30 procent. Voor werving en selectie is dat gangbaar, “maar voor een platform is dat vrij fors”, zegt hij. Een platform hoort eerder rond de 10 tot 12 procent te zitten. Voor het mkb is Catalant daarom weinig interessant. De les is wel breed toepasbaar: “Bepaal nou eerst het resultaat. Ga dan pas kijken naar de opdracht.” 3. Pangea: betalen per minuut in plaats van per maand Pangea, opnieuw een Amerikaans platform, richt zich op fractional hiring: professionals inzetten voor precies dat deel van hun tijd dat een klus vraagt. Daarmee speelt het in op een probleem dat Haans in Nederland structureel ziet. “We zijn eigenlijk aan het overinhuren.” Organisaties vragen een professional voor maanden, terwijl het resultaat misschien in een paar weken of een paar uur per week te halen is. Pangea werkt daarom met een pay per minute-model. Vooraf schat het platform met behulp van AI in hoeveel tijd een opdracht werkelijk kost. Profielen van professionals worden met AI opgebouwd en gecontroleerd en ook van de opdrachtgever wordt veel gevraagd om de opdracht scherp te krijgen. “Dit kan alleen maar werken als je supergoed matcht”, benadrukt Haans. Weijers, net terug van de Contingent Workforce Strategies Summit in Dallas, herkent de beweging. Daar draaide alles om de verschuiving van workforce management naar workforce orchestration: “Weggaan van het denken in jobs, naar get the work done.” Dat vraagt volgens hem om een nieuwe rol, die van workforce architect. Haans ziet ook een kans voor bemiddelaars. “Een bemiddelaar levert nu nog mensen. En dat model zal nooit verdwijnen.” Maar de toegevoegde waarde verschuift naar het helpen van klanten om te bepalen wat ze werkelijk nodig hebben: de juiste capaciteit op het juiste moment. 4. Gigged.AI: eerst kijken wat je al in huis hebt “Ik vind deze het interessantste van heel het webinar”, zegt Haans over Gigged.AI. Het platform wil de reflex voor zijn dat een manager bij elk gat om een nieuwe functie vraagt. Het brengt geautomatiseerd de skills van alle medewerkers in kaart, op basis van cv’s, LinkedIn-profielen, toetsen of de onboarding. Start je een project, dan zoekt het systeem eerst binnen de eigen organisatie wie de benodigde vaardigheden heeft. Het opvallende: Gigged.AI neemt ook digitale capaciteit mee. AI-agents krijgen een plek in dezelfde skills-inventaris als mensen. Pas als blijkt dat bepaalde kennis echt ontbreekt, huur je via het platform extern in. Haans geeft een voorbeeld van Freshheads-klant Actief Werkt!, dat zijn rapportages anders wil inrichten. Iemand die data kan lezen is al in huis en een AI-model kan datapunten omzetten naar een dashboard. Wat ontbreekt, is een developer die die datapunten bouwt. Vroeger werd daarvoor al snel een BI-specialist fulltime ingehuurd. Weijers zet er een kritische kanttekening bij. Als CHRO zou hij niet zomaar alle HR-data uit handen geven: “Dat ga ik dus overlaten aan een AI-systeem buiten mijn organisatie?” Haans erkent dat dataveiligheid aandacht vraagt en wijst erop dat het platform met grote Europese partijen werkt. Een lokale inrichting zou een oplossing kunnen zijn. Tegelijk ziet Weijers potentie voor behoud en opleiding van medewerkers: beter benutten wat je al in huis hebt. Wie bepaalt eigenlijk of werk naar AI gaat of naar een extra professional? Bij bijna de helft van de kijkers is dat nog door niemand belegd. Op de tweede plaats: de manager met een hulpvraag. “Als je het aan de manager overlaat, krijg je een wildgroei aan tooling”, waarschuwt Haans. HR en IT moeten de kaders stellen en faciliteren. Bij momenten waarop menselijk contact waarde heeft, zoals bij werving, is zijn advies helder: “Daar moet je wat mij betreft altijd een human in the loop hebben.” 5. Agent Talent: een AI-agent op de loonlijst Het laatste platform gaat nog een stap verder. Agent Talent, volgens Haans mede ontwikkeld door projectmanagementtool Monday, is een bemiddelingsplatform zoals YoungOnes, maar dan voor AI-agents. Opdrachtgevers kunnen er bladeren door honderden agents met elk een eigen takenpakket. “Dus eigenlijk direct sourcing voor AI-agents?”, vraagt Meijers. “Ja, exact dat”, bevestigt Haans. Het platform zorgt ook voor de integratie en houdt controle op de agent. Opvallend is de vertaling naar een vertrouwde arbeidsrelatie. Agents hebben namen en krijgen een soort salaris. Paul benadert commerciële leads, Claire neemt administratief HR-werk over. Over een paar jaar zoek je op zo’n platform misschien niet naar een mens, maar naar een agent die je voor een aantal uren of maanden inzet. Is dat een bedreiging? Voor kenniswerkers misschien wel, voor blue collar-werk speelt het nauwelijks. Haans wijst op de krapte, die in Nederland nog steeds de grootste van Europa is. “Ik zie niet dat we het anders kunnen gaan invullen.” Hij verwacht uiteindelijk een combinatie van mens en AI. Voor bemiddelaars ligt er volgens Haans een adviesrol: klanten helpen bepalen wat voor hen de beste route is. Rode draad: begin bij het werk, niet bij de vacature Wat de vijf platforms verbindt, is een andere startvraag. Niet: welk profiel hebben we nodig? Maar: welk werk moet gedaan worden en welke combinatie van eigen mensen, freelancers en AI levert dat het beste op? Dat vraagt volgens Haans om scherp zicht op de eigen flexibele schil, op skills in huis en op de digitale capaciteit die er al is. En om goede integratie. Losse tools die niet samenwerken, lossen weinig op. De centrale vraag is: “Welke tooling ga ik nou wel en niet inzetten?” Als toegift wees Haans nog op Rent a Human, een Amerikaans platform dat de rollen omdraait. Daar huurt AI mensen in voor de stukjes die het zelf niet kan, zoals het testen van een laptop of het ophalen van een pakket. De slogan: “The future of work still needs people.” Lees ook: Skills-based matchen: iedereen praat erover, bijna niemand doet het Tips om aan de slag te gaan Voor organisaties die zelf inhuren, begint het volgens Haans bij de vraag achter de capaciteitsvraag. Een manager die om iemand vraagt, wil in de kern dat het werk gedaan wordt. Bepaal dus eerst welk resultaat nodig is en hoeveel tijd dat werkelijk kost, voordat er een profiel de deur uit gaat. “Het is eigenlijk simpel, maar we doen het toch nog vaak onvoldoende.” Zijn tweede advies: breng in kaart wat je al hebt. Denk aan de freelancers met wie je eerder werkte, de skills van eigen medewerkers en de AI-toepassingen die al beschikbaar zijn. Pas als daar een gat zit, is externe inhuur aan de orde. Zo voorkom je dat je meer uren inkoopt dan het werk vraagt. Rond AI pleit Haans voor een bewuste keuze vooraf, in plaats van per aanvraag te beslissen. Organisaties moeten samen ‘een digitale strategie neerzetten’: welk werk is administratief genoeg om aan een agent over te laten, en waar heeft menselijk contact juist waarde? HR en IT stellen daarbij de kaders, zodat de business niet zelf met losse tools aan de slag gaat. Kies tooling vervolgens op hoe die in het proces past. Platforms en tools die los van elkaar draaien, leveren vooral nieuwe problemen op. Integratie is volgens Haans het onderwerp waar Freshheads uit de markt de meeste vragen over krijgt. Voor bemiddelaars, MSP’s en brokers heeft hij een aparte boodschap. Mensen leveren blijft belangrijk, maar is niet meer genoeg. “Je moet een stapje meer gaan zetten.” Dat betekent klanten helpen bepalen wat ze echt nodig hebben, en hen adviseren over AI en nieuwe vormen van inhuur. “Uiteindelijk vraagt een werkgever ook om kennis.” Wie die rol nu oppakt, schuift op van leverancier naar adviseur. Wie hiermee aan de slag wil, kan klein beginnen: intern het gesprek starten over wat er achter een inhuurvraag zit. En deze vijf platforms eens bekijken. Kijk het hele webinar, met nog meer uitleg en tips hier terug. Geplaatst in Professioneel inhuren | Tags AI, flexibele arbeid, freshheads, HR-technologie, inhuurplatforms | Laat een reactie achter
Zelfstandigenwet kan zzp-markt juist verder op slot zetten Geplaatst 14 oktober 2026 door Mario Voorbij De vorige versie van het wetsvoorstel Zelfstandigenwet sloeg de plank mis. Inmiddels zijn we een versie verder en heeft minister Thierry Aartsen het zzp-dossier naar zich toegetrokken. Zijn ambitie verdient waardering: eindelijk duidelijkheid voor zelfstandigen en opdrachtgevers. Wie aan de voorwaarden voldoet, komt in wat Aartsen de ‘veilige haven’ noemt. Alleen bestaat de toegang tot die haven inmiddels uit zeven vinkjes. Daarbij is vooraf één belangrijke juridische nuance noodzakelijk. Wie niet aan alle voorwaarden van de Zelfstandigenwet voldoet, is niet automatisch werknemer. In theorie blijft dan de huidige beoordeling op grond van artikel 7:610 lid 1 BW van toepassing: de inmiddels bekende holistische beoordeling waarbij alle omstandigheden van het geval in samenhang worden gewogen. Juridisch blijft de deur naar zelfstandigheid dus open. De praktijk is echter weerbarstig en opdrachtgevers zijn met dit eerste lid al bijzonder terughoudend. Hoe open is die deur straks in de praktijk? Dat is precies waar het grootste probleem met deze Zelfstandigenwet zit. Opdrachtgevers zijn de afgelopen jaren buitengewoon risicomijdend geworden. Wanneer de wet straks een expliciete veilige haven aanbiedt, ligt het voor de hand dat opdrachtgevers die veilige haven tot toelatingseis verheffen. Zeven groene vinkjes? Welkom. Eén vinkje rood? Dan zoeken we iemand anders. De paradox is dat een wet die bedoeld is om de markt voor zelfstandigen weer open te breken, deze voor een deel van hen juist verder op slot kan zetten. Zeker als de Zelfstandigenwet voor een aanzienlijk deel van de populatie wel een oplossing biedt, verdeelt dit de groep zelfstandigen en zie ik het somber in voor dat deel dat niet in de ‘veilige haven’ zit. Zeven vinkjes De nieuwe systematiek bestaat uit twee onderdelen. Eerst is er de zelfstandigentoets, die kijkt naar de persoon achter de onderneming. Daarnaast is er de werkrelatietoets, die kijkt naar de concrete verhouding tussen opdrachtgever en zelfstandige. De zelfstandigentoets bevat drie voorwaarden. De zelfstandige moet voldoende opdrachtgevers hebben gehad, voldoende voorzieningen hebben getroffen voor ondernemersrisico’s en de basisvoorwaarden van het ondernemerschap op orde hebben. Daarna volgen vier voorwaarden binnen de werkrelatietoets: de wil van partijen, vrijheid bij de organisatie van het werk, vrijheid ten aanzien van werktijden en werkplek en werken voor eigen rekening en risico. Drie plus vier. Zeven vinkjes. Het klinkt overzichtelijk. En daar zit ook de aantrekkingskracht van het voorstel. Vergeleken met de huidige situatie weet een opdrachtgever straks in ieder geval: als aan alle voorwaarden wordt voldaan, zitten we goed. Maar daarmee wordt de omgekeerde vraag belangrijker: wat gebeurt er met iemand die zes van de zeven vinkjes haalt? Lees ook: Hoe haalbaar zijn de zeven vinkjes van de Zelfstandigenwet? Drie opdrachtgevers graag Neem de eis dat een zelfstandige minimaal drie opdrachtgevers moet hebben gehad. Dat klinkt als een logische aanwijzing voor ondernemerschap, totdat je naar de werkelijkheid kijkt. Een interim-professional kan anderhalf jaar fulltime aan een grote transformatie werken en daarnaast geen ruimte hebben voor twee andere opdrachtgevers. Een specialist kan juist worden ingehuurd omdat een organisatie hem langdurig nodig heeft. Het ontbreken van drie opdrachtgevers maakt zo iemand niet plotseling minder ondernemend als zelfstandige. Het criterium raakt bovendien starters. Wie net begint, kan per definitie nog geen lange historie met verschillende opdrachtgevers laten zien. Juist iemand die de stap naar zelfstandig ondernemerschap wil zetten, wordt daardoor richting de onzekere holistische toets geduwd. Formeel mag hij dus nog steeds als zelfstandige werken. Praktisch zal een opdrachtgever zich afvragen waarom hij dat risico zou nemen wanneer hij ook iemand kan inhuren die alle zeven vinkjes heeft. Dan hebben we het nog niet eens over de knulligheid van deze specifieke voorwaarde. Hoewel de wettekst en de toelichting niet bepaald consistent zijn, komt het erop neer dat het vereiste aantal opdrachten moet zijn behaald in de periode vanaf het begin van het vorige kalenderjaar tot het moment van toetsing. Stel dat iemand op 10 januari wordt getoetst, dan moet hij in iets meer dan een jaar tijd drie opdrachten hebben gehad. Zelfstandig, maar wel op de manier van de overheid Nog principiëler is de eis dat een zelfstandige een minimumbedrag besteedt aan voorzieningen tegen ondernemersrisico’s. Iedereen wordt wel gevraagd om mee te denken wat een realistisch minimumbedrag zou moeten zijn. De deur tot participatie lijkt daarmee open te staan. Het is verstandig om na te denken over arbeidsongeschiktheid, pensioen en financiële buffers. Dat zou iedereen moeten doen, niet alleen zelfstandigen. Maar waarom moet iedere zelfstandige dat op een manier doen die de overheid voorschrijft? De zzp-populatie varieert van een gepensioneerde die af en toe een opdracht uitvoert tot een consultant met een omzet van meer dan twee ton. Van iemand die zijn hypotheek heeft afgelost en een forse vermogensbuffer bezit tot iemand die zijn risico’s volledig verzekert. De essentie van zelfstandig ondernemerschap zou juist moeten zijn dat iemand zelf verantwoordelijkheid draagt voor die keuzes. Een absoluut minimumbedrag houdt bovendien geen rekening met verschillen in inkomen, omzet, vermogen, leeftijd en persoonlijke omstandigheden. Als je al een minimumbedrag zou willen eisen, waarom is er dan niet voor gekozen om dit relatief te maken aan de omzet en alternatieve manieren toe te staan om aan de achterliggende doelstelling te voldoen? Het wordt daardoor minder rigide, maar dat is misschien eerder een voordeel dan een bezwaar. Lees ook: Twaalf dingen die je als zzp’er – en opdrachtgever – moet weten over de nieuwe Zelfstandigenwet Mag de opdrachtgever nog opdrachtgever zijn? De werkrelatietoets levert minstens zoveel vragen op. Zo probeert de wet onderscheid te maken tussen een instructie van een opdrachtgever en werkgeversgezag. In de toelichting wordt zelfs het voorbeeld gegeven van een schilder waarbij het relevant kan zijn of de opdrachtgever bepaalt welke kamer als eerste wordt geschilderd. Daar wordt de discussie bijna absurd. Natuurlijk moet een opdrachtgever kunnen aangeven welke kamer als eerste moet worden geschilderd. Misschien moet die kamer morgen weer beschikbaar zijn. Het is vervolgens aan de zelfstandige om te bepalen of hij de opdracht onder die voorwaarden wil aannemen en hoe hij deze uitvoert. Een opdrachtgever die voorwaarden stelt aan een opdracht verandert daarmee nog niet in een werkgever. Het omgekeerde is ook waar. Iemand in loondienst kan ook in gesprek gaan met zijn leidinggevende of het wel verstandig is om die ene kamer als eerste te schilderen. Dat maakt een werknemer ook niet minder een werknemer. Hetzelfde probleem zien we bij protocollen, bedrijfsregels en toezicht. In sectoren als financiële dienstverlening, zorg, techniek en ICT kunnen regels rond compliance, privacy, veiligheid en kwaliteit onvermijdelijk zijn. Soms is een opdrachtgever zelfs wettelijk verplicht toezicht te houden. Toezicht op de naleving van een protocol is echter iets anders dan werkgeversgezag over de persoon die het werk uitvoert. Als we dat onderscheid onvoldoende scherp maken, worden juist zelfstandigen in sterk gereguleerde sectoren uit de markt gedrukt. Een uurtarief maakt je geen werknemer Ook het criterium ‘werken voor eigen rekening en risico’ bevat een merkwaardige gedachte. In de toelichting wordt betaling per uur problematischer gevonden omdat een zelfstandige dan niet financieel zou profiteren wanneer hij sneller werkt. Dat is een bijzonder beperkte definitie van ondernemerschap. Een zelfstandig consultant die €150 per uur factureert kan volledig voor eigen rekening en risico werken. Hij bepaalt zijn tarief, onderhandelt over opdrachten, wordt tussen opdrachten niet doorbetaald, draagt zelf zijn ondernemingskosten en loopt het risico dat zijn opdracht morgen eindigt. Waarom zou diezelfde persoon plotseling minder zelfstandig zijn omdat hij zijn kennis per uur verkoopt? Voor consultancy, interim-management, ICT, juridische dienstverlening en andere kennisintensieve beroepen is vooraf bovendien lang niet altijd een eindproduct met een vaste aanneemsom te definiëren. De toegevoegde waarde bestaat juist uit het gedurende een bepaalde periode beschikbaar stellen van specialistische kennis en ervaring. De wijze van factureren zegt daarom op zichzelf bijzonder weinig over zelfstandigheid. Van holistische toets naar afvinkcultuur En daarmee komen we terug bij het fundamentele probleem. Aartsen wil af van vage normen. Dat streven is begrijpelijk in het licht van de huidige wettekst uit 1907. De huidige situatie biedt opdrachtgevers en zelfstandigen onvoldoende zekerheid. Maar objectiveerbare criteria hebben ook een keerzijde wanneer ze gezamenlijk toegang geven tot een wettelijk erkende veilige haven. Dan worden criteria al snel toelatingseisen. Dat is waarschijnlijk wat er in de praktijk zal gaan gebeuren. Compliance-afdelingen, brokers, inhuurdesks en opdrachtgevers zullen niet iedere kandidaat uitgebreid juridisch gaan beoordelen. Zij zullen een proces inrichten. Vinkje één? Ja. Vinkje twee? Ja. Vinkje drie? Nee. Afgewezen. Dat artikel 7:610 lid 1 BW vervolgens juridisch nog steeds ruimte kan bieden om als zelfstandige te werken, helpt die zelfstandige weinig als niemand bereid is die beoordeling nog te maken. De veilige haven kan daarmee onbedoeld een hoge muur krijgen. Dan vergeten we bijna nog de administratieve lasten als belangrijk punt van kritiek. De zelfstandige en opdrachtgever zullen samen moeten vastleggen én aan kunnen tonen dat aan de voorwaarden voor de veilige haven wordt voldaan. Een formulier met zeven vinkjes is daarvoor niet voldoende. En wat als de situatie morgen verandert? Tussentijdse controles en dat mogelijk voor meerdere opdrachtgevers. De Zelfstandigenwet dreigt daarmee in de uitvoering een forse administratieve last te worden voor zowel opdrachtgevers als zelfstandigen. Lees ook: Minister Aartsen: “Zelfstandigenwet biedt wel duidelijkheid, in tegenstelling tot de gezichtspunten uit het Deliveroo-arrest” Het probleem zit dieper We proberen een arbeidsmarkt uit 2026 nog steeds passend te krijgen binnen een juridische definitie van de arbeidsovereenkomst waarvan de oorsprong meer dan een eeuw teruggaat. De arbeidsmarkt is fundamenteel veranderd. Niet iedere werkende verlangt naar de bescherming van een arbeidsovereenkomst. Mensen kunnen bewust kiezen voor onzekerheid in ruil voor vrijheid, voor een hoger inkomen in ruil voor eigen risico of simpelweg omdat zij niet binnen een traditionele arbeidsverhouding willen werken. Daarom zou de discussie opnieuw gevoerd moeten worden en moeten beginnen bij het begin, bij artikel 7:610 lid 1 BW zelf. Geef binnen de primaire beoordeling meer betekenis aan de bewuste keuze van volwassen partijen. Moderniseer het begrip werkgeversgezag. Maak onderscheid tussen gezag en normale zakelijke instructies. Accepteer dat verantwoordelijkheid dragen ook betekent dat mensen keuzes mogen maken die de overheid zelf misschien niet zou maken. Andersom gebeurt dat tenslotte ook. Dan hebben we geen zeven vinkjes nodig om zelfstandigheid te verdienen. Zelfstandigheid zou het uitgangspunt moeten kunnen zijn wanneer twee volwassen partijen daar bewust voor kiezen en de feitelijke verhouding daarmee verenigbaar is. De Zelfstandigenwet biedt meer duidelijkheid aan degenen die keurig binnen alle vakjes passen. Dat is ogenschijnlijk winst. Maar als die duidelijkheid er tegelijkertijd toe leidt dat zelfstandigen die één vinkje missen in de praktijk geen opdrachten meer krijgen, dreigt het voor de groep als geheel een pyrrusoverwinning te worden. De echte test van deze wet zit dan ook niet bij degene die zeven vinkjes haalt. De echte test zit bij degene die er zes haalt. Reageren op de internetconsultatie Iedereen kan inhoudelijk reageren op het initiatiefwetsvoorstel Zelfstandigen, dit mag ook anoniem. Reacties op deze internetconsultatie kunnen effect hebben op het verdere verloop en de inhoud van het wetsvoorstel. Geplaatst in ZP en Politiek | Tags zelfstandigenwet | 22s Reacties
Hoe haalbaar zijn de zeven vinkjes van de Zelfstandigenwet? Geplaatst 13 oktober 2026 door ZiPredactie Een zelfstandigentoets en een werkrelatietoets met in totaal zeven criteria. Dat is de structuur van de Zelfstandigenwet. In een webinar bespreken Alexander Kist, partner bij W&RK advies, en Boris Emmerig, advocaat en belastingadviseur bij Holla Legal & Tax, de inhoud van die criteria en geven aan hoe in de praktijk invulling te geven aan de wet. Ze laten ook zien waar het schuurt. Hun conclusie: de nieuwe wet is een verbetering, maar geen wondermiddel. Een haven voor wie hem wil Het doel van de wet is volgens Kist dat ondernemerschap eindelijk een eigen plek krijgt in het wettelijk kader. De minister noemt onafhankelijkheid, vrijheid en werken voor eigen rekening en risico de kern van ondernemerschap. Op die punten toetst de wet zowel de zelfstandige zelf als de aard en inhoud van de opdracht. De wet geldt alleen voor zzp’ers met eigen arbeid, niet voor de meeste dienstverlening door zzp’ers aan particulieren. De wet kent twee toetsen met samen zeven criteria. Wie aan allemaal voldoet, bewijst dat er geen sprake is van een arbeidsovereenkomst en komt in de ‘veilige haven’. Kist benadrukt dat dit een optie is. “Het is zeker niet verplicht”, zegt hij. Wie er niet in komt, is ook niet automatisch werknemer. Dan volgt de reguliere beoordeling op basis van de Deliveroo-criteria. Opdrachtgevers zullen de haven volgens Kist toch vaak eisen, omdat zij het risico lopen op nabetaling van loonheffing. Bovendien telt wat er feitelijk gebeurt, niet wat op papier staat. “En het is honderd procent of niks”, aldus Kist. Mist één criterium, dan vervalt de zekerheid. 1. Basisvoorwaarden: de factuur als visitekaartje Het eerste criterium is een boodschappenlijstje: een inschrijving bij de KVK, een btw-nummer, een aparte zakelijke bankrekening en eigen verantwoordelijkheid voor de facturatie. Geen ingewikkeld rijtje om aan te voldoen. Dat laatste punt verdient volgens Emmerig wel uitleg. Selfbilling, waarbij de opdrachtgever de factuur opmaakt, kan blijven bestaan. Dat staat uitdrukkelijk in de toelichting, mits duidelijk is dat het de factuur van de zzp’er is en hij verantwoordelijk blijft voor de juistheid. “Een factuur is echt wel een visitekaartje van een onderneming”, zegt Emmerig. Lastiger vindt hij de bewijslast. De minister denkt aan verklaringen van accountants en boekhouders, maar Emmerig betwijfelt of die markt van de grond komt. Wie zo’n verklaring afgeeft, is aansprakelijk, terwijl de Belastingdienst er niet aan gebonden is. 2. Drie klanten: starters vallen buiten de haven De zelfstandige moet in het lopende en het voorafgaande jaar minimaal drie klanten hebben gehad. Emmerig wijst op een oneerlijk effect. Wie begin 2026 meet, heeft maar ruim een jaar om drie opdrachtgevers te vinden, wie eind 2026 meet bijna twee. Hij pleit voor een vaste termijn. Een lange opdracht mag, mits er twee opdrachten ‘met enige substantie’ naast staan. Wanneer een opdracht voldoende substantie heeft, staat niet vast. Emmerig zou zelf ten minste tien procent van de totale werkbare tijd per opdracht aanhouden. “Voor een starter is de veilige haven buiten bereik”, constateert hij, want iedereen begint met één klant. Een intermediair telt bovendien als één opdrachtgever. Bij bemiddeling kunnen er wel meer opdrachtgevers zijn, bij tussenkomst niet. Dat laatste raakt brokers hard, en Kist weet dat vanuit die hoek stevig wordt gelobbyd. 3. Voorzieningen: wachten op het bedrag De zelfstandige moet zich indekken tegen ondernemersrisico’s. Het wordt verplicht om minimaal een bepaald (vast) bedrag per jaar te besteden aan bijvoorbeeld een arbeidsongeschiktheidsverzekering, pensioen of aansprakelijkheidsverzekering. Spaargeld in box 3 en een eigen huis tellen niet mee. Hoe groot dat bedrag moet zijn, is nog onbekend. Dat komt in een algemene maatregel van bestuur, die niet is meegepubliceerd. Emmerig noemt dat ‘een gemiste kans’. Voor zzp’ers die via een bv werken, zit er nog een gat: een bv kan zichzelf niet voor arbeidsongeschiktheid verzekeren. De aangekondigde BAZ (Basisverzekering arbeidsongeschiktheid zelfstandigen) geldt bijvoorbeeld ook niet voor zelfstandigen met een bv. 4. Wil van partijen: Goliath en David Beide partijen moeten verklaren buiten een arbeidsovereenkomst te willen werken. Kist noemt dit een langgekoesterde wens uit de markt. Een gedwongen zzp’er komt dus niet in de haven. Toch is hij kritisch over de gelijkwaardigheid. “De Rijksoverheid is Goliath en de zzp’er is David”, zegt hij, en wie een opdracht graag wil, zegt snel dat hij het als zzp’er wil doen. 5. Instructie over het ‘wat’ mag, maar niet over het ‘hoe’ De opdrachtgever mag sturen op het resultaat, niet op de werkwijze. De zelfstandige moet vrijheid hebben over hoe hij of zij de opdracht invult. Kist gebruikt het voorbeeld van de schilder: je mag de kleur en tot op zekere hoogte de verf bepalen, maar niet of hij een kwast of roller gebruikt. “Dus wel het wat, maar niet het hoe.” Dit criterium is overigens niet anders dan wat nu ook al wel of niet mag. Ook algoritmes en platforms kunnen werkinhoudelijk sturen en vallen dus onder dit criterium. 6. Tijd en plaats: alleen als het werk het vraagt De zelfstandige bepaalt zelf wanneer en waar hij werkt. Meer dwingende afspraken hierover maken mag wel, maar dan alleen als dat nodig is voor het behalen van het resultaat van de opdracht. “De term inbedding, waarmee de Belastingdienst aan de haal ging, is gelukkig uit de wettekst verdwenen”, aldus Kist. 7. Eigen rekening en risico: einde van uurtje-factuurtje? Dit criterium valt in twee delen uiteen. Aan een opdracht moet een concreet en vooraf vastgelegd resultaat verbonden zijn. En er moet een relatie zijn tussen dat resultaat en de beloning. Bijvoorbeeld een extra beloning als het sneller dan afgesproken af is en afspraken dat de interimmer het (financiële) risico draagt voor fouten, herstel, schade en vertraging. Wie niet of ondeugdelijk oplevert, hoeft niet betaald te worden. Een criterium dat voor sommige van de huidige zzp-opdrachten best nog lastig is om waar te maken. Maar dat het ‘uurtje-factuurtje’ model hiermee helemaal verdwijnt, vindt Kist overdreven. “Nee, niet op die manier, maar per uur afrekenen op een deel van de aanneemsom kan nog wel.” Emmerig signaleert een valkuil. Loopt een klus uit, dan zakt het effectieve uurtarief. Komt dat onder de 38 euro, dan kan de zzp’er een beroep doen op het rechtsvermoeden van een arbeidsovereenkomst en vallen de toetsen weg. De opdrachtgever moet dus blijven monitoren. Kist: “Ik heb medelijden met de eerste kantonrechter die hier wat van moet gaan vinden.” Lees ook: Twaalf dingen die je als zzp’er, en opdrachtgever, moet weten over de nieuwe Zelfstandigenwet Ei van Columbus? Is de Zelfstandigenwet nu dè oplossing waar de markt al jaren naar snakt? Emmerig is duidelijk: “Het korte antwoord is nee.” De haven wordt volgens hem door de politiek ‘een beetje verkocht’ als eindstation, terwijl het een ‘dynamische toets’ is die opdrachtgever en zzp’er blijvend moeten bewaken. Veel zzp’ers zullen het moeilijk krijgen met het aantal opdrachten, vooral bij langlopende klussen. De Deliveroo-criteria zijn door de jurisprudentie inmiddels beter uitgekristalliseerd dan het pakket dat nu op tafel ligt, vindt hij. Kist deelt de nuchterheid, maar ziet meer winst: “Het voorstel is een hele grote verbetering. Laten we die zelfstandigen nou een keer definiëren. Ik heb er wel vertrouwen in dat dat voor in ieder geval een deel van de populatie gaat werken. Je zult eraan moeten wennen als zelfstandige dat je niet meer zomaar lukraak zelfstandig kan zijn. Dat je aan deze regels moet voldoen en dat je dat ook blijvend moet doen. Dat vraagt verandering, maar dat is ook wel de geest uit de fles.” Het is goed om te beseffen dat het wetsvoorstel nog niet definitief is. Na de internetconsultatie volgen nog het advies van de Raad van State en behandeling in de Tweede Kamer, die kan amenderen. Dat kan betekenen dat belangrijke details van de wet nog aangepast kunnen worden. Lees hier de hele Q&A naar aanleiding van het webinar over de Zelfstandigenwet. Bekijk het volledige webinar hier. Geplaatst in Professioneel inhuren | Tags Holla, schijnzelfstandigheid, zelfstandigenwet | 8s Reacties
Meer ambities, minder inhuur: wie gaat het werk doen? Geplaatst 13 oktober 2026 door Mariëtte Wendrich Ik sprak laatst een ondernemer die een horecazaak wilde openen. Bijna alles was al geregeld: het ontwerp lag klaar, er was een uitbater gevonden en ook de gemeente was enthousiast. Een mooie nieuwe plek aan het water, op een terrein dat nu nog wat desolaat oogt, maar dat zo kan opbloeien. Er was alleen één uitdaging: stroom. Het net zit vol én er zijn te weinig mensen. Een nieuwe aansluiting laat naar verwachting nog zo’n tien jaar op zich wachten. Een goed voorbeeld van wat er gebeurt als ambitie en uitvoeringskracht niet gelijk oplopen. En deze ondernemer is zeker niet de enige. Grote ambities, krappe arbeidsmarkt Wie de plannen van Prinsjesdag bekijkt, ziet een indrukwekkende stapel ambities: meer woningen, een sterker energienet, betere infrastructuur, verdere digitalisering, een sterkere defensie, verstandig klimaat- en energiebeleid en een impuls voor de economie. Allemaal plannen die door mensen moeten worden uitgevoerd. En daar zit een interessante spanning. Want terwijl de ambities groeien, blijft de arbeidsmarkt krap. Naast de vraag hoeveel geld er beschikbaar is voor al die plannen, is de vraag wie het werk gaat doen misschien nog wel belangrijker. Minder externen is niet minder werk Tegelijk stuurt de overheid op minder externe inhuur. Maar minder externen is niet hetzelfde als meer uitvoeringskracht. Sterker: als je alleen stuurt op minder externen, loop je het risico dat het werk niet verdwijnt, maar simpelweg opschuift óf helemaal niet meer gedaan wordt. De overheid benoemt zelf dat externe inhuur grotendeels voortkomt uit de schaarste aan gespecialiseerde kennis, precies op de terreinen waar de komende jaren de grootste ambities liggen. Met een gezonde flexibele schil houden ambitie en uitvoeringskracht elkaar in balans. Mooie plannen maken is één ding, ze echt uitvoeren is waar het om gaat. De juiste capaciteit op het juiste moment De vraag zou daarom niet moeten zijn hoe we het aantal externen zo klein mogelijk houden, maar hoe we zorgen dat de juiste mensen op het juiste moment beschikbaar zijn om onze ambities waar te maken. Want sturen op minder inhuur heeft weinig waarde als ondertussen de uitvoering vastloopt. Daar ligt ook onze verantwoordelijkheid bij Flextender: opdrachtgevers helpen om schaarse expertise toegankelijk te houden én externe inzet zorgvuldig te organiseren. Niet méér externen als doel op zich, maar de juiste capaciteit waar die nodig is. Want uiteindelijk worden ambities niet waargemaakt op papier, maar door de mensen die ze uitvoeren. Lees ook: Prinsjesdag: zelfstandigenwet moet rust brengen in zzp-debat Geplaatst in Professioneel inhuren | Tags externe inhuur, flextender, krappe arbeidsmarkt, prinsjesdag | 4s Reacties
De toelatingsplicht van de werk-bv onder de Wtta Geplaatst 12 oktober 2026 door Joost van Ladesteijn 1. Inleiding De Wet toelating terbeschikkingstelling van arbeidskrachten (Wtta) treedt op 1 januari 2027 in werking. Vanaf 1 januari 2028 handhaaft de Arbeidsinspectie het uitleen- en inleenverbod. De Wtta is een wijzigingswet: zij voegt de toelatingsplicht in de Wet allocatie arbeidskrachten door intermediairs (Waadi) in en laat de definitie van terbeschikkingstelling in art. 1 lid 1 onder c Waadi ongemoeid. Die definitie bestaat sinds 1998 en luidt, na een aanpassing in 2003: “het tegen vergoeding ter beschikking stellen van arbeidskrachten aan een ander voor het onder diens toezicht en leiding, anders dan krachtens een met deze gesloten arbeidsovereenkomst, verrichten van arbeid”. Aan die definitie hangen al jaren verplichtingen: de registratieplicht van art. 7a (sinds 2012, met inlenersboete), het loonverhoudingsvoorschrift van art. 8, het belemmeringsverbod van art. 9a. De Nederlandse Autoriteit Uitleenmarkt (NAU) schrijft nu op de website toelatinguitleenmarkt.nl dat een zzp’er die zelf bepaalt hoe hij werkt “waarschijnlijk geen” toelating nodig heeft, maar dat een directeur-grootaandeelhouder (DGA) die via zijn eigen bv bij een opdrachtgever werkt “waarschijnlijk wel” onder de toelatingsplicht valt.{1} Dat kan opdrachtgevers ertoe brengen toelating te verlangen; DGA’s om toelating aan te vragen uit voorzorg.{2} Is dat standpunt van de NAU juist, dan had een grote groep werk-bv’s{3} zich sinds 2012 als uitlener moeten registreren.{4} Deze bijdrage betoogt dat het standpunt van de NAU niet uit het geldende recht volgt, omdat het de toets overslaat die de wet voorschrijft. Niet de rechtsvorm beslist, maar of aan de vereisten voor terbeschikkingstelling is voldaan. De rechtsvorm kan iets zeggen over de verhouding tussen DGA en bv, maar zegt niets over het bestanddeel dat in alle gevallen vereist is: of de DGA de arbeid verricht onder toezicht en leiding van de opdrachtgever. 2. Drie vragen, niet één 2.1 Drie toetsingskaders In het debat over de werk-bv wordt vaak aangenomen dat een echte zelfstandige buiten de Wtta valt en een schijnzelfstandige erbinnen. Die gedachte vermengt drie vragen die elk een eigen toetsingskader kennen. De partijvraag: wie hebben zich jegens elkaar verbonden? Zij wordt beantwoord door uitleg van verklaringen en gedragingen (art. 3:33 en 3:35 BW; par. 2.2), met als uitgangspunt uit ABN AMRO/Malhi{5} dat “de rechtszekerheid zich verzet tegen een geruisloze vervanging van de (…) bestaande verhouding van ingeleende werknemer tot inlener in een arbeidsovereenkomst“.{6} De kwalificatievraag: is een vaststaande overeenkomst een arbeidsovereenkomst? Zij wordt beantwoord in twee fasen, uitleg en kwalificatie, met een weging van alle omstandigheden van het geval, in onderling verband bezien.{7} De Groen/Schoevers-doctrine hoort hier; niet bij de partijvraag. De werkingssfeervraag: is sprake van terbeschikkingstelling in Waadi-zin? Dat is een toets op de bestanddelen van art. 1 lid 1 onder c, een definitie die zowel in de civiele bepalingen van de Waadi (art. 8 en 9a) als in de bestuursrechtelijk gehandhaafde bepalingen (art. 7a en straks de toelatingsplicht) geldt. Voor de toelatingsplicht wordt zij door de toezichthouder toegepast, en bij een boete rust op hem de bewijslast. 2.2 De partijvraag bij de werk-bv Wie zich jegens de opdrachtgever heeft verbonden, volgt uit de zin die de betrokkenen “in de gegeven omstandigheden over en weer redelijkerwijs” aan elkaars verklaringen en gedragingen mochten toekennen (art. 3:33 en 3:35 BW).{8} Dat levert twee mogelijkheden op. Heeft de DGA zich in persoon jegens de opdrachtgever verbonden, dan is er een tweepartijenverhouding tussen DGA en opdrachtgever. Heeft de bv zich verbonden en de DGA niet, dan is de bv partij. Dat de DGA de overeenkomst als bestuurder voor de bv aangaat en haar zelf uitvoert, maakt hem niet reeds daarom tot partij. Het zijn omstandigheden die bij de uitleg worden meegewogen. Is de bv partij en de DGA niet, dan bestaat tussen DGA en opdrachtgever geen overeenkomst, zodat een arbeidsovereenkomst tussen hen is uitgesloten. Er is dan wel een driehoek: een overeenkomst tussen bv en opdrachtgever, en een rechtsverhouding tussen bv en DGA. Van dat geval gaat deze bijdrage uit. Lees ook: De Webmodule houdt methodologisch geen stand 3. De norm 3.1 Art. 1 lid 1 onder c Waadi en art. 7:690 BW Art. 1 lid 1 onder c Waadi omschrijft terbeschikkingstelling als “het tegen vergoeding ter beschikking stellen van arbeidskrachten aan een ander voor het onder diens toezicht en leiding, anders dan krachtens een met deze gesloten arbeidsovereenkomst, verrichten van arbeid”. De definitie bevat vier bestanddelen: (a) het ter beschikking stellen van een arbeidskracht aan een ander, hierna: de inlener; (b) tegen vergoeding; (c) voor het verrichten van arbeid onder toezicht en leiding van de inlener; (d) anders dan krachtens een arbeidsovereenkomst met de inlener. Daarop maakt art. 1 lid 3 Waadi uitzonderingen. Zo wordt onder terbeschikkingstelling “niet verstaan” het “ten behoeve van een geleverde zaak of tot stand gebracht werk ter beschikking stellen van arbeidskrachten” (onderdeel a). Over de verhouding tussen uitlener en arbeidskracht zegt de definitie niets. Art. 7:690 BW omschrijft de uitzendovereenkomst als “de arbeidsovereenkomst waarbij de werknemer door de werkgever, in het kader van de uitoefening van het beroep of bedrijf van de werkgever ter beschikking wordt gesteld van een derde om krachtens een door deze aan de werkgever verstrekte opdracht arbeid te verrichten onder toezicht en leiding van de derde“. Een uitzendovereenkomst bevat de bestanddelen (a), (c) en (d): de werknemer wordt ter beschikking gesteld van een derde, verricht de arbeid onder diens toezicht en leiding, en heeft zijn arbeidsovereenkomst met de uitlener, niet met de derde. Wordt voor de terbeschikkingstelling een vergoeding betaald, dan is ook aan (b) voldaan. Omgekeerd vereist de Waadi geen arbeidsovereenkomst met de uitlener. Voor terbeschikkingstelling is een uitzendovereenkomst dus niet vereist (par. 3.3). 3.2 Bestanddeel (c): toezicht en leiding van de inlener “Toezicht en leiding” heeft in art. 1 lid 1 onder c Waadi dezelfde betekenis als in art. 7:690 BW. De regering heeft dat bevestigd. De Waadi-tekst, die tot dan van “toezicht of leiding” sprak, is daarop bij wet van 23 april 2003 aangepast.{9} De Hoge Raad heeft “toezicht en leiding” niet zelf gedefinieerd, maar wel de maatstaf aangewezen: de vraag of sprake is van toezicht en leiding in de zin van art. 7:690 BW moet worden beantwoord aan de hand van dezelfde maatstaven als die gelden voor de vraag of sprake is van een gezagsverhouding als bedoeld in art. 7:610 BW.{10} De memorie van toelichting bij de Wtta sluit daarbij aan.{11} Volgens de Hoge Raad geldt voor de beantwoording “van de deelvraag of voldaan is aan het gezagscriterium” dat zij “een beoordeling vergt aan de hand van alle omstandigheden van het geval“.{12} Daarbij kan onder meer worden gedacht aan de volgende gezichtspunten uit Deliveroo: “de wijze waarop de werkzaamheden en de werktijden worden bepaald” en “de inbedding van het werk en degene die de werkzaamheden verricht in de organisatie en de bedrijfsvoering van degene voor wie de werkzaamheden worden verricht“.{13} Niet beslissend is dat een opdrachtnemer “tijdig en verantwoord opgegeven aanwijzingen van de opdrachtgever omtrent de uitvoering van de opdracht” moet opvolgen (art. 7:402 lid 1 BW). Die verplichting bestaat bij elke opdracht. Evenmin is de verificatie dat de overeengekomen werkzaamheden naar behoren zijn uitgevoerd, zonder meer toezicht en leiding over de arbeidskracht.{14} Een bevoegdheid tot aansturing die contractueel aan de inlener is toegekend, kan daarentegen toezicht en leiding opleveren, zoals in Care4Care.{15} 3.3 Het vereiste aan de kant van de uitlener Art. 1 lid 1 onder c Waadi stelt geen eis aan de verhouding tussen uitlener en arbeidskracht. Ten aanzien van het belemmeringsverbod van art. 9a Waadi, dat de Uitzendrichtlijn omzet, overwoog de Hoge Raad dat een uitzendkracht een werknemer is “met een arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding met een uitzendbureau – wat inhoudt dat die persoon (i) arbeid verricht en dus gedurende een bepaalde tijd voor en onder leiding van het uitzendbureau prestaties levert en in ruil daarvoor van het uitzendbureau een vergoeding ontvangt en (ii) in de desbetreffende lidstaat wordt beschermd op grond van de arbeid die hij verricht“.{16} De memorie van toelichting bij de Wtta neemt die eis over voor de toelatingsplicht, voor arbeidskrachten “die buiten een arbeidsovereenkomst werken“. “Dit geldt echter niet voor zelfstandig ondernemers“.{17} Voor de toelatingsplicht is aan de kant van de uitlener dus vereist dat de arbeidskracht een arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding met de uitlener heeft. Wie buiten een arbeidsovereenkomst werkt, moet daarvoor “gedurende een bepaalde tijd voor en onder leiding van” de uitlener prestaties leveren en daarvoor een vergoeding ontvangen. Of die eis ook zelfstandige betekenis heeft als de arbeidskracht een arbeidsovereenkomst met de uitlener heeft, is niet beslist. De Hoge Raad formuleert haar als inhoud van zowel de arbeidsovereenkomst als de arbeidsverhouding (“wat inhoudt dat“), de memorie van toelichting alleen voor wie buiten een arbeidsovereenkomst werkt. 4. Toepassing op de werk-bv In de driehoek van de werk-bv (par. 2.2) is de bv de mogelijke uitlener, de DGA de arbeidskracht en de opdrachtgever de mogelijke inlener: “de ander” van art. 1 lid 1 onder c Waadi. 4.1 De verhouding tussen DGA en bv Aan de kant van de uitlener is vereist dat de DGA een arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding met de bv heeft (par. 3.3). Of de DGA een arbeidsovereenkomst met de bv heeft, is een kwalificatievraag (par. 2.1). Voor het gezagselement heeft de Hoge Raad bij bestuurders een formele benadering aanvaard: een bestuurder die met de vennootschap is overeengekomen zijn werkzaamheden tegen loon te verrichten, werkt op basis van een arbeidsovereenkomst, ook als hij in de algemene vergadering doorslaggevende zeggenschap heeft. Of materieel sprake is van gezag, is niet relevant.{18} Of die benadering na Deliveroo onverkort geldt, is niet beslist. Volgens Deliveroo hangt het gewicht van een contractueel beding mede af van “de mate waarin dat beding daadwerkelijk betekenis heeft voor de partij die de werkzaamheden verricht“.{19} Het hof Arnhem-Leeuwarden zag geen aanleiding te veronderstellen dat de Hoge Raad van de formele benadering is teruggekomen, maar achtte het tegengestelde standpunt pleitbaar.{20} Heeft de DGA een arbeidsovereenkomst met de bv, dan is aan het vereiste aan de kant van de uitlener voldaan. Of daarnaast de eis “voor en onder leiding van” geldt, is niet beslist (par. 3.3). Buiten een arbeidsovereenkomst werkt de DGA als in zijn verhouding tot de bv een bestanddeel van art. 7:610 BW ontbreekt. Dat hij gedurende zekere tijd arbeid verricht, staat bij de werk-bv vast. Ontbreken kan het loon of het gezag. Het gezag kan ontbreken als het, omdat de formele benadering na Deliveroo niet onverkort zou gelden, wordt beoordeeld aan de hand van alle omstandigheden van het geval: een instructiebevoegdheid die de DGA als enig aandeelhouder jegens zichzelf uitoefent, heeft in die weging weinig gewicht. In beide gevallen is voor terbeschikkingstelling vereist dat hij voor en onder leiding van de bv prestaties levert, en ook dat ligt bij een enig aandeelhouder en bestuurder niet voor de hand.{21} De memorie van toelichting zondert bovendien zelfstandig ondernemers uit (par. 3.3). Terbeschikkingstelling kan dan al op het vereiste aan de kant van de uitlener afstuiten. 4.2 Bestanddeel (c): toezicht en leiding van de opdrachtgever Of de DGA de arbeid verricht onder toezicht en leiding van de opdrachtgever, moet worden beantwoord aan de hand van dezelfde maatstaven als die gelden voor de vraag of sprake is van een gezagsverhouding als bedoeld in art. 7:610 BW, en vergt dus een beoordeling aan de hand van alle omstandigheden van het geval (par. 3.2). Daarbij moet eerst door uitleg worden vastgesteld welke rechten en verplichtingen bv en opdrachtgever zijn overeengekomen. De formele benadering van HR 22 maart 2013 speelt geen rol: zij geldt voor de verhouding tussen een rechtspersoon en haar bestuurder, omdat het gezag daar in de bevoegdheden van een orgaan ligt, en zulke bevoegdheden heeft de opdrachtgever niet. Voor de werk-bv kan die beoordeling beide kanten opvallen. Omstandigheden die in de richting van het ontbreken van toezicht en leiding kunnen wijzen, zijn onder meer dat de bv een opdracht aanneemt waarin het te bereiken resultaat is omschreven, dat de DGA zelf bepaalt hoe en wanneer hij werkt, dat hij geen deel uitmaakt van de organisatie en de bedrijfsvoering van de opdrachtgever, en dat de opdrachtgever zich beperkt tot aanwijzingen omtrent de uitvoering van de opdracht en de verificatie van het resultaat (par. 3.2). Ook specialistisch werk dat de bv onder eigen regie laat verrichten, kan in die richting wijzen.{22} Omstandigheden die op toezicht en leiding kunnen wijzen, zijn onder meer dat de DGA ingebed werkt in de organisatie en de bedrijfsvoering van de opdrachtgever, op diens werktijden en volgens diens aanwijzingen over de wijze van werken, en dat aan de opdrachtgever contractueel een bevoegdheid tot aansturing is toegekend.{23} Geen van die omstandigheden is op zichzelf beslissend. De uitkomst volgt uit alle omstandigheden van het geval in onderling verband bezien, en niet uit de rechtsvorm. 4.3 Uitkomst Voor de werk-bv volgt hieruit het volgende. (i) Is de DGA in persoon partij bij de overeenkomst met de opdrachtgever, dan is er een tweepartijenverhouding.{24} Of die overeenkomst een arbeidsovereenkomst is, is een kwalificatievraag, maar terbeschikkingstelling is er niet, omdat er geen partij is die de DGA aan een ander ter beschikking stelt.{25} (ii) Is de bv partij en heeft de DGA een arbeidsovereenkomst met haar, dan is er terbeschikkingstelling als hij de arbeid verricht onder toezicht en leiding van de opdrachtgever, de opdracht tegen vergoeding is verstrekt en geen uitzondering van art. 1 lid 3 Waadi geldt. De bv valt dan, onder het voorbehoud van par. 3.3, onder de toelatingsplicht, tenzij haar ontheffing is verleend.{26} De arbeidsovereenkomst met de bv is dan, als de bv de DGA in het kader van de uitoefening van haar bedrijf ter beschikking stelt, ook een uitzendovereenkomst (par. 3.1). Verricht de DGA de arbeid niet onder toezicht en leiding van de opdrachtgever, dan is er geen terbeschikkingstelling. (iii) Is de bv partij en heeft de DGA geen arbeidsovereenkomst met haar, dan is er voor de toelatingsplicht alleen terbeschikkingstelling als de DGA “gedurende een bepaalde tijd voor en onder leiding van” de bv prestaties levert en daarvoor een vergoeding ontvangt (par. 3.3), en hij de arbeid verricht onder toezicht en leiding van de opdrachtgever. Bij een enig aandeelhouder en bestuurder ligt het niet voor de hand dat hij voor en onder leiding van de bv prestaties levert (par. 4.1). In geen van de drie gevallen volgt de uitkomst uit de rechtsvorm. In (ii) en (iii) is steeds vereist dat de DGA de arbeid verricht onder toezicht en leiding van de opdrachtgever.{27} Lees ook: Het probleem bij schijnzelfstandigheid zit niet in het arbeidsrecht 5. De NAU-tekst Volgens de NAU valt een DGA die via zijn eigen bv bij een opdrachtgever werkt “waarschijnlijk wel” onder de toelatingsplicht (par. 1). Die uitkomst veronderstelt dat aan de bestanddelen van art. 1 lid 1 onder c Waadi is voldaan, waaronder bestanddeel (c): dat de DGA de arbeid verricht onder toezicht en leiding van de opdrachtgever (par. 4.3). Art. 1 lid 1 onder c Waadi verbindt aan de rechtsvorm van de uitlener geen gevolg. Of aan bestanddeel (c) is voldaan, vergt een beoordeling aan de hand van alle omstandigheden van het geval, nadat door uitleg is vastgesteld welke rechten en verplichtingen bv en opdrachtgever zijn overeengekomen (par. 4.2). De NAU-tekst is daarom geen toepassing van de norm, maar een verwachting over de uitkomst ervan, die ook uit de eigen criteria van de NAU niet volgt.{28} Het criterium dat de NAU voor de zzp’er hanteert, of hij zelfstandig bepaalt hoe hij het werk doet (par. 1), is een omstandigheid die in de richting van het ontbreken van toezicht en leiding kan wijzen. Voor een DGA die zelf bepaalt hoe hij werkt, geldt dat evenzeer. 6. Conclusie De Wtta laat de definitie van art. 1 lid 1 onder c Waadi ongemoeid en verbindt aan terbeschikkingstelling een toelatingsplicht. Of een werk-bv onder die plicht valt, volgt uit de bestanddelen van de definitie en het vereiste aan de kant van de uitlener (par. 3.3 en 4.3). De rechtsvorm kan iets zeggen over de verhouding tussen DGA en bv: naar de formele benadering heeft de DGA die met zijn bv is overeengekomen tegen loon arbeid te verrichten, een arbeidsovereenkomst met haar. Over toezicht en leiding van de opdrachtgever zegt de rechtsvorm niets. Heeft de DGA een arbeidsovereenkomst met de bv, dan is, onder het voorbehoud van par. 3.3, beslissend of hij de arbeid verricht onder toezicht en leiding van de opdrachtgever. Dat vergt een beoordeling aan de hand van alle omstandigheden van het geval, nadat door uitleg is vastgesteld welke rechten en verplichtingen bv en opdrachtgever zijn overeengekomen. Zou de formele benadering na Deliveroo niet onverkort gelden, dan kan terbeschikkingstelling al op het vereiste aan de kant van de uitlener afstuiten (par. 4.1). Daarmee vervalt ook de gedachte dat een schijnzelfstandige onder de Wtta valt en een echte zelfstandige erbuiten (par. 2.1): of er een arbeidsovereenkomst is, is een kwalificatievraag, en het antwoord daarop beslist de werkingssfeervraag niet. Een arbeidsovereenkomst tussen DGA en opdrachtgever in een tweepartijenverhouding sluit terbeschikkingstelling uit, omdat er geen uitlener is (par. 4.3 onder (i)). Een arbeidsovereenkomst tussen DGA en bv brengt terbeschikkingstelling alleen mee als de DGA de arbeid verricht onder toezicht en leiding van de opdrachtgever (par. 4.3 onder (ii)). Dat de DGA een arbeidsovereenkomst heeft, is dus op zichzelf geen grond om toelating aan te vragen. De NAU-tekst beantwoordt de vraag of de DGA de arbeid verricht onder toezicht en leiding van de opdrachtgever, op grond van de rechtsvorm (par. 5). Evenmin juist is het om toezicht en leiding van de opdrachtgever als enige maatstaf te hanteren: het is een noodzakelijke, maar geen voldoende voorwaarde (par. 4.3). Het verdient aanbeveling dat de NAU haar tekst herziet voordat de Arbeidsinspectie vanaf 1 januari 2028 het uitleen- en inleenverbod handhaaft, en daarin aangeeft dat voor de DGA beslissend is of hij de arbeid verricht onder toezicht en leiding van de opdrachtgever. Zolang dat niet gebeurt, dreigt een vraag die een beoordeling aan de hand van alle omstandigheden van het geval vergt, in de praktijk te worden beslecht door een aanvraag van toelating uit voorzorg. Lees ook: De partijvraag als vergeten realiteit in het dossier schijnzelfstandigheid Bronnenlijst {1} Zie www.toelatinguitleenmarkt.nl, “Moet u toelating aanvragen?”, geraadpleegd 8 oktober 2026. {2} De toelichting bij de Wtta beschrijft dat patroon bij het Waadi-register. Kamerstukken II 2023/24, 36 446, nr. 3, par. 2.2 en 2.3: ondernemingen registreren zich “voor de zekerheid“, ook als zij slechts denken uit te lenen. {3} Hier: de bv waarvan één natuurlijke persoon enig aandeelhouder en enig bestuurder is en die als enige het werk voor opdrachtgevers verricht. Structuren met een holding, waarin de uitzondering voor terbeschikkingstelling binnen concernverband een rol kan spelen, blijven buiten beschouwing. {4} Een boete bleef daarbij wel uit. Volgens de Beleidsregel boeteoplegging Wet allocatie arbeidskrachten door intermediairs 2014 is het boetenormbedrag ‘nihil’ als een bv die uitsluitend haar bestuurder ter beschikking stelt niet is geregistreerd, en de bestuurder, eventueel samen met zijn echtgenoot, ten minste 90% van de aandelen houdt. Hetzelfde geldt voor de inlener. De beleidsregel werkt terug tot en met 1 juli 2012. Het boetebeleid laat de norm onverlet. Zie Stcrt. 2014, 5048, bijlage bij art. 1; zie ook Stcrt. 2018, 49128. {5} HR 5 april 2002, ECLI:NL:HR:2002:AD8186, NJ 2003/124 (ABN AMRO/Malhi). {6} J.J.W. van Ladesteijn, “De partijvraag als vergeten realiteit in het dossier schijnzelfstandigheid”, ZiPconomy 8 april 2026. {7} HR 14 november 1997, ECLI:NL:HR:1997:ZC2495, NJ 1998/149 (Groen/Schoevers); HR 6 november 2020, ECLI:NL:HR:2020:1746 (Participatieplaats); HR 24 maart 2023, ECLI:NL:HR:2023:443 (Deliveroo), r.o. 3.2.3-3.2.5; HR 21 februari 2025, ECLI:NL:HR:2025:319 (Uber), r.o. 3.3. {8} HR 13 maart 1981, ECLI:NL:HR:1981:AG4158, NJ 1981/635 (Haviltex). {9} Kamerstukken II 1998/99, 26 257, nr. 7, p. 18; J.P.H. Zwemmer, Pluraliteit van werkgeverschap, Deventer: Kluwer 2012, p. 90, noot 64. {10} HR 4 november 2016, ECLI:NL:HR:2016:2356 (Care4Care/StiPP), r.o. 3.5; zie J.P.H. Zwemmer, ‘Het Care4Care-arrest en de olievlekwerking van artikel 7:690 BW’, TvO 2017/1, par. 4.3. {11} Kamerstukken II 2023/24, 36 446, nr. 3, par. 3.2.1. {12} HR 11 april 2025, ECLI:NL:HR:2025:543 (Helpling), r.o. 3.2.6. Vgl. voor aanneming en uitbesteding Kamerstukken II 2023/24, 36 446, nr. 3, par. 3.1: de opdrachtgever geeft aan welk resultaat moet worden bereikt, de aannemer oefent leiding en toezicht uit over de arbeidskrachten en de opdrachtgever heeft geen instructiebevoegdheid ten opzichte van de arbeidskracht; zie ook Kamerstukken II 1996/97, 25 263, nr. 3, p. 33. {13} HR 24 maart 2023, ECLI:NL:HR:2023:443 (Deliveroo), r.o. 3.2.5. {14} Vgl. voor de Detacheringsrichtlijn HvJ EU 18 juni 2015, C-586/13, ECLI:EU:C:2015:405 (Martin Meat), punt 40; ABRvS 26 april 2017, ECLI:NL:RVS:2017:1149, r.o. 3.7. {15} HR 4 november 2016, ECLI:NL:HR:2016:2356 (Care4Care/StiPP): contractuele overdracht van de instructiebevoegdheid; kritisch Zwemmer, TvO 2017/1, par. 4.3. {16} HR 20 mei 2022, ECLI:NL:HR:2022:751, r.o. 3.1.7. {17} Kamerstukken II 2023/24, 36 446, nr. 3, par. 3.2.3. {18} HR 22 maart 2013, ECLI:NL:HR:2013:BY9295, BNB 2013/143, r.o. 3.3.3, over de privaatrechtelijke dienstbetrekking in de werknemersverzekeringen; de Hoge Raad spreekt van “zich verbonden“. Dat de DGA voor die verzekeringen en de Pensioenwet geen werknemer is, berust op een wettelijke uitzondering: Regeling aanwijzing directeur-grootaandeelhouder 2016, Stcrt. 2015, 19073; art. 1 Pensioenwet. {19} HR 24 maart 2023, ECLI:NL:HR:2023:443 (Deliveroo), r.o. 3.2.5. {20} Hof Arnhem-Leeuwarden 31 maart 2026, ECLI:NL:GHARL:2026:2011, met verwijzing naar HR 7 februari 1940, NJ 1940, 180; zie ook Hof Amsterdam 4 mei 2023, nr. 22/00289. {21} Vgl. HvJ EU 10 september 2015, C-47/14 (Holterman Ferho), punt 47 (Brussel I-verordening): of een bestuurder ondergeschikt is, hangt mede af van de mate waarin hij als aandeelhouder de wil van het bestuursorgaan kon beïnvloeden. {22} Vgl. J.P.H. Zwemmer, Pluraliteit van werkgeverschap, Deventer: Kluwer 2012, p. 129: bij specialistisch werk onder eigen regie ontbreekt toezicht en leiding van de opdrachtgever. {23} Vgl. Kamerstukken II 2023/24, 36 446, nr. 3, par. 3.2.3, over de verwijzingsuitspraak na HR 14 april 2017, ECLI:NL:HR:2017:689 (Focus on Human): volgens het hof is voor toezicht en leiding relevant dat de ander de eindverantwoordelijkheid heeft over de werkzaamheden en er een cyclische evaluatie en voortdurende afstemming plaatsvindt. {24} Vgl. HR 13 juli 2007, ECLI:NL:HR:2007:BA6231 (Thuiszorg Rotterdam/PGGM): anders dan in ABN AMRO/Malhi was de vraag naar een geruisloze overgang van een inleensituatie naar een arbeidsovereenkomst daar niet aan de orde. Zie J.J.W. van Ladesteijn, ZiPconomy 8 april 2026, par. 3.4. {25} Simulatie, misbruik van recht, fraus legis en vereenzelviging leiden, als zij slagen, eveneens tot een tweepartijenverhouding tussen DGA en opdrachtgever. {26} Volgens de NAU: minder dan tien procent van de omzet en ten hoogste € 5 miljoen per jaar; de memorie van toelichting ging uit van tien procent van de loonsom en € 2,5 miljoen (Kamerstukken II 2023/24, 36 446, nr. 3, par. 3.4.2). {27} Ook payrolling (art. 1 lid 1 onder d Waadi) vereist arbeid “onder toezicht en leiding van de opdrachtgever“; zie Kamerstukken II 2023/24, 36 446, nr. 3, par. 3.2. {28} Volgens dezelfde pagina is men uitlener als men een werknemer beschikbaar stelt aan een ander bedrijf, daarvoor een vergoeding ontvangt en die werknemer onder leiding en toezicht van dat andere bedrijf werkt; bij aanneming of uitbesteding houdt de eigen werkgever leiding en toezicht. Zie www.toelatinguitleenmarkt.nl, “Moet u toelating aanvragen?”, geraadpleegd 8 oktober 2026. Geplaatst in Professioneel inhuren | Tags dga, schijnzelfstandigheid, werk-bv, wtta, zzp | 10s Reacties