Rechter: boete voor zzp’er die buiten bemiddelingsbureau nieuwe opdracht aannam. Maar wel een stuk lager dan de eis Geplaatst 25 augustus 2026 door ZiPredactie Maak ons je Google-favoriet Een bemiddelaar van zzp’ers eiste ruim 75.000 euro van een zzp’er die zonder zijn tussenkomst opnieuw voor twee opdrachtgevers ging werken. De rechtbank vond de driejarige verplichting om vergoedingen af te dragen in dit geval te lang duren en wees veel af. Maar niet alles. De uitspraak is al van even terug, maar het vonnis is wel interessant en geeft een duidelijk signaal over de grenzen van dat soort afspraken. Plus dat zzp’ers wel degelijk ook gehouden zijn aan afspraken over het aannemen van herhaalopdrachten buiten de bemiddelaar om. Kern van de zaak Een bedrijf uit Capelle aan den IJssel bemiddelt tussen zzp’ers en opdrachtgevers in de bouw. Voor twee van zijn opdrachtgevers had het bureau een zzp’er aan werk geholpen. Voor de financiële afhandeling van die opdrachten sloot de zzp’er ook factoringovereenkomsten met de aan het bureau gelieerde organisatie. Daarmee betaalde de zzp’er het bureau voor de bemiddeling, niet de opdrachtgever. In de overeenkomsten was afgesproken dat de zzp’er tot drie jaar na zijn laatste werkzaamheden voor deze opdrachtgevers nog bemiddelings- en factoringvergoedingen verschuldigd zou zijn als hij zonder hun tussenkomst opnieuw voor dezelfde opdrachtgevers zou gaan werken. Aanleiding De zzp’er nam in 2023 en in 2024 opnieuw twee korte opdrachten aan bij de twee bouwbedrijven, voor in totaal ruim 15.000 euro. Beide keren gebeurde dit via een ander bemiddelingsbureau, zonder dat hij dit meldde aan het bureau via wie hij aanvankelijk voor de bedrijven werkte, en zonder dat hij de overeengekomen vergoedingen afdroeg. De bemiddelaar kwam hier achter, stapte naar de rechter en eiste een bedrag van ruim 75.000 euro van de zzp’er. Een bedrag dat opgebouwd was uit misgelopen omzet, boetes, rente en juridische kosten. Lees ook: Bureau moet interimmer na goedgekeurde urenstaat uitbetalen, ondanks verdenking van spookuren Het verweer De zzp’er voerde twee hoofdargumenten aan. Ten eerste stelde hij dat de vergoedingsplicht en de boetebedingen in strijd waren met de Wet allocatie arbeidskrachten door intermediairs (Waadi), die het verbiedt om iemand te belemmeren om na afloop van een opdracht rechtstreeks voor de opdrachtgever te gaan werken. Ten tweede vond hij het naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar om hem drie jaar lang onverkort aan de overeenkomsten te houden. Hij was pas geruime tijd na zijn laatste werkzaamheden via het bureau weer bij de opdrachtgevers begonnen. De boetes die het bureau vroeg stonden volgens hem in geen verhouding tot de vergoedingen die het bedrijf daadwerkelijk misliep. De afweging van de rechter Het Waadi-verweer werd door de rechter verworpen. Voor een beroep op het belemmeringsverbod moet er sprake zijn van het ter beschikking stellen van arbeidskrachten en daarvoor is onder meer vereist dat de bemiddelaar een vergoeding ontvangt van de opdrachtgever zelf. Dat is hier niet zo. Het bureau ontving zijn vergoeding uitsluitend van de zzp’er, niet van de bouwbedrijven. De rechter ging wel mee in de argumenten rond redelijkheid en billijkheid. De rechtbank woog drie dingen zwaar mee. Allereerst het duidelijke kennisverschil tussen de professionele bemiddelaar die de overeenkomsten had opgesteld en de zzp’er die daar weinig inbreng in had. Verder droeg de zzp’er via de overeenkomsten al 10 procent van zijn omzet af aan de bemiddelaar en nog eens 5 procent aan het factoringsbedrijf, in totaal 15 procent. De rechtbank noemde dat “een zeer ruime vergoeding” voor de geleverde diensten. Tot slot woog mee dat de latere werkzaamheden pas lang na de eerste opdracht begonnen en maar kort duurden. In totaal ging het om rond de 15.000 euro aan omzet. Dat wees er volgens de rechter niet op dat de zzp’er van meet af aan van plan was om het bureau te omzeilen. Lees ook: Opdrachtgever moet factuur zzp-bemiddelaar betalen, ondanks klachten over opgeleverd werk Uitspraak De termijn tussen de oorspronkelijke opdracht en de herhaalopdracht was bij de eerste opdrachtgever 2,5 jaar en bij de andere 1,5 jaar. Te lang om de zzp’er nog onverkort aan boetes en vergoedingen te houden, zo vond de rechtbank. Maar voor de tweede opdracht vond de rechter een boete van 4.000 euro toch op zijn plaats gezien de overeenkomst die de zzp’er en het bureau hadden afgesproken. Zo krijgt het bureau niet de geëiste 75.000 euro, maar moet de zzp’er wel 4.932 euro betalen, bestaande uit een verlaagde boete van 4.000 euro en de volledige vergoeding van 932 euro voor de werkzaamheden bij de tweede opdrachtgever. Ook moet de zzp’er rond de 1.500 euro aan juridische kosten betalen. Dat is aanzienlijk minder dan het bureau had geëist. Over de opdracht bij de eerste opdrachtgever hoeft de zzp’er niets te betalen, omdat de tijd tussen de eerste en de tweede opdracht te lang was. Geplaatst in ZP en Ondernemen | Tags bemiddelingsbureau, rechtszaak, zzp | 2s Reacties
Ook percentage inhuur bij provincies daalt. Maar volume inhuur bij overheden blijft op peil. Geplaatst 24 augustus 2026 door ZiPredactie Provincies besteedden in 2025 15,4% van het totale budget aan personeel aan externen. Dat is iets lager dan het jaar ervoor. Dat blijkt uit de jaarlijkse personeelsmonitor van A&O-fonds Provincies. ‘Deze afname weerspiegelt de inspanningen om meer interne capaciteit op te bouwen en te investeren in de ontwikkeling van hun eigen medewerkers’, zo duidt het A&O-fonds Provincies de daling. Opvallend zijn de grote verschillen per provincie. De provincie met de minste inhuur gaf 5,5% uit aan externe inhuur; de provincie met de meeste inhuur zat op 25,6%. De daling van het percentage inhuur bij de provincies past in een trend die sinds een aantal jaar ook te zien is bij de andere bestuurslagen, de rijksoverheid en gemeenten. Bijna 11 procent minder inhuur. Vooral minder interim-management en advies. Volume blijft op peil Toch zeggen deze percentages niet alles. Het volume aan inhuur, de omzet dus, daalt niet. Dat komt omdat de totale loonsom bij alle overheden de laatste jaren fors is gestegen. Zo nam het aantal fte bij provincies in 2025 met 7,2 procent toe en zijn de gemiddelde loonkosten per fte sinds 2018 met meer dan 30 procent gestegen. Meer personeel en stijgende lonen zorgen ervoor dat de totale loonkosten bij het rijk, provincies en gemeenten in vijf jaar tijd rond de 40 procent zijn gestegen. Het percentage dat aan externe inhuur wordt uitgegeven mag dan dalen, de totale loonsom groeit harder waardoor de totale uitgaven aan externe inhuur nog redelijk op peil blijven. Zo laten cijfers van de rijksoverheid zien dat in 2023 net zo veel uitgegeven werd aan externe inhuur als in 2025, terwijl het percentage inhuur daalde van 15,4% naar 13,1%. Geplaatst in Professioneel inhuren | Tags A&O Fonds, externe inhuur | Laat een reactie achter
Het ZZP-dossier: “Soms moet iets vijftien keer misgaan voordat het een keer wél goed gaat.” Geplaatst 20 augustus 2026 door Juliette de Swarte Ter aanvulling op de ZZPuzzel sprak mede-auteur Oifik Youssefi met experts die een verrassend perspectief bieden op het zzp-dossier. Die interviewreeks lees je nu online. Oifik, jullie boek gaat over de eindeloze politieke zoektocht in het zzp-vraagstuk. Begin dit jaar was het boek af, maar de puzzel nog niet. “Dat zeg je goed. Het boek kwam voort uit vele interviews met arbeidsmarktexperts. We wisten aanvankelijk natuurlijk dat we nooit alle aspecten van het dossier in een boek zouden kunnen vangen, maar we hebben ons best gedaan om een zo breed mogelijk beeld van de ‘puzzel’ te geven. En toen trad begin 2026 een nieuw kabinet aan en lag daar ineens een coalitieakkoord waarin het zzp-dossier als expliciet aandachtspunt werd meegenomen in plaats van als bijzaak. Politieke ontwikkelingen die wij in het boek hadden aangestipt, kwamen ineens in een stroomversnelling terecht. Het afgelopen half jaar kwam een aantal thema’s binnen het zzp-dossier in een stroomversnelling, waardoor Sem en ik dachten: dan kun je dat boek wel voortdurend gaan bijwerken, maar dan blijf je toch achter de feiten aanlopen. Zo ontstond het idee: laten we in een nieuwe interviewreeks experts het woord geven die we nog niet spraken voor het boek, maar die wel een even interessant perspectief hebben. Die reeks is nu online gebundeld.” Lees ook: De ZZPuzzel: een nieuw naslagwerk over het zzp-dossier. ‘Ken je klassiekers voordat je het debat over zzp’ers voert’ Een van de ambities die in een stroomversnelling zijn gekomen, is de Zelfstandigenwet. “Kijk, die Zelfstandigenwet markeert volgens mij wel een belangrijke kentering in hoe de politiek het zzp-dossier benadert. Want voor het eerst ligt er een concreet wettelijk voorstel waarin zelfstandigheid niet alleen de uitkomst is van de vraag of iemand géén werknemer is, maar waarin expliciet wordt getoetst of iemand zélf als zelfstandige kwalificeert. Of die wet er nou komt of niet, ik denk dat hiermee binnen de politiek de geest uit de fles is. Het geluid voor het beter positioneren van zzp’ers gaat volgens mij alleen maar luider en luider klinken. Alleen, er moet nog heel wat water door de Rijn stromen om er echt iets vaststaand van te maken.” Je beschrijft in de inleiding van je interviewreeks dat er veel misvattingen over het zzp-dossier zijn. Wat denk je dat de grootste misconceptie is? “Dat zijn er meerdere. Een heel specifiek en hardnekkig voorbeeld: in de periode voor het aflopen van het handhavingsmoratorium doken er in toenemende mate juristen op die zeiden 100% compliance te kunnen garanderen bij de inhuur van zzp’ers. Ze maakten gewoon misbruik van de twijfel en de onzekerheid in de markt. Nog een concreet voorbeeld: ik zie nog steeds op verschillende kanalen voorbijkomen van mensen die zeggen ‘de wet Verduidelijking Beoordeling Arbeidsrelaties en Rechtsvermoeden (VBAR) komt eraan, waar moet je rekening mee houden als je zzp’ers inzet?’ Dat station is natuurlijk allang gepasseerd. Gelukkig houden veel geïnteresseerden het dossier ook goed bij. Maar het feit dat er in de breedte nog steeds sprake is van zo’n kenniskloof als het gaat om het een aantal belangrijke ontwikkelingen binnen het zzp-dossier, ja, daar schrik ik toch wel van.” Lees ook: Connie Maathuis: ‘Vertrouwen moet de basis zijn voor de voortzetting van het zzp-dossier’ Misschien is het voor veel mensen ook niet meer bij te houden. “Dat is ook zo. Sem en ik zeggen ook altijd tegen onszelf: wij leven in een bubbel. We zijn zo met de materie bezig, dat we meteen op onze achterste benen staan als mensen dit soort dingen roepen. Maar tegelijkertijd is het gewoon een heel moeilijk dossier. We hebben met mensen in Den Haag gesproken, beleidsmedewerkers en zelfs verschillende politici, die ook zeggen: dit dossier is binnen het domein arbeidsmarkt gewoon het lastigste wat er is. Vooral omdat er zoveel verschillende aspecten bij komen kijken. Het raakt aan sociale zekerheid, arbeidsrecht, fiscaliteit en arbeidsmarkttekorten. En het past natuurlijk ook gewoon in het bredere raamwerk van waar we naartoe willen met de arbeidsmarkt.” In jullie interviewreeks lees je ook terug dat het een emotioneel dossier is. “Dat is inderdaad een belangrijk aandachtspunt. Dat komt omdat het mensen raakt in hun inkomen, in hun bewegingsvrijheid, hun autonomie. Het raakt mensen die bewust hebben gekozen voor het zzp-schap. Want als je diverse onderzoeken bekijkt naar de beweegredenen van zzp’ers, bijvoorbeeld van hoogleraar arbeidsverhoudingen Paul de Beer, dan komt keer op keer naar voren dat zzp’ers er over het algemeen bewust voor kiezen, omwille van autonomie. En als ze daarin worden tegengewerkt, dan is het goed voorstelbaar dat dat een emotionele reactie op kan roepen. Als de discussie in de politiek niet op een constructieve manier gevoerd wordt en er niet toegewerkt wordt naar integraal beleid, dan blijf je dat denk ik ook houden. Dan kan ik mij voorstellen dat zzp’ers denken dat de politiek er niet voor hen is. Een van de geïnterviewden, Lex Tabak van ZZP-erindezorg.nl, heeft weinig vertrouwen in de aanvliegroute van het kabinet wat betreft het zzp-dossier. Hij vindt dat de overheid eerst het vertrouwen van opdrachtgevers moet herstellen en vindt het – gezien de onduidelijkheid op de markt over de wijze waarop er met zzp’ers gewerkt kan worden – ook moeilijk voorstelbaar dat de handhaving op schijnzelfstandigheid sinds 1 januari 2025 hervat is. Connie Maathuis, voorzitter van Vereniging Zelfstandigen Nederland (VZN), bespeurt in vergelijkbare mate ook een gebrek aan vertrouwen onder zzp’ers en opdrachtgevers. Ze is weliswaar positief over de huidige koers, maar heeft wel kritiek op verschillende onderdelen van bijvoorbeeld de Zelfstandigenwet. Bovendien is het volgens haar juist van belang dat het zzp-dossier beleidstechnisch integraal moet worden benaderd.” Lees ook: ‘De overheid moet eerst vertrouwen herstellen voordat nieuwe campagnes effect hebben’ Veel over het zzp-dossier is natuurlijk al vele keren gezegd. Hoorde jij tijdens de gesprekken dingen waar je zelf nog niet aan had gedacht? “Wat ik heel interessant vond, is dat ik door de interviewreeks het zzp-dossier in een veel bredere context kon plaatsen. Het dossier gaat bijvoorbeeld ook over financiële voorzieningen. Sjaak Zonneveld van Brightpensioen stipte in zijn interview de hervorming van Box III aan en pleitte in wijze voor het belang van een financiële buffer die zzp’ers zouden moeten opbouwen, met het oog op zaken als pensioen en arbeidsongeschiktheid, maar ook op het hier en nu, als er een noodgeval is en er beroep moet worden gedaan op liquide middelen. Maar wat mij het meest verrast heeft, is het gesprek met Marc Leene en oprichter Ron van der Net van Doorwerkgever. Zij maakten duidelijk dat AOW’ers die doorwerken, dit vaak doen vanuit dezelfde principes en gedachtes als Gen Z’ers – vanuit de behoefte aan autonomie en flexibiliteit. Gen Z en senioren hebben dus veel meer met elkaar gemeen dan we denken. Lees ook: ‘Gepensioneerden en Gen Z willen uiteindelijk hetzelfde van werk’ Door dit soort gesprekken en dit soort inzichten zie je weer: ja, de zzp’er bestaat wel, maar tegelijkertijd bestaat die ook weer niet. Juist omdat het zo’n brede groep is waarin net zoveel overeenkomsten als verschillen zijn. Tegelijkertijd lieten deze gesprekken mij juist inzien dat er wel degelijk gemeenschappelijkheden bestaan tussen heel verschillende soorten zzp’ers, zelfs over verschillende leeftijdsgroepen heen. In het boek pleiten we daarom in het derde hoofdstuk ook voor een uniformer beeld van de zzp’er. Dat is mede een reactie op het veelgehoorde bezwaar dat zzp’ers eigenlijk niet als groep te verenigen of te vertegenwoordigen zijn, omdat hun achtergronden, beroepen en motieven te veel uiteenlopen. Natuurlijk zijn die verschillen er en moeten we die ook erkennen. De ene zzp’er is de andere niet. Maar tegenover vrijwel ieder verschil staan ook gemene delers: in de manier waarop mensen naar hun autonomie kijken, waarom ze voor het ondernemerschap kiezen, tegen welke onzekerheden ze aanlopen en wat ze van beleid en politiek verwachten. De politiek is hierin niet te benijden. “Ik denk dat de politiek op veel punten wel bekend is met de verschillende wegen voorwaarts. Denk bijvoorbeeld aan een contractneutraal socialezekerheidsstelsel; alle werkenden, van loondienst tot zzp, dragen bij aan de sociale zekerheid en kunnen er ook beroep op doen. Tegelijkertijd worden dit en andere argumenten al in lengte der jaren vanuit verschillende hoeken geroepen. Herhaling is belangrijk, zeker in een tijd van politieke volatiliteit, maar af en toe denk ik toch: als dit alles zo moeilijk postvat in de politiek, voor wie roepen we dit dan? Zeggen we het in de hoop dat het een zelfversterkend effect heeft? De politiek is hierin zeker niet te benijden. Over het algemeen geldt dat de complexiteit van zo’n beetje ieder politiek dossier gewoon sterk aan het toenemen is. Tegelijkertijd polariseren veel thema’s ook waardoor het politiek-maatschappelijk debat steeds gevoeliger wordt. En daar komt nog bij dat de overheid het beleid wat tot stand komt maar moet maar zien uit te voeren, indachtig regeldruk en de politieke wens voor meer efficiency bij de overheid. Dat is een moeilijke mix. Al met al denk ik: misschien moet iets vijftien keer verkeerd gaan voordat het de zestiende keer goed gaat. Er zijn immers vele pogingen gewaagd in het verleden om het zzp-dossier te vorderen, die politiek strandden. Maar ik blijf optimistisch. Ik heb er zeker vertrouwen in dat dit op een gegeven moment toch een meer geoliede machine gaat worden dan het nu is.” Geplaatst in ZP en Ondernemen | Tags HeadFirst Group, zzp-dossier, zzpuzzel | 1 Reactie
Waarom verandering op inhuur zo vaak vastloopt Geplaatst 19 augustus 2026 door Workforce Consulting Als het over inhuur gaat, denkt bijna iedereen aan operatie. Contracten, tarieven, doorlooptijd, leveranciers, ZZP’ers….. Het voelt behapbaar. Iets wat je kunt regelen met een goed proces, een stevig beleid en de juiste tooling. Maar wie inhuur echt anders wil inrichten, start geen operationeel traject. Die start een verandertraject. Uit de praktijkervaring blijkt dat dit structureel wordt onderschat, juist omdat het zoveel raakt. Het raakt budget Formatie en inhuur komen vaak uit verschillende potjes, met verschillende eigenaren en verschillende belangen. Verander je hoe inhuur wordt ingezet, dan verander je impliciet hoe budget wordt verdeeld en dat kan het gevoel geven dat iets wordt afgepakt. Het raakt macht Wie mag beslissen wanneer en waarom er extern wordt ingehuurd? Is dat de inhurende manager, omdat die het voelt en de druk het eerst ervaart? De afdeling Inhuur, De Recruitment Manager, omdat het over mensen gaat? De Inkoop manager, omdat het over inkopen, contracten en kosten gaat? Of ligt de facto de beslissing ergens anders? Bijvoorbeeld bij het Senior Management, een Executive board of Raad van Bestuur? Omdat het, als je alle uitgaven bij elkaar optelt, om ontzettend veel geld gaat en financiele risico’s met zich meebrengt? In veel organisaties is dat antwoord vaag, en dat is precies waarom het zo lastig te veranderen is. Lees ook: Waarom Total Talent Management maar niet van de grond komt De weerstand is niet toevallig Zodra je regie probeert te organiseren, en hiermee ergens wilt beleggen, komt de weerstand vanzelf. En die weerstand is niet vreemd. Die komt vanuit ieders eigen logica. Inkoop biedt weerstand, want er is simpelweg geen capaciteit om er ook nog eigenaar van te worden. HR biedt weerstand, want extern inhuren is geen core business, dat hoort bij de lijn. Finance biedt weerstand, want ja, zij gaan over betalingen, dus niet op sturing op organiseren. De manager, die wil vooral morgen de persoon die hij of zij nu voor ogen heeft, want de druk op de operatie wacht niet op een discussie over eigenaarschap. Iedereen heeft gelijk, vanuit het eigen perspectief. En precies dat maakt het zo lastig. Niemand heeft ongelijk. Maar zolang iedereen alleen naar het eigen belang kijkt, is er ook niemand die het geheel overziet. Het raakt gewoonte Mensen hebben hun eigen manier gevonden om te werken met inhuur. Vaak informeel, vaak via een vertrouwd netwerk. Dat werkt, tot het moment dat je het probeert te structureren. Dan blijkt hoeveel er informeel geregeld werd, en hoeveel weerstand er zit in iets loslaten wat altijd werkte. Lees ook: Advies: sectoraal zzp-verbod, toetsingscommissie voor zzp-inhuur en modelovereenkomsten terug Het raakt onderliggende processen Regie op inhuur staat nooit op zichzelf. Het raakt werving, budgetcycli, inkoop, contractmanagement, soms zelfs de manier waarop functies worden gedefinieerd. Verander je één schakel, dan verschuift er ergens anders iets mee. Daarom valt een inhuurtraject nooit netjes binnen de grenzen van één afdeling, en dat maakt het lastiger te sturen dan vooraf gedacht. Het raakt de keten Leveranciers, brokers, MSP’s: ze hebben allemaal een belang bij hoe inhuur is ingericht. Verandering aan de binnenkant heeft altijd effect op de buitenkant. Dat wordt zelden meegenomen in de eerste plannen. Het raakt wetgeving Bij wetgeving denkt iedereen al snel aan de Wet DBA en schijnzelfstandigheid. Aan het onderscheid tussen onder leiding en toezicht versus het uitvoeren van een zelfstandige opdracht, maar ook uurtje-factuurtje en een echte statement of work. Belangrijk, maar het is niet meer het hele verhaal. Met de Wtta die eraan komt, wordt dit scherper. Niet alleen omdat er een registratieplicht bijkomt, maar ook omdat sommige leveranciers er bewust voor kiezen om niet meer via het reguliere inhuurproces te leveren. Ze wijken uit, zoeken andere constructies, of haken af. Dat raakt je leveranciersbestand, en daarmee je continuïteit, nog voordat je het zelf in de gaten hebt. Wat ooit een operationele keuze was, hoe je een uurtarief factureert, welke leverancier je gebruikt, wordt nu een juridisch en organisatorisch vraagstuk. Wie is verantwoordelijk als het misgaat? Wie draagt het risico? En is dat helder belegd? Is dat beleidszaken, omdat het over kaders gaat? Inkoop, omdat het over contracten en leveranciers gaat? Juridische zaken, omdat het over aansprakelijkheid gaat? Of de inhuurafdeling zelf, omdat zij het dichtst op de uitvoering zit? In veel organisaties is die vraag nog niet beantwoord. En zolang dat zo is, ligt de verantwoordelijkheid nergens, tot het moment dat het misgaat. Lees ook: FrieslandCampina en De Vlijt/Feadship centraliseren hun inhuurprogramma’s, elk op hun eigen manier Waarom dit onderschat wordt Changemanagement is sowieso al lastig en complex. Bij inhuur komt daar iets bij, het wordt zelden als strategisch onderwerp gezien. Geen boardroom-thema, geen agendapunt bij transformatie. Eerder iets dat “erbij” wordt geregeld, door inkoop of HR, ver van de tafel waar echt wordt besloten. Een onderwerp dat zoveel raakt, wordt behandeld alsof het weinig raakt. Er wordt geen bestuurlijke aandacht voor gevraagd, geen tijd voor genomen, geen weerstand voor verwacht. Terwijl die weerstand er, net als bij elke andere verandering, gewoon is. Organisaties die dat niet onderkennen, lopen niet vast op het proces. Ze lopen, op den duur, vast op alles eromheen wat niemand had ingecalculeerd, omdat niemand het de status gaf die het verdiende. Daarom, als je iets aan je inhuur wilt veranderen: zorg dat iemand de hele plaat overziet. Niet alleen de inhuuroperatie. Niet alleen een collega met ervaring in change. Inhuur gaat verder dan dat. Over de auteur Maryama Camara is één van de oprichters en HR-Manager binnen Workforce Consulting. Haar focus ligt op het ontwikkelen van de consultants. Geplaatst in Professioneel inhuren | Tags inhuur, workforce consulting | 1 Reactie
Hof bevestigt: ook na vijftien jaar wordt een zzp’er niet alsnog werknemer Geplaatst 18 augustus 2026 door ZiPredactie Een webontwikkelaar werkte bijna vijftien jaar via zijn eigen bedrijf voor de Unie van Waterschappen en eiste bij het einde van zijn opdracht alsnog een arbeidsovereenkomst, met een billijke vergoeding van €180.000 als inzet. Het gerechtshof Den Haag houdt in hoger beroep vast aan het oordeel van de kantonrechter van een jaar geleden, waarover ZiPconomy al eerder schreef: er was geen arbeidsovereenkomst. Wel moet opdrachtgever De Unie €33.072 betalen omdat zij de opzegtermijn niet netjes hanteerde. De kern van de zaak De verzoeker trad in 2002 in dienst bij de Unie van Waterschappen, de koepelorganisatie van de 21 Nederlandse waterschappen, als systeembeheerder voor 30 uur per week. Daarnaast startte hij in 2004 een eenmanszaak die websites bouwt en beheert voor derden. In 2010 eindigde zijn arbeidsovereenkomst en ging hij via zijn eigen bedrijf verder als opdrachtnemer. Die opdracht liep, met steeds vernieuwde afspraken, tot 1 februari 2025 door. Vanaf 2024 verliep de samenwerking via Haert, een broker die voor de Unie de administratieve en financiële afhandeling van externe inhuur verzorgt. Toen de opdracht per 1 februari 2025 niet werd verlengd, stapte de man naar de rechter. Hij vond dat er – met terugwerkende kracht – van 1 juni 2010 tot 1 februari 2025 een arbeidsovereenkomst met De Unie heeft bestaan. Of eventueel met de broker, vanuit de gedachte dat beide partijen elkaars rechtsopvolger zijn. Op basis daarvan eiste hij onder meer de wettelijke transitievergoeding, een gefixeerde schadevergoeding wegens een onjuiste opzegtermijn, achterstallig vakantiegeld en individueel keuzebudget, en een billijke vergoeding van €180.000 bruto. Aanleiding De feitelijke aanloop naar de zaak begon al in 2008. De Unie liet toen weten niet langer met de man door te willen, mede vanwege zijn functioneren en een voorgenomen reorganisatie van het systeembeheer. Als alternatief voor gedwongen ontslag bood De Unie aan om, bij beëindiging van de arbeidsovereenkomst, een opdracht te geven aan zijn eenmanszaak. Na onderhandelingen werd dat per 1 juni 2010 werkelijkheid: de arbeidsovereenkomst eindigde en de man ging voor gemiddeld 16 uur per week websites onderhouden en optimaliseren, tegen een uurtarief van €60 exclusief btw. Die opdracht werd vervolgens in 2012, 2014, 2016 en 2018 telkens verlengd, met een oplopend tarief tot €62,50. In 2020 schreef De Unie een aanbesteding uit voor applicatiebeheer, die de man won; dat contract liep tot 31 januari 2024. Omdat De Unie inmiddels ook een Europese aanbesteding voor de inhuur van extern personeel via een broker had gegund aan Haert, ging de samenwerking vanaf 1 februari 2024 via dat bedrijf lopen. Haert voerde, conform ook het Bovib-keurmerk, een ondernemerscheck uit, waarbij de man zelf verklaarde gemiddeld 32 tot 50 uur per week als zelfstandige te werken, een bedrijfsaansprakelijkheidsverzekering te hebben en in de voorgaande 24 maanden drie of meer opdrachtgevers te hebben gehad. Er volgde een nieuwe overeenkomst van opdracht, tegen €79 per uur. Begin december 2024 liet De Unie weten dat de opdracht per 1 februari 2025 niet zou worden verlengd; Haert bevestigde dit begin januari 2025 aan de man. Het verweer De Unie en Haert brachten apart hun punten in bij het hof en wezen alle vorderingen af. Hun kernargument: getoetst aan de gezichtspunten uit het Deliveroo-arrest was steeds sprake geweest van een overeenkomst van opdracht, niet van een arbeidsovereenkomst. Haert voegde daar een aanvullend argument aan toe voor het geval het hof toch tot een arbeidsovereenkomst zou concluderen: zij fungeerde naar eigen zeggen enkel als contractuele en administratieve tussenpersoon en kon dan ook niet als werkgever worden aangemerkt. De afweging van de rechter Het hof volgt dezelfde route als de kantonrechter eerder deed: eerst vaststellen welke rechten en verplichtingen partijen feitelijk zijn overeengekomen, en pas daarna beoordelen of die afspraken voldoen aan de wettelijke omschrijving van de arbeidsovereenkomst uit artikel 7:610 BW. Bij die tweede stap wegen alle omstandigheden uit het Deliveroo-arrest mee, in onderlinge samenhang. Een aantal factoren wijst volgens het hof wel degelijk in de richting van een arbeidsovereenkomst: de man was oorspronkelijk in dienst, de samenwerking duurde uiteindelijk vijftien jaar en hij heeft het werk altijd persoonlijk uitgevoerd, zonder zich ooit te laten vervangen. Toch wegen de overige omstandigheden zwaarder, oordeelt het hof. De man onderhandelde telkens over tarief en voorwaarden en deed daarbij ook tegenvoorstellen; de opeenvolgende contracten van 2014, 2016 en 2018 stelde hij zelf op. Hij was vrij om zijn uren naar eigen inzicht in te delen en declareerde aantoonbaar wisselende bedragen per maand, in plaats van een vast salaris. Er vonden nooit functioneringsgesprekken of evaluaties plaats, hij bracht btw in rekening, droeg zelf het risico voor zijn bedrijfsmiddelen en sloot op verzoek van De Unie een beroepsaansprakelijkheidsverzekering af. Zijn eigen verklaring aan Haert dat hij 32 tot 50 uur per week als zelfstandige werkte met meerdere opdrachtgevers, heeft hij niet weten te ontkrachten. Ten slotte stelt het hof vast dat websitebeheer geen kerntaak van De Unie is en dat de man niet deelnam aan het tweewekelijkse personeelsoverleg. Onjuiste opzegging, geen rol broker Waar de hofuitspraak zich onderscheidt van de eerdere beschikking van de kantonrechter, is in het scherpere onderscheid tussen de rol van De Unie als opdrachtgever en die van Haert als broker. Omdat de opdrachtrelatie via De Unie op dat moment al ruim tien jaar liep, mocht de man erop rekenen dat een eventuele stopzetting tijdig zou worden aangekondigd en dat dat de verantwoordelijkheid was van De Unie, ook vanwege eerdere mondelinge afspraken. Het hof vindt een aankondigingstermijn van minstens zes maanden op zijn plaats; De Unie liet pas in december 2024, twee maanden voor het einde, weten niet te verlengen. Het hof vindt dat alleen De Unie tekort is geschoten, niet de broker. De uitspraak Het hof komt grotendeels tot hetzelfde oordeel als de kantonrechter: er heeft nooit een arbeidsovereenkomst bestaan, niet met De Unie en niet met de broker. De financiële claim van de man voor onder meer een transitievergoeding, de billijke vergoeding van €180.000 en het achterstallige vakantiegeld en keuzebudget, is dan ook opnieuw afgewezen. Op één specifiek punt krijgt de man alsnog gelijk. Omdat De Unie de opdracht te laat, en niet binnen een redelijke termijn van zes maanden, heeft opgezegd, is zij daarmee tekortgeschoten in haar verplichtingen uit de duurovereenkomst. Het hof begroot de daardoor geleden schade op €33.072, gelijk aan zes maanden van de vergoeding die de man volgens zijn eigen berekening had kunnen factureren, en veroordeelt De Unie tot betaling van dat bedrag. Deze vergoeding vloeit dus niet voort uit het arbeidsrecht, maar uit de redelijkheid en billijkheid die gelden bij het beëindigen van een langlopende opdrachtrelatie. Bron: uitspraak hof Geplaatst in Professioneel inhuren | Tags Rechtzaak | 5s Reacties
Personeelstekort blijft grootste zorg van ondernemers, ook nu het vertrouwen weer aantrekt Geplaatst 17 augustus 2026 door ZiPredactie Sinds het derde kwartaal van 2021 is het tekort aan arbeidskrachten onafgebroken de meest genoemde belemmering die ondernemers ervaren. Na de coronacrisis liep dit percentage op tot een piek van ruim 49 procent in het derde kwartaal van 2022. Daarna daalde het geleidelijk, tot 30,1 procent vorig kwartaal. In het derde kwartaal van 2026 is het weer iets gestegen, naar bijna 33 procent. Ter vergelijking: ongeveer een derde van de ondernemers geeft aan helemaal geen belemmeringen te ervaren, een nagenoeg even grote groep als degenen die personeelskrapte als grootste knelpunt noemen. Zakelijke dienstverleners voelen dit knelpunt naar verhouding het zwaarst van alle brede sectoren: 44,6 procent noemt personeelstekort als belangrijkste belemmering, de op één na hoogste score van alle sectoren, na de autohandel en -reparatie met 57,1 procent. Onvoldoende vraag staat op de tweede plek met 19 procent, een aandeel dat al langer stabiel is maar in 2022 nog maar 11 procent bedroeg. Dat het aandeel bedrijven met een personeelstekort dit kwartaal weer iets opliep, past niet vanzelfsprekend bij de bredere arbeidsmarkt. Cijfers die het CBS half augustus publiceerde, laten zien dat de spanning op de arbeidsmarkt als geheel al enige tijd afneemt: in het tweede kwartaal van 2026 stonden er 95 vacatures open per 100 werklozen, tegen 101 een jaar eerder en een piek van 142 in 2022. Vacaturesite Indeed bevestigt dat beeld van een afkoelende markt: het totale vacaturevolume lag eind juli 11 procent lager dan een jaar eerder, al ligt het nog altijd 13 procent boven het niveau van vlak voor de coronacrisis. Daarbij is één kanttekening bij de COEN-cijfers belangrijk: de enquête bevraagt alleen het niet-financiële bedrijfsleven, dus zonder onderwijs, zorg en overheid. Juist in die sectoren blijft de vraag naar personeel volgens recent cijfers van Indeed tegen de bredere trend in groeien, vooral in het onderwijs en de verpleegkundige zorg, sectoren waar veel werk zich lastig laat automatiseren. Beveiliging, schoonmaak en uitzendbureaus voelen het hardst Arbeidsmarktstrateeg Wim Davidse, director Trends & Insights bij ZiPmedia, dook op basis van dezelfde CBS/COEN-cijfers dieper in de onderliggende deelsectoren. Daaruit blijkt dat de spreiding nog veel groter is dan de hoofdindeling laat zien. Beveiligings- en opsporingsdiensten voeren de ranglijst aan: bijna 69 procent van deze bedrijven zegt belemmerd te worden door personeelskrapte. Op de hielen gezeten door schoonmaakbedrijven en hoveniers (67,5 procent) en, met iets meer afstand maar nog altijd fors, uitzendbureaus en arbeidsbemiddeling (46,2 procent). Ook management- en technisch adviesbureaus scoren ruim boven het landelijk gemiddelde. Davidse signaleert daarbij een patroon: op de meeste plekken in deze ranglijst gaat het niet om kantoorpersoneel. Zoals hij het zelf verwoordt, is er in de meeste sectoren “veel minder behoefte aan hoogopgeleiden en veel meer aan vakmensen en doeners.” Alleen adviesbureaus en specialistische zakelijke dienstverleners vormen daarop de uitzondering, met vooral vraag naar hoger opgeleid personeel. Vertrouwen stijgt hard, maar blijft negatief Terwijl de personeelskrapte een hardnekkig probleem blijft, verbetert de stemming onder ondernemers wel snel. Het ondernemersvertrouwen steeg van -14,8 in het tweede kwartaal naar -5,3 nu, de grootste stijging sinds juli 2021. Toch is de indicator voor het negentiende kwartaal op rij negatief en ligt hij nog altijd onder het langjarig gemiddelde van -3,8 sinds 2012. Vooral de verwachtingen voor het economisch klimaat trokken aan; het oordeel over de ontwikkeling van de afgelopen periode bleef somberder. Die voorzichtige opleving is ook terug te zien in de personeelsindicator, die het aantal ondernemers meet dat personeel wil uitbreiden versus inkrimpen. Die indicator steeg licht naar 5,9, boven het langjarig gemiddelde van 3,1. Ondernemers zijn dus per saldo positiever geworden over hun personeelsplannen, wat het beeld compleet maakt: bedrijven willen vaker uitbreiden, maar lopen daarbij tegen een krappe arbeidsmarkt aan. Van de ondernemers die meer economische onzekerheid ervaren, heeft bijna driekwart maatregelen genomen. 36 procent kiest voor het vergroten van interne flexibiliteit. Freelancers voelen dezelfde wind in de rug Ook op de markt voor zelfstandig professionals is het vertrouwen aan het herstellen, blijkt uit de Freelance Markt Index (FMI) van Freelance.nl, ook over het tweede kwartaal van 2026. Deze index, gebaseerd op cijfers van het CBS, de ABU en een enquête onder opdrachtgevers, kwam uit op 99 punten: hoger dan het kwartaal ervoor en hoger dan in dezelfde periode vorig jaar. Van echte groei is nog geen sprake, maar de scherpe daling van begin 2025, toen de index na de herstart van de handhaving op de Wet DBA naar 86 punten zakte, lijkt achter de rug. Het aantal opdrachten op het platform steeg 2 procent ten opzichte van het vorige kwartaal, met duidelijke uitschieters in Personeel & HR, data-analytics, ICT en finance. Tegelijk groeit de kloof tussen wat opdrachtgevers bieden en wat zelfstandigen vragen: gemiddeld 87 euro per uur tegenover 106 euro, een verschil dat jaarlijks oploopt. De tarieven die opdrachtgevers zelf bieden, stegen dit jaar met gemiddeld 2,4 procent, de kleinste stijging in vijf jaar tijd. Meer meer: Freelance Markt Index Q2 2026: aantal opdrachten stijgt, maar tarieven staan onder druk Geplaatst in Toekomst van Werk | Laat een reactie achter