Minister Aartsen: “Zelfstandigenwet gaat nog aangepast worden” Geplaatst 25 oktober 2026 door ZiPredactie Na tweeëntwintig jaar discussie moet de Zelfstandigenwet eindelijk duidelijk maken wanneer je als zzp’er, of met zzp’ers, kunt werken, vindt Minister Thierry Aartsen (Werk en Participatie). Zijn conceptwetsvoorstel ligt in internetconsultatie en heeft al honderden reacties opgeleverd. Minister Aartsen (Werk en Participatie) schoof aan bij een speciale aflevering van de ZiPconomy-podcast. Daar sprak hij met Narada Bouwland en hoofdredacteur Jan-Willem Weijers over de criteria waar de meeste kritiek op is. Doel van de wet De Zelfstandigenwet. Kunt u nog eens kort vertellen wat u met dit wetsvoorstel probeert op te lossen? Wat we proberen te doen is na tweeëntwintig jaar onduidelijkheid en onzekerheid rondom zzp eindelijk een wettelijk kader te maken rondom een eigenlijk simpele vraag. Wanneer kun je als zzp’er of met zzp’ers werken? En wat je ziet is dat Nederland eigenlijk een van de weinige Europese landen is die dat nog nooit in de wet heeft opgenomen. Het is geen wet die we maken in een ivoren toren, maar echt samen met ondernemers. Zzp’ers bestaan niet volgens de Nederlandse wet en dat proberen we met dit wetsvoorstel te doen. En wat dit wetsvoorstel bijzonder maakt: er zijn heel veel zzp-voorstellen geweest de afgelopen tweeëntwintig jaar, die hebben allemaal de eindstreep niet gehaald. Wat dit wetsvoorstel doet, is vanuit een positieve grondhouding naar zzp en zelfstandig ondernemerschap te kijken. Het wetsvoorstel gaat ook echt uit van de kern: wat is zelfstandig ondernemerschap? Wanneer ben je ondernemer? En op die manier proberen we dat te erkennen en ook duidelijkheid te bieden. Dat is eigenlijk de basis. Is het dan zo dat de bedoeling is dat deze criteria zoveel mogelijk van de bestaande zzp’ers gewoon vangen en veiligheid bieden? Of wilt u toch een bepaalde kant op met die zzp’ers? Moet het werk anders? Moet de groep kleiner? Het is niet mijn ambitie om meer of minder zzp’ers te krijgen. Wat je wil is duidelijkheid. Het gaat echt om een modernisering van de arbeidsmarkt. We hebben nog nooit met elkaar besloten wanneer iemand zelfstandig ondernemer is, wanneer die dan op een veilige manier kan werken zonder de druk te hebben van de handhaving of wet- en regelgeving. Dus wat we gedaan hebben is echt gekeken: wanneer ben je zelfstandig ondernemer? Dat ben je eigenlijk als je aan drie dingen voldoet. Als je onafhankelijk bent van een ander. Als je vrijheid hebt om te kunnen ondernemen en als je een bepaald risico loopt en daar ook een financieel voordeel uit kan halen. Dat is eigenlijk de kern van ondernemerschap en dat zit eigenlijk in de wet. En dat hebben we vertaald naar allerlei criteria. De Zelfstandigenwet moet bestaan uit een zelfstandigentoets – met drie criteria – en een werkrelatietoets – met vier criteria. Wie (zzp’ers en opdrachtgevers) aan alle zeven criteria voldoet en zich daar ook aan houdt gedurende de opdracht, heeft zekerheid vooraf dat de werkrelatie ook daadwerkelijk ‘buiten dienstbetrekking’ kan. Dat wordt ook wel de veilige haven genoemd. Meer over de inhoud van die criteria en de wet in het artikel ‘Twaalf dingen die je als zzp’er en opdrachtgever moet weten over de nieuwe Zelfstandigenwet’ of lees ‘hoe haalbaar zijn de zeven vinkjes van de Zelfstandigenwet’ (met Boris Emmerig en Alexander Kist). Een internetconsultatie over de conceptversie van de wet – waarin belanghebbenden en experts commentaar en verbetersuggesties kunnen doen – loopt nog tot eind van deze maand. Na het doorvoeren van veranderingen gaat het wetsvoorstel eerst naar de Raad van State voor advies en dan voor behandeling naar de Kamer. De wet zou in 2028 in moeten gaan. Laten we eens naar de drie criteria kijken waar het meest commentaar op is. Mag ik daar van tevoren iets over zeggen? Wat we gedaan hebben is: we hebben gezegd, het moet een positieve wet zijn, uitgaan van zzp-schap en we willen dat samen met de praktijk doen. Dus het is geen wet die we maken in een ivoren toren, maar echt samen met ondernemers. Dat hebben we de afgelopen maanden ook gedaan. We hebben heel veel sessies gehad met allerlei brancheverenigingen, met allerlei zzp-organisaties, experts. Allemaal uitgenodigd bij ons op het ministerie om mee te praten over die wet. We hebben heel bewust gezegd we willen ook een tweede keer een internetconsultatie. Je bent niet alleen maar ondernemer als je een hoog uurtarief hebt. En ook de komende maanden gaan we weer met zzp-organisaties praten. Wat komt er nou uit die internetconsultatie? Wat moeten we dan aanpassen? Want dat is echt het doel. De basis staat. De basis is een positieve houding naar zzp toe. Duidelijk vastleggen wanneer ben je dat nou? En over die details daarvan hebben we gezegd: dat willen we ook echt samen met de praktijk doen om een beetje te tweaken en om beter te maken. Zodat we stap voor stap uiteindelijk een nieuw wettelijk kader hebben dat ook gewoon goed werkbaar is in de praktijk. Pijnpunt van drie opdrachtgevers Helder. Dan de criteria, te beginnen met de eis om drie opdrachtgevers te hebben in twee jaar tijd. Op dat criterium vallen al hele volksstammen volgens mij buiten het zzp-schap. Twee dingen hierover. Eén is: als je ondernemer bent, ben je ook onafhankelijk van een ander en dat wil je natuurlijk toetsen. Je bent niet alleen maar ondernemer als je een hoog uurtarief hebt. Je moet ook een bepaalde onafhankelijkheid hebben. Ook de ambitie om je bedrijf voort te zetten. Winstgevendheid, continuïteit van ondernemerschap noemen we dat dan ook in de rechtspraak. Daar hoort wel bij dat je meerdere opdrachten en opdrachtgevers hebt en niet afhankelijk bent van één iemand, ook vanwege die afhankelijkheidsrelatie. Vandaar dat we hebben gezegd: je zult er toch niet aan ontkomen om een x-aantal opdrachtgevers in een x-aantal tijdsperiodes te duiden. Over die x kun je natuurlijk honderd jaar discussiëren. We hebben om twee redenen voor deze gekozen. Het is voor de meeste zzp’ers denk ik goed haalbaar. En wat we heel bewust hebben gekozen: we hebben geen minimumomzetdrempel of iets dergelijks erin gezet. Dus ik zie ook wel wat verwarring. Dan zeggen mensen: ja, maar ik werk al drie jaar voor één opdrachtgever. Het is niet zo dat er een maximumtermijn zit aan die opdrachten. Je mag prima voor één lange opdrachtgever werken. We vragen er dan bij nog twee kleinere opdrachten. Dat mogen kleine klussen zijn, dus er zit geen minimumvereiste aan die opdrachten. Een tweede punt: we hebben juist op deze onderdelen ook gezegd, ik ben heel benieuwd hoe de markt hierop reageert. Ik wil weten: in welke sectoren is dit werkbaar? Welke sectoren niet? Wat je ziet is dat een heel groot deel van de zzp’ers zegt: ja, prima. Ik heb zo verschrikkelijk veel losse klussen. We zien ook in een aantal sectoren, ICT is daar een mooi voorbeeld van, dat het knelt. Dus we gaan de komende periode ernaar kijken. Past dit? Moeten we dit niet toch net iets anders inrichten om het werkbaar te maken in de praktijk? Deze staat echt met stip bovenaan. Ik kan natuurlijk niks beloven, maar we hebben wel gezegd: die wet gaan we nog wel aanpassen na de internetconsultatie. Hoe substantieel moeten dan die andere opdrachten zijn die je moet doen om grote, langdurige klussen te blijven doen als zzp’er? Dat hoeven geen grote klussen te zijn. Dat mogen ook prima kleine klussen zijn. We hebben wel bewust gekozen voor het woord substantie in de wet. Ik denk dat het goed is dat we nog een keer kijken naar hoe we dat hebben opgeschreven. Omdat wat we daar eigenlijk mee bedoelen een soort antimisbruikbepaling is. Dus wat je niet wil is dat er twee spookfacturen worden gestuurd van: ik stuur jou een factuur en jij stuurt mij een factuur. Dat wil je niet. Eén van de zorgen vanuit de branchevereniging Bovib is de rol van de intermediair. Dat meerdere opdrachten via één intermediair worden gezien als één opdracht. Terwijl aan de andere kant in de memorie van toelichting ook staat dat de verschillende bedrijfsonderdelen als verschillende opdrachtgevers gezien kunnen worden. Hoe verhoudt zich dat ten opzichte van elkaar? Wat je hier ziet wringen, is dat er niet één type intermediair is. Er zijn natuurlijk heel veel varianten. Je hebt mensen die een contract hebben met een intermediair en die intermediair bepaalt ieder half jaar naar welke opdrachtgever jij gaat. Aan de andere kant heb je interimmers die de acquisitie uitbesteden aan een bureau. Ze hebben gewoon een rechtstreekse relatie met de opdrachtgever waar ze de klus op de werkvloer doen. Alleen die acquireer je via de intermediair. Dat zijn eigenlijk een beetje de uitersten van het werkveld. Wat we hebben geprobeerd te zoeken is, ook weer vanuit dat zelfstandig ondernemerschap: die zelfstandig ondernemer maakt zelf afspraken met de opdrachtgever. Dus: met wie heb je de contractuele relatie? Als je de contractuele relatie met de intermediair hebt, dan telt dat als één opdrachtgever. Als je via een intermediair een klus binnenhaalt, heb je de contractuele afspraak met de eindklant. We zijn dus echt uitgegaan van de contractuele relatie die je hebt met degene waar je ook de werkzaamheden uitvoert. Dat is het verschil tussen het bemiddelingsmodel en tussenkomst. Dit is ook een van de vragen die we in de internetconsultatie hebben gesteld: wij hebben voor deze optie gekozen. Werkt dat ook in de praktijk? En zo nee, wat is dan het alternatief? Want dat is natuurlijk ook een belangrijke vraag. Dat bespreken we over een aantal weken ook met de Bovib en een aantal andere partijen: hoe werkt het dan wel en hoe zou je het werkbaar kunnen krijgen, zodat je het ook goed kan borgen? Liberaal betekent niet alleen vrijheid, blijheid Nog één vraag over dit criterium. Ik ben toch even benieuwd naar het liberale geweten hierin. Want stel dat ik ondernemer ben en ik vind het gewoon goed om in lengte van jaren één klant te hebben, zou ik dat dan vanuit die visie niet gewoon gefaciliteerd moeten krijgen door de rijksoverheid? Liberaal betekent niet alleen vrijheid, blijheid. Dat zie ik nog wel eens wat terugkomen hierin. Je kunt natuurlijk als overheid niet zeggen: kijk maar wat je doet en we horen het wel. Bij vrijheid hoort ook verantwoordelijkheid en natuurlijk gewoon spelregels waar je je aan dient te houden. Dus mijn wedervraag zou dan zijn: wat maakt jou dan ondernemer? Want als je niet onderscheidend bent van een werknemer, wat maakt dan dat jij geen loonheffing hoeft af te dragen of geen belasting hoeft te betalen? Of althans, je betaalt wel belasting, maar op een andere manier; dat is wat ik bedoel met sociale premies. Dus dat speelt daarbij. Het liberale juist: je kunt zelf kiezen hoe je het inricht. En we gaan uit van het ondernemerschap. Als je een ondernemer vraagt wanneer je ondernemer bent, dan kom je op die drie elementen uit: vrijheid, onafhankelijkheid, rekening en risico. Dat zijn wel elementen die bij het ondernemerschap horen. Einde van het uurtje-factuurtjemodel? Dan een ander criterium, over de verplichting rond resultaatgericht werken en facturen. Als ik hem eigenlijk heel plat sla: uurtje-factuurtje kan niet meer. Of in ieder geval niet in de veilige haven. Bij een bouwvakker kan ik me daar nog iets bij voorstellen. Maar voor een interim-manager of een ICT’er? Daar is wel veel zorg over in de markt. Die zorg herken ik. Het is ook een van de criteria waar we heel bewust naar hebben uitgevraagd [in de internetconsultatie, red.]: hoe wordt ernaar gekeken? Wat we gezegd hebben is: je bent ondernemer als je een bepaald risico loopt en dat risico kan eindigen in een dikkere portemonnee. Of, als het misgaat, in een financieel risico wat je loopt. Dat is de kern van ondernemerschap: rekening en risico. En vandaar dat we zijn gaan zoeken naar wat daar dan bij past. Dat is een van de resultaatverantwoordelijkheden. Je bent verantwoordelijk voor het resultaat en daar word je ook op afgerekend. Op basis van uurtje-factuurtje, dat kan nog steeds, maar dan is het wel op basis van dat daar al jouw kosten in zitten, als een soort kostenmodel. Word je alleen betaald op basis van inspanning, voor de aanwezigheid? Waar zit dan nog het onderscheidende karakter ten opzichte van een werknemer? En dat is eigenlijk de vraag die je in dit criterium probeert te vangen. Dit vraagstuk raakt ook de kern van het ondernemerschap. Wanneer ben je ondernemer en wanneer ben je werknemer? En dat hangt ook af van hoe je het risico hebt georganiseerd. Ben je verantwoordelijk voor de kwaliteit die je levert en dus ook voor de niet-kwaliteit die je levert? Dat zijn allemaal elementen die hierin zitten en we hebben geprobeerd dat zo goed mogelijk op te schrijven. Maar ook dit is zo’n criterium waarvan we zelf zeggen: dit moeten we ook echt even goed met de markt toetsen. Zorgt verplicht uitgaven voor risico’s niet voor een tweedeling in de zzp-markt? Als we het daar dan toch over hebben, dat risico afdekken: dat is natuurlijk ook een van de zorgpunten die we vanuit de markt horen, de verplichting om een bedrag uit te geven aan verzekeringen en voorzieningen. Er wordt ergens een bedrag genoemd tussen de drie- en vierduizend euro. Dat is nog niet vastgesteld. Wordt zo die veilige haven straks niet iets exclusiefs voor de hogere uurtarieven? Nee, juist niet. Dat is ook de reden waarom we het tarief nog niet hebben vastgesteld. De bedragen die je noemt, die staan niet in de wet. Wat we heel bewust hebben gezegd, is: we wilden juist dit ook toetsen met zelfstandigenorganisaties, met VZN, ZZP Nederland, en een aantal andere clubs. Maar ook met de markt: wat zou een passend bedrag zijn? Want aan de ene kant wil je niet dat het een wassen neus is, aan de andere kant wil je ook absoluut niet dat het voor de hogere inkomens is, maar dat je eigenlijk zegt: je loopt bepaalde risico’s omdat je eigen arbeid doet. Die risico’s worden bij werknemers afgedekt door sociale premies. Wat je wil, is dat bij gezond ondernemerschap ook hoort dat je bepaalde verantwoordelijkheden neemt voor als die risico’s zich voordoen. Bijvoorbeeld pensionering, bijvoorbeeld arbeidsongeschiktheid, inkomensverlies. Andere risico’s die je loopt met ondernemen. Wat je niet wil, is dat die risico’s op de samenleving worden afgewenteld. Ook daarin hebben we weer wel voor een liberale lijn gekozen. We zeggen: oké, die verantwoordelijkheid neem je, maar de invulling daarvan is in principe vrij aan jou om te bepalen. Die moeten we natuurlijk wel toetsbaar kunnen maken. Dus een oude sok, dat is heel ingewikkeld te toetsen. Dus eigenlijk zegt u daarmee, een gelijk speelveld voor iedereen. Dus iedereen kan terugvallen op een bepaalde vorm van, niet sociale zekerheid, maar wel de zorg dat je ordentelijk bent verzekerd, zodat je ook niet het risico loopt op het moment dat je langdurig uitvalt. Precies. Mijn grootste frustratie is nog wel geweest dat de afgelopen 20 jaar zzp’ers altijd als boemannen zijn neergezet, als uitvreters. Ze halen sociale systemen onderuit. Ze willen wel de lusten, niet de lasten, wel de vrijheid en blijheid, maar geen verantwoordelijkheid nemen. Ik heb altijd al gevonden dat dat een fout frame is. En wat je hiermee hoopt te doen, is dat een beetje te counteren door te zeggen: nee, als je als zzp’er werkt in de Zelfstandigenwet, heb je eigenlijk de basis op orde. Dan kun je niet zeggen: ik wentel mijn pensioen of mijn arbeidsongeschiktheid of inkomensval af op de samenleving. Nee, ik heb daar zelf een voorziening voor getroffen. En je staat zelf vrij om die voorziening goed te treffen. Veilige haven als optie, of wordt het toch een verplichting Een ander punt: wordt die veilige haven – die niet verplicht is – straks door de opdrachtgever toch ook gezien als: dit is de enige manier waarop wij met zzp’ers werken? Herkent u dat? Hoe zou u daarmee willen omgaan? Ik vind dat een beetje dubbel, want als opdrachtgevers dat doen, dan zijn dat waarschijnlijk dezelfde opdrachtgevers die nu helemaal niet meer met zzp’ers werken omdat ze het risico te groot vinden. Dus aan de ene kant zou ik dat een positieve ontwikkeling vinden ten opzichte van wat je nu ziet. Jullie hebben er zelf vorige week nog een rapport over uitgebracht: 133.000 minder zzp’ers. Ik krijg nog wekelijks zzp’ers in mijn mailbox die zeggen: ik word afgewezen. Bepaalde klussen die ik voorheen prima kon doen, en eigenlijk nog steeds gewoon prima kan doen. Ik word categorisch uitgesloten. Opdrachtgevers durven het niet meer aan. Daar is deze wet natuurlijk voor bedoeld: om aan die opdrachtgevers te melden: het kan wel. Zzp kan wel. U kunt gewoon met zzp’ers werken. Dit zijn de zeven criteria. Als u die kan afvinken, dan is er helemaal niks aan de hand. Je wil aan de andere kant ook wel dat die ruimte nog blijft van die holistische toets. Maar wat ik eigenlijk zou willen, is dat die veilige haven voor iedereen toegankelijk zou moeten kunnen zijn. En dat is eigenlijk het finetunen wat we de komende tijd gaan doen. De basis is goed. We hebben nu gezegd: dit zijn de criteria. Kom maar op. Wat vind je ervan? Daar gaan we de komende tijd gewoon weer mee aan de slag. Eén ding staat vast: de wet gaat nog aangepast worden. Dat gaan we ook doen. En we gaan nu kijken hoe we dat op een goede manier kunnen doen. Wat je eigenlijk wil, is dat die veilige haven voor iedere zelfstandige eigenlijk best wel goed te doen is. Mits je ook een beetje bereid bent om dingen aan te passen of concessies te doen. Als je zegt: daar ben ik absoluut niet toe bereid, dan wordt hij ingewikkeld. Luister het hele gesprek met minister Aartsen hier op Spotify of hieronder via YouTube. Daarin onder meer aandacht voor het feit dat ook het huidige toetsingskader (de holistische toets/Deliveroo-criteria) blijft bestaan, en hoe minister Aartsen aankijkt tegen het overleg in de polder en het politieke draagvlak voor de Zelfstandigenwet. Geplaatst in ZP en Politiek | 4s Reacties
Uren factureren als zzp’er, dus buiten de veilige haven? Geplaatst 24 oktober 2026 door Wilmar Dik De nieuwe Zelfstandigenwet moet vooraf zekerheid geven over zelfstandig werken. Maar wie op basis van zijn gewerkte uren factureert, kan juist buiten die veilige haven vallen. De reden: volgens de memorie van toelichting profiteert iemand die uitsluitend per uur wordt betaald onvoldoende van efficiënter werken. Sneller klaar betekent minder omzet, langer bezig betekent meer betaalde uren. Zelfs een zorgmedewerker die zes weken veertig uur per week wordt ingehuurd en per uur wordt betaald, voldoet daardoor niet aan dit onderdeel van de werkrelatietoets. Een heel gewone manier van factureren wordt zo een obstakel voor voorafgaande zekerheid. Uren factureren is normaal Ipsos I&O onderzocht voor het ministerie van SZW hoe zelfstandigen werken. Van 917 ondervraagde zzp’ers wordt 42 procent uitsluitend op resultaat afgerekend, bij 42 procent spelen zowel resultaat als gewerkte uren een rol en bij 13 procent uitsluitend de uren. Bij 55 procent spelen gewerkte uren dus een rol. Een recente Knab-peiling onder 1.068 zzp’ers wijst dezelfde kant op: 69 procent zegt meestal per uur, dag of dienst betaald te worden. Als je die 55 procent alleen gebruikt om de orde van grootte zichtbaar te maken, kom je bij ongeveer 1,1 miljoen mensen met zzp als hoofdactiviteit uit op ruim een half miljoen zelfstandigen bij wie gewerkte uren een rol spelen. De onderzoeken meten niet precies hetzelfde en de Knab-peiling is niet representatief voor alle zelfstandigen. Maar duidelijk is wel dat het factureren van tijd bepaald geen uitzondering is. Lees ook: Zelfstandigenwet: meer eisen vragen om meer bescherming De redenering in de memorie lijkt vooral geschreven vanuit opdrachten waarbij iemand een vooraf bepaald product oplevert. Bouw een website of schrijf een rapport. Kost dat minder tijd dan verwacht, dan levert een vaste prijs een hoger effectief uurtarief op. Je hebt als zzp’er kans op een beloning voor iets dat achteraf gezien minder tijd kost. Maar je maakt als zzp’er ook kans om meer werk te moeten verrichten. Dit is iets tussen opdrachtgever en de zelfstandige. Maar om daar nou zo veel waarde aan te hechten voor toegang tot veiligheid vooraf is vreemd. Tijd is onderdeel van werk Een beveiliger die als zzp’er van 18.00 tot 02.00 uur voor een evenement wordt ingehuurd, kan om 23.30 uur niet zeggen dat hij efficiënt genoeg is geweest en naar huis gaan. Een verpleegkundige kan een nachtdienst niet sneller afmaken. Een fotograaf die zes uur een congres vastlegt, kan niet na vier uur vertrekken omdat hij efficiënter heeft gewerkt dan iemand met minder ervaring. Hetzelfde geldt voor trainers, technici, artiesten, interim-professionals en allerlei andere zelfstandigen waarbij tijd en beschikbaarheid onderdeel van het werk zijn. Dan is het vreemd om toegang tot de veilige haven mede afhankelijk te maken van de mogelijkheid om financieel voordeel te behalen door minder uren te werken. Een ondernemer loopt al risico Nog fundamenteler is de veronderstelling dat een zelfstandige onvoldoende ondernemersrisico draagt wanneer alle daadwerkelijk gewerkte uren worden betaald. Ondernemersrisico zit helemaal niet alleen in de vraag of één opdracht uitloopt. Er zijn heel veel soorten risico’s, en juist het beperken van een risico door met je opdrachtgever af te spreken dat je factureert op basis van gewerkte uren is een prima en eerlijke afspraak. Risico’s van een zelfstandige zitten in een hoop andere dingen. Geen gegarandeerde vervolgopdracht. Een zzp’er besteedt onbetaalde tijd aan acquisitie, kent leegloop tussen opdrachten, krijgt bij ziekte doorgaans niet doorbetaald en investeert zelf in apparatuur, opleidingen, software en marketing. Daar komen risico’s bij als wanbetaling, aansprakelijkheid en het wegvallen van klanten. De memorie erkent dat zelf ook. Waarom zou dan juist het risico dat een klus meer uren kost dan verwacht zo zwaar wegen dat het factureren van die extra uren toegang tot de veilige haven kan blokkeren? Nacalculatie is óók ondernemerschap Werken op nacalculatie kan juist een bewuste vorm van risicomanagement zijn. Een afspraak waarbij alleen gewerkte uren worden gefactureerd, heeft bovendien twee kanten: de zelfstandige krijgt zijn gewerkte tijd betaald en de opdrachtgever betaalt niet voor uren die niet zijn gemaakt. Als vooraf niet goed is te voorspellen of een opdracht twintig of dertig uur kost, kan een ondernemer besluiten de werkelijke tijd te factureren. Daarmee voorkomt hij dat tien uur onverwacht meerwerk gratis wordt uitgevoerd. Juist aan de onderkant van markten, waar tarieven onder druk staan en opdrachtgevers vaak een sterkere onderhandelingspositie hebben, kan dat belangrijk zijn. Urenregistratie maakt zichtbaar hoeveel arbeid daadwerkelijk in een opdracht zit. Afrekenen op basis van een stukprijs kan juist onderbetaling in de hand spelen. En maakt die onderbetaling bovendien minder inzichtelijk. Een vaste prijs maakt iemand niet automatisch ondernemender. Zeker niet wanneer vertraging wordt veroorzaakt door de opdrachtgever: informatie komt te laat, beslissingen worden uitgesteld of de opdracht verandert onderweg. Dat ondernemersrisico bestaat, is logisch. Maar dat betekent niet dat een zelfstandige ieder denkbaar risico zelf moet dragen. Lees ook: Waarom de Zelfstandigenwet ook over zzp-tarieven moet gaan In andere landen is urenfacturatie ook geen knock-outcriterium Ook internationaal valt de Nederlandse keuze op. België is extra interessant, omdat de Nederlandse werkrelatietoets mede is geïnspireerd op de Belgische Arbeidsrelatiewet. De Belgische Commissie Arbeidsrelaties zegt expliciet dat timesheets voor facturatie op zichzelf niet wijzen op gezag. De arbeidsrelatie wordt als geheel beoordeeld. Ook Duitsland beoordeelt zelfstandigheid aan de hand van het totaalbeeld van de werkzaamheden. Als je echte zelfstandigen van werknemers wilt onderscheiden, is het wel een heel vreemd middel om juist het betaald krijgen van gewerkte uren zo zwaar te laten wegen bij toegang tot de veilige haven. Eerst het rooster, nu facturatie per uur? Vereniging Zelfstandigen Nederland (VZN) stelde eerder dit jaar voor dat een opdrachtgever geen safe harbour zou krijgen wanneer een zelfstandige werkt volgens een vast, vooraf opgelegd rooster zoals bij een werknemer. Daar schreef ik eerder kritisch over in Een zzp-status zonder tariefgrens: wie wordt daar eigenlijk mee beschermd? Want werken volgens een rooster komt in de zorg, beveiliging, evenementen en allerlei andere sectoren voor zonder dat iemand daardoor automatisch werknemer is. Werken via een rooster of factureren op basis van tijd sluit zelfstandig ondernemerschap op zich niet uit. Het huidige wetsvoorstel bevat die roostereis niet in dezelfde vorm. Maar via een andere route verschijnt nu een criterium dat dezelfde mensen kan raken: wie zijn daadwerkelijk gewerkte tijd factureert, kan de veilige haven mislopen. Is de eerdere roostereis nu vervangen door een criterium rond urenfacturatie dat deels dezelfde zelfstandigen buiten de veilige haven kan houden? Het effect is opvallend vergelijkbaar. Juist beroepen waarin aanwezigheid gedurende bepaalde uren noodzakelijk is, krijgen opnieuw te maken met een criterium dat slecht aansluit bij de manier waarop het werk in de praktijk wordt georganiseerd. Dat wordt extra interessant door een recente bijdrage van Loe van Erp, bestuurslid van VZN en directeur van SoloPartners. Hij stelt in Zorgvisie de vraag: “Als zelfstandig werken in de zorg nauwelijks meer mogelijk is, wie gaat het werk dan doen?” Juist een bestuurder van VZN kan zich er nu hard voor maken dat betaling uitsluitend op basis van gewerkte uren op zichzelf geen uitsluitingsgrond wordt voor de veilige haven. Het voorstel ligt immers nog open voor verandering. Hoeveel zelfstandigen raken we kwijt als we de veilige haven zo vormgeven dat normale manieren van werken, zoals uren factureren, een belemmering worden? Een idee dat in het artikel niet als oplossing terugkomt: zorg dat werken via een rooster of factureren op basis van gewerkte uren geen uitsluitingsgrond wordt voor de veilige haven. Dan hoef je helemaal niet te vragen wie het werk dan gaat doen. Contractneutraliteit komt hiermee verder weg te liggen De Europese lijn is duidelijk: ook zelfstandigen moeten toegang hebben tot adequate sociale bescherming. Beginsel 12 van de Europese pijler van sociale rechten bepaalt dat werknemers en, onder vergelijkbare voorwaarden, zelfstandigen recht hebben op adequate sociale bescherming. De Raad van de EU benadrukt bovendien dat die bescherming daadwerkelijk toegankelijk en toereikend moet zijn. Bij zelfstandigen moet daarbij rekening worden gehouden met hun draagkracht, inkomensschommelingen en werkelijke inkomsten. In 2023 riep de Raad lidstaten opnieuw op zelfstandigen een beschermingsniveau te bieden waarmee zij een behoorlijke levensstandaard kunnen behouden en niet in armoede terechtkomen. Dat betekent niet dat werknemers en zelfstandigen dezelfde regelingen moeten hebben. Wel dat adequate sociale bescherming ook voor zelfstandigen daadwerkelijk bereikbaar moet zijn. Juist daar kan de Zelfstandigenwet gaan knellen. Wie buiten de veilige haven valt, kan juridisch nog steeds zelfstandige zijn. Uit de eigen SZW-peiling blijkt bovendien dat 41 procent van de opdrachtgevers de persoon waarschijnlijk niet meer inzet wanneer die volgens de voorgelegde criteria niet meer als zzp’er kan worden ingezet. De veilige haven kan daardoor in de praktijk veel meer worden dan alleen juridische zekerheid vooraf. Als een zelfstandige die verder gewoon ondernemer is die zekerheid misloopt omdat hij zijn gewerkte uren factureert, wordt een normale facturatiemethode ineens medebepalend voor zijn toegang tot opdrachten. Dat brengt contractneutraliteit niet dichterbij. Verschillen tussen werknemer en zelfstandige mogen bestaan, maar bescherming en toegang tot werk zouden niet onnodig afhankelijk moeten worden van de contractvorm of de manier waarop gewerkte tijd wordt afgerekend. Beoordeel het ondernemerschap, niet de factuur Voor eigen rekening en risico werken hoort bij zelfstandig ondernemerschap. Daar hoeft niets aan te veranderen. Maar een zelfstandige hoeft niet binnen iedere afzonderlijke opdracht het risico lopen dat extra uren onbetaald blijven. Een zzp’er loopt al genoeg ondernemersrisico: zelf opdrachten vinden, investeren, aansprakelijkheid dragen en omgaan met ziekte, leegloop en het ontbreken van vervolgwerk. Of een ondernemer vervolgens werkt met een vaste projectprijs, dagtarief of nacalculatie per uur, zou daarom niet doorslaggevend moeten zijn. Wie ieder gewerkt uur factureert, is niet minder ondernemer. De zzp’er kiest er alleen voor het risico op onverwacht meerwerk niet volledig zelf te dragen. Meer verantwoordelijkheid vraagt om voldoende verdienvermogen Als de Zelfstandigenwet een bruikbare veilige haven wil bieden, moet zij ondernemerschap herkennen zoals het in de praktijk bestaat. Factureren op basis van gewerkte uren is daarvoor een slechte scheidslijn. Nu dreigt de veilige haven juist een middel te worden om grote groepen zelfstandigen richting loondienst te duwen: daar zit immers de meeste zekerheid. En precies dat is het probleem. Bescherming en zekerheid zouden niet alleen via loondienst bereikbaar moeten zijn. Ook zzp’ers zouden, ongeacht de sector, voldoende verdienvermogen moeten hebben om pensioen, ziekte en arbeidsongeschiktheid zelf goed te kunnen regelen. Zekerheid over je juridische status is nog geen bestaanszekerheid. Wie zelfstandigen meer verantwoordelijkheid geeft, moet ook zorgen dat zij genoeg kunnen verdienen om pensioen, ziekte en arbeidsongeschiktheid zelf te regelen, ongeacht de sector. Als een sector dat niet zelf kan of wil organiseren, kan een goed berekende tariefondergrens voorkomen dat zelfstandigen structureel onder een economisch houdbaar niveau werken. Lees ook: Een sectorspecifieke tariefondergrens voor zzp’ers in de praktijk Geplaatst in ZP en Ondernemen | Tags uurtje-factuurtje, veilige haven, zelfstandigenwet | 13s Reacties
Maak iedere medewerker CEO: Zo creëer je een klimaat voor leiderschap dat vanzelf ontstaat en meegroeit met je organisatie Geplaatst 23 oktober 2026 door Gastblogger Bij online marketingbureau Whello begint die betrokkenheid volgens medeoprichter Serge de Sousa al bij de manier waarop de organisatie is ingericht. “Ons HR-beleid draait om één uitgangspunt: iedereen bij Whello is de CEO van zijn eigen werk. We bedoelen dat iedereen eigenaar is van zijn eigen werk, eigen klanten en zijn eigen persoonlijke ontwikkeling binnen de organisatie.” Cultuur als vertrekpunt Dat CEO-principe vormt inmiddels de basis van de organisatie. Het rust op drie eigenschappen: stay curious, bring energy en take ownership. Volgens Whello zijn nieuwsgierigheid, energie en eigenaarschap gedrag dat iedere dag zichtbaar moet zijn. “Blijf nieuwsgierig naar klanten, collega’s, AI en nieuwe ontwikkelingen. Nieuwsgierigheid zorgt voor betere ideeën en slimmere keuzes. Als ik erop terugkijk, zijn deze principes vanaf dag één onderdeel geweest van Whello. In ons Whello DNA-document, onze competenties en bijvoorbeeld de GROEI-competenties kwamen ze steeds terug. Alleen telkens in andere woorden.” Bestaande waarden uitwerken Opvallend is dat deze cultuur niet voortkwam uit een al eerder uitgewerkt HR-beleid. Toen Whello werd opgericht, bestonden er namelijk nog geen cultuurdocumenten of leiderschapsmodellen. De manier van samenwerken ontstond organisch vanuit de oprichters en de eerste medewerkers. Naarmate Whello groeide, werd duidelijk dat een cultuur die ooit vanzelfsprekend was niet automatisch bij iedereen top of mind blijft. Zeker niet wanneer nieuwe mensen zich aansluiten bij de organisatie. “Bij ongeveer 25 mensen merkten we dat we onze cultuur steeds opnieuw onder de aandacht moesten brengen. Omdat nieuwe collega’s ze nog niet kenden en bestaande collega’s ze niet altijd letterlijk konden benoemen. We hadden dus al veel vastgelegd, maar het was niet memorabel genoeg.” Daarom werden de bestaande waarden opnieuw bekeken en teruggebracht tot drie duidelijke principes: stay curious, bring energy en take ownership. Samen vormen ze het CEO-principe: iedereen is CEO van zijn eigen werk, klant en groei. “Het verschil zit voor mij in de eenvoud. Nu hebben we taal die iedereen begrijpt en kan onthouden. Of je hier nu vijf jaar werkt of net begint, je weet wat we van je verwachten en welk gedrag daarbij hoort.” Het CEO-principe is daarmee geen nieuw cultuurprogramma, maar een manier om de kern van de organisatie blijvend zichtbaar te maken. “Onze cultuur is voor een groot deel organisch ontstaan, maar we hebben hem steeds bewuster vastgelegd. Juist om ervoor te zorgen dat de eigenschappen die ons succesvol hebben gemaakt, meegroeien met de organisatie.” Leiderschap vraagt om loslaten Die verandering in cultuur vraagt ook om een andere manier van leidinggeven. Naarmate Whello groeide, ontdekte de Sousa dat hij zelf onbewust een rem kon worden op het eigenaarschap dat hij juist wilde stimuleren. “Met vijftien mensen kun je veel zelf zien en controleren. Met vijftig mensen werkt dat niet meer. Je hebt teamleads en managers nodig die verantwoordelijkheid nemen en beslissingen maken. Als ondernemer moet je er dus op kunnen vertrouwen dat dingen goed gebeuren, ook als je er zelf niet meer bovenop zit.” Dat betekent niet dat leiderschap verdwijnt. Juist het tegenovergestelde. “Je laat de dagelijkse controle steeds meer los, maar je laat de kern van je organisatie niet los. Je wilt nog steeds dat mensen op dezelfde manier kijken naar klanten, kwaliteit en verantwoordelijkheid. Daarvoor moet helder zijn welke verwachtingen je hebt en welk gedrag daarbij hoort. Het CEO-principe helpt om die verwachtingen door de hele organisatie heen duidelijk te maken. Van medewerker tot teamlead en van manager tot directie.” Vertrouwen als motor Die visie vertaalt zich ook naar de manier waarop Whello talent ontwikkelt. Medewerkers krijgen al vroeg verantwoordelijkheid, ongeacht hun functietitel of aantal dienstjaren. Startende marketeers krijgen dezelfde kansen als senior collega’s. Ze krijgen ruimte om klantgesprekken te voeren, verbeteringen voor te stellen of nieuwe AI-toepassingen te testen zodra zij daaraan toe zijn. “Je kunt tegen iemand zeggen dat diegene eigenaarschap moet pakken, maar als iedere beslissing vervolgens alsnog langs een manager moet, verandert er weinig. Mensen moeten ervaren dat hun ideeën en beslissingen daadwerkelijk ergens toe leiden,” vertelt de Sousa. Ook recruitment is volledig afgestemd op die cultuur. De kandidaatreis is volgens Whello opgebouwd zoals marketeers ook een klantreis ontwerpen: stap voor stap vertrouwen opbouwen. Op sociale media kiest het bureau daarom bewust voor een realistisch beeld van de organisatie. “We vertellen geen verhaal dat mensen moet overtuigen. We laten vooral zien hoe we werken.” Ruimte geven Tijdens sollicitatiegesprekken kijkt Whello verder dan vakinhoudelijke kennis. Ook de houding van kandidaten weegt zwaar. “Tijdens sollicitatiegesprekken kijken we natuurlijk naar vakinhoudelijke kennis, maar minstens zo belangrijk vinden we hoe iemand naar werk kijkt. Is iemand nieuwsgierig? Krijgt iemand energie van nieuwe ideeën? Pakt iemand vanzelf verantwoordelijkheid?” Volgens de Sousa is dat uiteindelijk ook de belangrijkste les voor HR-professionals. “Als je wilt dat mensen verantwoordelijkheid nemen, moet je ze ook daadwerkelijk de ruimte geven om beslissingen te nemen en fouten te mogen maken. Eigenaarschap kun je uiteindelijk niet afdwingen. Je kunt alleen de omstandigheden creëren waarin het vanzelf ontstaat.En hoe groter je organisatie wordt, hoe belangrijker het is om die omstandigheden bewust te organiseren” Geplaatst in Toekomst van Werk | Tags goed opdrachtgeverschap | Laat een reactie achter
VvDN: verantwoording gelijkwaardige beloning in Wtta-normenkader te zwaar Geplaatst 23 oktober 2026 door ZiPredactie De Vereniging van Detacheerders Nederland (VvDN) steunt het uitgangspunt van gelijkwaardige beloning. Maar de manier waarop uitleners dat straks moeten aantonen, vindt de vereniging te zwaar en strenger dan de wet. Dat staat in de zienswijze die de VvDN heeft ingediend in de internetconsultatie over het normenkader Wtta en de daarin opgenomen eisen over hoe om te gaan met gelijkwaardige beloning van terbeschikkingstelling van arbeidskrachten. De VvDN doet vijf verbetervoorstellen. Volgens de vereniging laten die de norm intact, maar sluit de bewijslast er beter mee aan bij de wet en bij de praktijk van de uitleen-cao’s. Ook ABU en NBBU kritisch De VvDN is niet de enige brancheorganisatie met bezwaren. Eerder noemden de ABU en de NBBU het normenkader in de huidige vorm al onuitvoerbaar. Hun kritiek richt zich vooral op de nieuwe eis dat een uitlener die gelijkwaardig beloont, de compensatie voor iedere afzonderlijke arbeidsvoorwaarde moet aantonen. Op dat punt legt ook de VvDN de nadruk. Lees ook: Brancheorganisaties noemen Wtta-normenkader onuitvoerbaar Het normenkader bevat de eisen waaraan een uitlener moet voldoen om een toelating van de Nederlandse Autoriteit Uitleenmarkt (NAU) te krijgen en te houden. Straks telt bij de beoordeling ook mee of uitgeleende medewerkers gelijk of gelijkwaardig worden beloond ten opzichte van de werknemers van de inlener. Daarop wordt periodiek gecontroleerd. Een uitlener die niet voldoet, krijgt eerst de tijd om het te herstellen. Gebeurt dat niet, dan kan de toelating worden geschorst of ingetrokken. Norm 5.3 over gelijkwaardige beloning is het enige deel van het normenkader dat nog niet vastligt. Volgens de NAU moet die norm voor het einde van dit jaar in werking treden en wordt er vanaf medio 2027 op getoetst. Totaal of per element? De VvDN is op een aantal punten positief over het concept. Onder meer over het feit dat het gaat om een vaste, limitatieve lijst van twaalf arbeidsvoorwaarden. En dat de inspectie-instelling niet zelf oordeelt over de gelijkwaardigheid van het pakket. Het bezwaar van de VvDN richt zich op de verantwoording. De regeling vraagt die per gewijzigde arbeidsvoorwaarde, per arbeidskracht en bij iedere terbeschikkingstelling. De wet vraagt volgens de vereniging alleen een gelijkwaardig totaal. Artikel 8 lid 5 van de Waadi, zoals dat per 31 december 2026 luidt, staat een cao toe om af te wijken, zolang het totaal aan arbeidsvoorwaarden ten minste gelijkwaardig is. Ook het Hof van Justitie van de EU geeft sociale partners in het arrest TimePartner ruimte om zelf te onderhandelen over afwijking en de compensatie daarvan. De praktijk van de leden past niet bij een verantwoording per element. De VvDN vertegenwoordigt 260 detacheringsondernemingen. Hun gedetacheerden zijn meestal in vaste dienst en hebben een vast maandsalaris volgens een eigen loongebouw. Is het totaal van de arbeidsvoorwaarden bij de opdrachtgever hoger, dan krijgen ze een projecttoeslag, en tussen twee opdrachten loopt het loon door. Zo’n systeem vergelijkt totalen. Een uitruilschema per arbeidsvoorwaarde bestaat daarin niet. Daardoor wordt de route die de wet bij cao openlaat administratief de zwaarste, stelt de VvDN. Dat kan bureaus ertoe brengen hun eigen loongebouw los te laten, en daarmee ook de doorbetaling tussen opdrachten. “De bescherming van de arbeidskracht zou daardoor eerder afnemen dan toenemen”, schrijft de vereniging. Vijf verbetervoorstellen Compensatie aantonen op totaalniveau (normeis 5.3.e). De koppeling van elke afwijking aan een specifiek compenserend element moet vervallen. Het compensatieoverzicht bestaat dan uit drie delen: de waarden van de inlener voor de twaalf arbeidsvoorwaarden, het eigen pakket per component, en een totaalvergelijking. Ook wil de VvDN in de normtekst zelf vastleggen dat het om een gedragseis gaat en dat de uitlener de uitkomst niet sluitend hoeft te bewijzen. Als alternatief stelt ze voor dat een rekenmethode die cao-partijen hebben afgesproken als compensatieoverzicht geldt. Per functie(groep) en per inlener, niet per arbeidskracht. De eis om per arbeidskracht te verantwoorden staat alleen in de toelichting, niet in de norm. Bovendien is die eis inconsistent: voor de uitvraag bij de inlener volstaat het functieniveau al. Alleen als de beloning van een individuele werknemer afwijkt, zou die werknemer apart verantwoord moeten worden. Lichter bewijsregime boven een loongrens. Het normenkader gebruikt al een grens van 1,5 keer het wettelijk minimumuurloon, bijvoorbeeld bij huisvesting en tijdregistratie. Dat komt neer op ongeveer € 3.900 bruto per maand bij een werkweek van 40 uur. De VvDN wil die grens ook hier gebruiken. Hetzelfde lichtere regime zou moeten gelden voor werknemers met een vast contract die tussen opdrachten worden doorbetaald. Concreet: alleen een totaalvergelijking, het compensatieoverzicht alleen op verzoek, en nader onderzoek alleen bij concrete aanwijzingen. Geen vergelijkbare functie bij de inlener (normeis 5.3.b). Bij specialistische functies heeft de inlener soms geen vergelijkbare werknemers. Dan geldt volgens de wet de vergelijking met de sector, maar het normenkader regelt niet hoe dat wordt getoetst. De VvDN vraagt om verduidelijking. Het uitgangspunt zou moeten zijn dat de onderneming laat zien hoe de beloning is bepaald. Bevestiging aan de werknemer (normeis 5.3.g.4). Bij iedere terbeschikkingstelling standaard het volledige compensatieoverzicht verstrekken gaat verder dan de wet vraagt, stelt de VvDN. De uitleen-cao’s verplichten bovendien al om op verzoek uitleg te geven. Voorstel: standaard alleen de informatie van de inlener, het eigen pakket en de bevestiging dat het totaal gelijkwaardig is. Het compensatieoverzicht volgt op verzoek, binnen een vaste termijn. Hoe verder? De internetconsultatie loopt tot en met 22 oktober. Daarna weegt de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid de reacties mee bij het vaststellen van de definitieve regeling. De VvDN biedt aan haar voorstellen toe te lichten. Voor detacheerders en andere uitleners staat intussen de toelating zelf op de agenda. Van 1 november tot en met 31 december 2026 kunnen uitleners zich aanmelden voor de overgangsregeling. Wie die termijn mist, kan in 2027 niet zonder meer blijven uitlenen. Hoe de verantwoording van gelijkwaardige beloning er precies uitziet, wordt pas duidelijk als de definitieve regeling er ligt. Lees ook: NAU: wie de deadline van 31 december mist, verspeelt de overgangsregeling Geplaatst in ZP en Politiek | Tags normenkader, VVDN, wtta | Laat een reactie achter
Zzp’ers voelen tariefdruk, toch wil ruim vier op de tien omhoog Geplaatst 23 oktober 2026 door ZiPredactie Ruim de helft van de zzp’ers (51,7 procent) merkt dat hun tarief onder druk staat. Toch is nog geen 7 procent van plan dat tarief te verlagen. Ruim vier op de tien (42,6 procent) het in de komende zes maanden juist verhogen, zo blijkt uit onderzoek onder zzp’ers door broker en intermediair Circle8. Het bedrijf ondervroeg 564 zelfstandig professionals. Met name onder IT’ers Druk op het tarief, maar weinig zzp’ers gaan omlaag Het grootste deel van de ervaren druk wordt als ‘mild’ omschreven. Van de ondervraagden noemt 34,5 procent het tarief ‘enigszins’ onder druk, 13,6 procent ‘onder druk’ en 3,6 procent ‘zwaar onder druk. De helft (50,6 procent) het tarief de komende zes maanden gelijk houden. 39,1 procent wil het enigszins verhogen en 3,4 procent aanzienlijk. Daar staat tegenover dat 5,6 procent het tarief enigszins en 1,3 procent het aanzienlijk wil verlagen. Er zijn dus ruim zes keer zoveel zzp’ers die willen verhogen als verlagen. Circle8 spreekt in het rapport van frictie. Als broker en MSP ziet het bedrijf bij aanbestedingen namelijk “de wens van opdrachtgevers om het tarief omlaag te krijgen”. De meeste tariefdruk melden zzp’ers in marketing, communicatie en creatief (25 procent onder druk of zwaar onder druk), in management, organisatie en advies (23,4 procent), in HR (19,2 procent) en in ICT (16,4 procent). Andere bronnen schetsen een vergelijkbaar spanningsveld. Volgens de Freelance Markt Index van Freelance.nl over het tweede kwartaal van 2026 bieden opdrachtgevers gemiddeld 87 euro per uur, terwijl zelfstandigen gemiddeld 106 euro vragen. De aangeboden tarieven stegen in 2026 met gemiddeld 2,4 procent, de kleinste stijging in vijf jaar. Knab meldde in juni dat ruim 57 procent van de zzp’ers het tarief in de afgelopen twaalf maanden verhoogde en slechts 2 procent het verlaagde. Lees ook: Freelance Markt Index Q2 2026: aantal opdrachten stijgt, maar tarieven staan onder druk Voorbereid op regels, toch bezorgd Bij wet- en regelgeving ziet Circle8 een vergelijkbare tegenstelling. Ruim de helft (51,4 procent) zegt goed of zeer goed voorbereid te zijn en 8,9 procent voelt zich niet of nauwelijks voorbereid. Toch heeft 37,5 procent duidelijke of grote zorgen over de gevolgen van wet- en regelgeving voor het eigen werk. Wie ook ‘enigszins zorgen’ meetelt, komt uit op 67,7 procent. Circle8 verklaart dat vooral uit zorgen over regels die nog in de maak zijn, niet over de huidige. De zorgen zijn het grootst onder ICT’ers (42,8 procent) en in bouw en infra (41,3 procent, 49 respondenten). Het best voorbereid voelen zich HR-professionals (68 procent) en zzp’ers in management, organisatie en advies (62,4 procent). Zelfstandig aan het werk, maar niet iedereen heeft genoeg opdrachten Over de inhoud van het werk zijn de ondervraagden positief. 90,6 procent voert opdrachten grotendeels of volledig zelfstandig uit en 88,1 procent kan de eigen kennis en het eigen specialisme ruim voldoende of zeer goed kwijt. Ook zegt 75,8 procent zich tijdens opdrachten goed of zeer goed te ontwikkelen. Over het opdrachtgeverschap van de eindklant is 92,6 procent minstens enigszins tevreden. Daarvan is 56,2 procent tevreden en 16,7 procent zeer tevreden. Het vinden van werk geeft een gemengder beeld. Circle8 telt 76,2 procent die voldoende opdrachten vindt, maar de grootste groep daarbinnen (42,4 procent) antwoordt ‘enigszins’. Een derde (33,8 procent) vindt meer dan genoeg of zeer veel opdrachten. Bijna een kwart (23,8 procent) vindt nauwelijks of te weinig werk. In marketing, communicatie en creatief is dat 36,4 procent, in ICT 24,1 procent. ICT’ers vaker open voor loondienst Op de vraag wat zij de komende 12 tot 24 maanden voor zichzelf verwachten, antwoordt 84,4 procent zzp’er te blijven. Respondenten konden meerdere antwoorden kiezen: 16 procent overweegt loondienst, 10,9 procent detachering of payroll en 5,5 procent stoppen met werken of met pensioen gaan. ICT’ers, met 270 respondenten bijna de helft van het panel, overwegen vaker een overstap: 22,3 procent kijkt naar loondienst en 12,5 procent naar detachering of payroll. In HR overweegt een kwart detachering of payroll. Dat is een kleine groep. Ander onderzoek wijst op een vergelijkbare honkvastheid: in een Knab-onderzoek onder ruim 2.000 zzp’ers zei 39 procent zeker niet en 31 procent waarschijnlijk niet te willen terugkeren naar loondienst. Over de vraag naar de hoeveelheid werk zijn de zzp’ers verdeeld. 46,5 procent verwacht dat die gelijk blijft, 29,2 procent rekent op een stijging en 24,3 procent op een daling. HR (33,3 procent) en management, organisatie en advies (27,2 procent) zien de vraag het vaakst dalen. Over het onderzoek De ZZP-index 2027 is een whitepaper van Circle8. Aan de enquête deden 564 zelfstandig professionals mee. Door uitval liep het aantal respondenten per vraag terug tot 531. ICT is met 47,9 procent sterk vertegenwoordigd. Circle8 vermeldt geen veldwerkperiode en geen wervingsmethode. Als intermediair in de inhuurmarkt heeft Circle8 zelf belang bij het onderwerp. Geplaatst in ZP en Ondernemen | Tags marktonderzoek, tarief | 1 Reactie
Minister Aartsen over zelfstandigenwet: ‘Eén ding staat vast: de wet gaat nog aangepast worden’ Geplaatst 22 oktober 2026 door ZiPredactie ZiPconomy-hoofdredacteur Jan-Willem Weijers en ZiPTalk-host Narada Bouwland gaan uitgebreid in gesprek met minister Thierry Aartsen. Natuurlijk gaat het over de concept-Zelfstandigenwet. De minister reageert op de drie meest genoemde punten van kritiek: Hoe hard of lastig is de eis van drie opdrachtgevers in twee jaar? Is uurtje-factuurtje nu echt verleden tijd? Of ligt de eis voor resultaatgericht werken en belonen genuanceerder? Hoe zit het nu met dat vaste bedrag dat een zzp’er moet besteden aan verzekeringen en voorzieningen? Dat, en nog veel meer, in dit boeiende en verhelderende gesprek. Luister je liever via Spotify? Dat kan ook Geplaatst in ZP en Politiek | 9s Reacties