Hoe het Zweedse Unionen laat zien hoe vakbonden en platformen prima door één deur kunnen Geplaatst 18 november 2019 door Martijn Arets Platformen en vakbonden vormen over het algemeen nog geen fantastisch huwelijk. Maar het tij lijkt te keren. De eerste vakbonden hebben collective agreements met platformen afgesproken, vakbonden en platformen experimenteren samen hoe goed te doen voor de worker en er wordt gekeken hoe platform specifieke technologieën kunnen worden ingezet for the benefit of the worker. Een van de vakbonden die hierin voorop loopt is het Zweedse Unionen: de grootste vakbond van Zweden. Unionen heeft al enkele collective agreements met platformen afgesproken en onderzoekt onder andere hoe uiteindelijk collectieve afspraken kunnen worden hardcoded in de algoritmes van de platformen. In Stockholm sprak ik Victor Berhnardz, Ombudman for Digital Labour Markets bij Unionen over de Zweedse context van vakbonden en hun platform strategie. In dit artikel de meest interessante highlights. Het gehele gesprek is hier terug te beluisteren als podcast. Platform work: a new phenomenon? A common conception in discussions about platforms is that we’re talking about a new phenomenon. Although platforms do add new and unique elements to the matchmaking process, they are essentially no more than just a digital layer on top of existing processes, including their pros and cons. Victor can’t be fooled too easily, “No one in Sweden is crying out like, ‘oh, look at this new phenomena, we probably need new legislation.’ Our main question was: how does this fit into our general Swedish model of organizing the labor market and unions? We quite quickly came to the realization that we should probably sign collective bargaining agreements with these platform firms. These firms could bring productivity gains through their business models. And we as representatives of the white-collar private sector, we should engage with those actors. We don’t need new legislation. We don’t need new definitions of work. We don’t need to create new collective bargaining agreements, because this isn’t a new sector. This is just a new business model within existing sectors. The Swedish context Within the context of Unionen it is important to realize that 67% of the Swedish workers is a member of a labor union and 90% of all the work is covered under some collective agreement. These high figures can be explained by the fact that welfare benefits are paid by labor unions according to the ‘Ghent System’ which is in power in Sweden. Wikipedia states the following regarding this model: “The Ghent system is the name given to an arrangement in some countries whereby the main responsibility for welfare payments, especially unemployment benefits, is held by trade/labor unions, rather than a government agency. The system is named after the city of Ghent, Belgium, where it was first implemented. It is the predominant form of unemployment benefit in Denmark, Finland, Iceland and Sweden. Belgium has a hybrid or “quasi-Ghent” system, in which the government also plays a significant role in distributing benefits. In all of the above countries, unemployment funds held by unions or labour federations are regulated and/or partly subsidised by the national government concerned. Because workers in many cases need to belong to a union to receive benefits, union membership is higher in countries with the Ghent system. Furthermore, the state benefit is a fixed sum, but the benefits from unemployment funds depend on previous earnings.” Moreover, the relative soft regulations on labor give labor unions great freedom to make quick and versatile agreements. Victor, “there are very few legislations that restrict the organized labor market. The labor market is regulated by employers organizations and the unions. The legislation that exists, is also dispositive in some sense. As actors on the labor market, we can choose to negotiate and circumvent the legislation. This the purpose of the legislation: if we find a better deal between ourselves, it will be better than a Parliament restricting or stipulating how we should function. And this of course creates a basis on which we approach the platform economy, which is unlike the situation in many other countries.” An interesting approach explaining a different attitude towards the government. As Victor profoundly sums up, “Legislation takes away bargaining power from unions”. Timing of regulation is key, but a union isn’t obligated to wait for regulation Much is being said about specific platform regulation. I am, for several reasons, on the conservative side: Many issues at hand could perfectly be solved under existing regulations. This requires unclear regulations to be clarified and to be maintained; Platform specific regulation could set digital mediators back against traditional ones. Digital mediators could become susceptible to higher regulatory pressure, worsening their competitive position; Platform specific regulations could as well disturb innovation and competition within the world of digital mediators. The threshold to enter could become higher, and would reinforce the ‘power’ of current players on the market; The knowledge level among almost all stakeholders still falls short to reach the core of what is new and what are platform specific challenges and opportunities to form sound regulations. Here is a lot of work to do. Moreover, there is still relatively little research done on the impact of digital mediators, and I consider it wise to first direct our focus towards this issue. Hence, I would rather experiment more to discover how the positive elements of platforms can be enhanced and undesired side-effects can be minimized. Based on the Swedish context, it is no wonder that Sweden has a different stance on regulation than countries not working with the Ghent system. Victor states, “If you regulate too early, you might create a regulation that doesn’t really solve any problems, but creates loopholes instead. If you regulate too late, you risk ending up in a bad situation. We would basically have to legislate a de facto situation. Collective bargaining on the other side is completely flexible. You could just say, okay, let’s sign a new deal and if nessesairy you can negotiate again. Let’s go over this component, that didn’t really work. Let’s hit the negotiating table again and see how we can do better solving this. We’ve always advocated for that towards our friends, because we see it as legislation. Also, legislation takes the bargaining power away from unions. I mean, it lessens our importance. And I think, when dealing with the platform economy strategically, we should really consider what might be the wisest way.” Ways labor unions and platforms could strengthen each other A growing number of labor unions close deals on collective agreements with platforms. The Danish labor union 3G has a (somewhat dubious, but more on that in another blog post) collective agreement with Hilffr, a platform for domestic services. And the Austrian labor union Vida recently came to a collective agreement specially targeted on bicycle deliverers. Meanwhile Unionen has sealed 3 collective agreements with different platforms. Victor elaborates, “None of the 3 collective agreements with platform companies in the private sector came together via conflict or strikes. All via dialogue, none via court. Wage costs for example, which is a hot topic in gig economy, is not on the table as something that’s a problem. The problems are mainly technical. How do we make sure that we comply with the collective bargaining agreement through our automated process of intermediating work. This is also where I see us and platforms operating together futurewise: in automating more parts of collective bargaining agreements when you look at work safety. What if you could implement in the app that whenever you end up somewhere as a platform worker, that you will get a notification saying, ‘This workplace has been properly safety checked, with a date sign by this and this person, who is a union representative.’ I mean, there are many of these things related to compliance, making it easier to do the right things. By digitalization, we can make this process probably more efficient. And since we have such a long-standing tradition in Sweden, employers and unions are readily collaborating on solving issues on the labor market. I think that we will probably reach the point where we will see ourselves developing compliance with collective agreements, through business models that are semi- or fully automated on how to go about. We also need to get the technical knowledge within our organization, to have a level playing field in the discussion with the platforms. One way of thinking could be in us setting up some kind of joint venture with employer organizations on how to solve this. That will then become a company or an NGO, an entity which task it is to solve this, funded by employers and employees unions collectively. This would be one way of doing that. And again, since we have such a long-standing cooperation, dialogue through these things is made easy. Of course, it is to the benefit of the platform firms. They don’t have to worry about strikes and conflict, and we see that our members work in productive companies, which means that they can keep their job, with an increasing expansion in the availability of jobs. It’s really a win-win situation.” Not the consumer, but business as client. That makes the difference. Much of the turmoil around platforms is about the transaction platforms facilitate between the individual supplier and a consumer as client, where the consumer constitutes one of the worst possible employers. The working conditions in this kind of service sectors (i.e. domestic services, food delivery, taxi, etc.) were already poor before the platforms became intermediary actors. Which surely isn’t an excuse to continue in the same manner with platforms. What makes the case of Unionen interesting as well, but different from most regular cases, is that white collar platforms usually have businesses as client. They have very different conditions than when the consumer is client. Victor, “If you want to be a serious actor in the Swedish labor market, you have to be on the inside of the partner model. You have to have a collective bargaining agreement and you have to have a collaboration with the union. This is the standard in Sweden. Many medium-sized to large companies require you to be part of a collective agreement. If not, they won’t do business with you.” Trade Unions: wake up! If I had to select one message that stood out in the chat with Victor, and earlier conversations with his colleagues, it is that trade unions have to move along with the times. Victor puts it like this, “We can’t just pretend that what was working 10 years ago, is going to be efficient in 10 years from now. That can’t be our mission. I think we must make sure that our members can find secure well-paid work, also in the coming 10 years. That might mean that it needs a shift in jobs because of the industry.” This approaches the fundamental value of labor unions. A very different sound than the traditional defensive message where people try to push a square peg in a round hole. Conclusion It is wonderful to see how open Unionen approaches the debate. Although it is of value to emphasize the context in which Unionen operates from a relative fortunate position. The labor union represents the ‘white collar’ workers. Workers with a free choice for whom they would or would not like to work, especially during an economic upturn. It is still questionable if relations will remain as relaxed during a depression. The real friction between labor unions and platforms usually takes place in the blue-collar sector; a target group outside the scope of Unionen. Moreover, the collective agreements made so far are only with national platforms, but there still is no grip on non-Swedish platforms. There also isn’t yet any urgency to do so for this white-collar trade union, but I’m curious to see in which measure those actors will conform themselves with a national standard. A standard that is under high pressure with companies by the likes of Spotify, making their own internal agreements with their employees irrespective of labor unions. And although the Ghent system sounds as an ideal scenario for labor unions, real life shows that the system offers no reason to lean back. For a more in-depth read on this, I suggest the paper: “The end of the Ghent system as trade union recruitment machinery?” All of this doesn’t diminish the fact that the approach of Unionen has something unique. Even in an exceptional context, Unionen’s approach is a unique example of how one could do well with a dialogue and social pressure. Hence, a great example for other trade unions considering the development of a realistic and constructive strategy towards platforms and work. Luister hier ook naar de podcast van dit gesprek Geplaatst in Toekomst van Werk | Tags platform, vakbond | Laat een reactie achter
Startup geeft in één klik toegang tot enorm veel onbenut IT-talent Geplaatst 18 november 2019 door Jeroen Moerenhout Talent Alpha is een Poolse startup en opgericht in september 2018 door Przemek Berendt, Mike Kennedy en Szymon Niemczura. Ze zagen de schaarste aan tijdelijke IT-specialisten wereldwijd toenemen en ontdekten dat er in Centraal- en Oost-Europa nog enorm veel onbenut tech-talent rondloopt. Niets geks aan, zou je zeggen, dat ziet iedereen. Maar zij vatten de koe bij de horens. Gat in de markt “De vraag neemt al tijden toe en de aanvoer is onvoldoende, ”aldus CEO Przemek Berendt vlak na de uitreiking: “Kleine en middelgrote softwarehuizen hebben moeite om hun bank van IT-specialisten leeg te verkopen, specifiek aan grote corporate organisaties. Want die doen liever alleen zaken met de grote bemiddelaars en softwarehuizen. Hierdoor zijn ze niet in staat om een pijplijn te vullen met interessante projecten, terwijl ze geweldige ‘over het hoofd geziene’ IT-specialisten op de bank hebben zitten.” Alleen al in Centraal- en Oost-Europa zijn er meer dan 700.000 IT-specialisten werkzaam bij 25.000 kleine en middelgrote IT-bedrijven. Deze kleinere softwarebedrijven willen heel graag samenwerken met internationale klanten die interessante projecten voor hun teams hebben. Een gapend gat dus, waar Berendt en zijn compagnons maar al te graag wilden inspringen: “Wij willen de virtuele bank zijn voor al die kleine softwarehuizen. Het is bizar om te zien hoe organisaties kampen met een enorme behoefte aan IT-specialisten, terwijl hun recruitmentprocessen nog steeds lijken op Amerikaans blockbusterfilms uit de jaren 90: lang, moeilijk te digitaliseren, onvoorspelbaar en peperduur. Als organisatie wil je toch een kandidaat in één klik kunnen ontmoeten, zonder zo’n ingewikkeld proces?” Tech Talent as a Service Zo gezegd, zo gedaan. Talent Alpha ontwikkelde een Human Cloud Platform dat organisaties on demand toegang geeft tot de onaangeboorde pool van ervaren technische IT-specialisten. ‘Tech Talent as a Service’ noemen ze het zelf. De Poolse startup automatiseerde het volledige matchingproces met behulp van Artificial Intelligence. “We gebruiken machine learning om IT-specialisten op basis van meer dan 500 datapoints te matchen en testen op technische- en cognitieve vaardigheden.” “De schat aan gegevens die we van elke IT-specialist hebben, stelt ons in staat om op maat een match te maken. We kunnen hele teams van IT-specialisten on demand en in één klik beschikbaar stellen aan onze klanten,” vervolgt Berendt zijn verhaal. “Ze kunnen daarbij het deliverymodel kiezen dat ze willen, of het nu een uurtarief, SoW, Agile Delivery of Time and Materials is.” Achterhalen en assessen van talent Volgens Marta Aserigadu, Head Of Strategic Partnerships, ligt de kracht van Talent Alpha zowel in het achterhalen van unieke talenten van kandidaten als in het assessen ervan. Daartoe hebben ze vier psychologen in dienst: “We onderzoeken niet alleen de skills van onze specialisten, maar ook hoe ze in een team van unieke waarde kunnen zijn.” Aserigadu geeft aan dat ze steeds meer data verzamelen om te kunnen leren: “We willen steeds dieper in de persoonlijkheid en vaardigheden van onze IT-specialisten kunnen duiken. Denk aan technische- en softskills, persoonlijke waarden, zelfsturend vermogen, motivaties en aspiraties, maar ook met welke tooling ze zeer waarschijnlijk wel of niet uit de voeten zullen kunnen.” In de nabije toekomst wil Talent Alpha ook gaan leren van de projecten waar de IT-specialisten op zitten, zodat ze kunnen meten en bewijzen dat hun matchingstechnologie ook echt werkt. Freelancers geen gat in de markt TalentAlpha klinkt als een antwoord op de gig economy, met het verschil dat hun gig-workers in dienst zijn bij een softwarehuis. Geen Freelancers? “Nee, bewust niet”, vertelt Aserigadu. “IT-specialisten die bij kleinere softwarehuizen op de bank zitten zijn onze blauwe oceaan en daar zijn we op ingesprongen. Freelancers zijn geen gat in de markt, daar duikt iedereen al op. Voor nu focussen we ons op uniek zijn.” Zoals elke ‘verhurende’ organisatie kampt ook Talent Alpha met de uitdaging van een up to date beschikbaarheid van kandidaten. “We zijn continu bezig om onze partners na te jagen en aan te moedigen om hier gedisciplineerd mee om te gaan. We hebben nu enkele duizenden IT-specialisten van zo’n 85 softwarehuizen in ons bestand staan en die uitdaging wordt alleen maar groter. We zijn nog lerende hoe we dat nog beter kunnen doen.” Oplossing voor de toekomst? “Er is een enorme IT mismatch gaande. In de VS is er momenteel ongeveer een tekort aan een miljoen IT-specialisten en in Europa een half miljoen. De oplossing van Talent Alpha is dan ook klaar voor een revolutie in de wereldwijde IT-sector,” vertelt Berendt met een glimlach. “Maar we zijn er nog lang niet,” sluit hij af om even snel een broodje te kunnen wegwerken, voordat hij zich weer begeeft in de hectiek van UNLEASH. Geplaatst in Toekomst van Werk | Tags IT-specialisten, machine learning, platform, Talent Alpha, unleash | Laat een reactie achter
Filosofie en het probleem van de lekkende kraantjes Geplaatst 17 november 2019 door ZiPredactie Organisaties zitten vol lekkende kraantjes, schrijft Ben in zijn nieuwe boek De Organisatiefilosoof: problemen die nog opgelost moeten worden, maar waarbij dat zelden lukt. De hoge werkdruk, communicatieproblemen tussen afdelingen, gebrek aan ondernemerschap, te weinig aandacht voor de klant… Managers én professionals zijn er maar druk mee. Zo druk zelfs, dat ze nauwelijks nog toekomen aan hun eigenlijke werk, zoals boeven vangen, les geven, zorg verlenen of gave producten maken en verkopen. Dat geeft nóg meer druk, leidt tot stress en frustratie bij de professional en ondermijnt de kwaliteit van het geleverde product of dienst. En ondertussen blijven die kraantjes steeds opnieuw lekken, en komen er steeds weer nieuwe kraantjes bij. Dure cursus Maar zou de manier waarop we over deze lekkende kraantjes denken, hoe we ernaar kijken en erover praten misschien het échte probleem kunnen zijn? Bijvoorbeeld het idee dat ze allemaal oplosbaar zijn. En dat we bovendien weten hoe dat moet: plan, do, check, act. Sla er de managementboekjes maar op na of doe een dure managementcursus; dan kun jij het ook. En zo zijn we voortdurend bezig om problemen op te lossen (managers noemen dat eufemistisch ‘brandjes blussen’). Maar lang niet alle problemen zijn oplosbaar. Sommige zijn complex en stellen ons voor een dilemma waarbij we moeten kiezen tussen twee kwaden. Neem het probleem van de werkdruk: dat werk enige druk met zich meebrengt, is niet zo gek. Je krijgt er tenslotte voor betaald. Bovendien maakt druk creatief en zet het je aan tot betere prestaties. Maar het moet ook weer niet te gek worden. Het is dus een voortdurend zoeken naar de balans tussen werkdruk en geen enkele druk. Het hele jaar vakantie gaat op den duur ook vervelen. Wees blij dat je af een toe wat werkdruk ervaart! Filosofische tools Op deze praktische manier zet De Organisatiefilosoof je aan om anders naar de werkelijkheid te kijken en naar de problemen die daar keer op keer de kop opsteken. Het boek reikt de lezer de filosofische tools aan om anders te denken, anders te kijken en anders te praten over die problemen. Hierdoor ervaar je ze minder als een probleem, of verdwijnt het probleem zelfs helemaal als sneeuw voor de zon. En kun je weer lekker aan de slag met de dingen die er echt toe doen, zoals boeven vangen, les geven… Over de auteur Ben Kuiken (1965) studeerde filosofie aan de Universiteit van Utrecht en was jarenlang werkzaam als schrijvend journalist voor onder meer Filosofie Magazine, Intermediair en Management Team. Hij schreef eerder De laatste manager, Fuck de regels en Eerste hulp bij nieuw organiseren. Hij geeft lezingen en adviseert organisaties bij nieuw organiseren. De Organisatie filosoof is onder andere hier te bestellen. Geplaatst in ZP en Ondernemen | Tags boek | Laat een reactie achter
Belastingplan verkleint fiscaal verschil werknemers en zelfstandigen, vooral bij hogere inkomens Geplaatst 15 november 2019 door Hugo-Jan Ruts Zoals verwacht is de Tweede Kamer gisteren akkoord gegaan met het Belastingplan 2020. Het plan omvat onder andere invoering van het tweeschijvenstelsel, de hogere algemene heffingskorting en de hogere arbeidskorting. “Nederlanders gaan over het algemeen meer overhouden van iedere euro die binnenkomt en (meer) werken wordt lonender. Hier staat een lastenverzwaring voor bedrijven tegenover”, schrijft het Kabinet. Dat roept dan natuurlijk de vraag op hoe dat zit met de zelfstandigen, die immers zowel werkende zijn, als een eenmansbedrijf. In de bijlage van het Belastingplan heeft staatssecretaris Snel van Financiën (D66) een aantal rekenvoorbeelden gegeven, waarbij werknemers en zelfstandigen (met eenmanszaak en met BV) met elkaar vergeleken worden. Dat geeft inzicht. Met daarbij de opmerking dat werknemers en zelfstandigen vergelijken altijd reuze ingewikkeld is. Immers: waar lonen in de regel een stabiele groei laten zien, schommelen omzetten natuurlijk flink. Daarbij is het voor een deel van de zelfstandigen zo dat de bruto omzet die ze als zelfstandigen kunnen vragen flink hoger ligt dan het inkomen dat ze in een vergelijkbare functie hadden. Door dat hogere inkomen betalen ze, ondanks de extra aftrekposten voor ondernemers, uiteindelijk toch meer inkomstenbelasting. Zelfstandigenaftrek Maar dat gezegd hebbende, laten de cijfers van Snel een aantal zaken zien, bijvoorbeeld dat het Kabinet vindt dat de fiscale verschillen tussen werknemers en zelfstandigen kleiner moeten worden. De zelfstandigenaftrek wordt beperkt tot de eerste schijf en hij wordt in 10 stapjes naar 2028 afgebouwd. De eerste twee jaar wordt dat gecompenseerd door verhoging van de heffingskorting, maar daarna niet meer. In de rekenvoorbeelden vergelijkt de staatssecretaris onder andere de totale werkgeverslasten van iemand met tweemaal modaal inkomen (bruto is dat ongeveer € 71.000 per jaar en neemt toe) en de winst (omzet min kosten) van zelfstandigen met een eenmanszaak (IB-ondernemer, met recht op zelfstandigenaftrek) of BV. Dat levert dan dit tabelletje op: 2 x modaal netto wglast of winst werknemer eenmanszaak BV 2019 € 90.415 € 43.599 € 49.738 € 44.114 2020 € 93.093 € 45.138 € 50.669 € 45.976 2021 € 95.970 € 46.448 € 51.459 € 47.621 2028 € 100.967 € 49.012 € 52.316 € 50.108 Hoe de bruto/netto berekening voor deze drie categorieën er uit ziet voor het jaar 2020 is hier te zien. In een grafiek wordt iets duidelijker dat de verschillen in belastingdruk tussen werknemer met een inkomen van twee keer modaal en zelfstandige met een eenmanszaak met een vergelijkbare omzet, in de komende jaren aardig wat kleiner wordt. Er zit nog wel een addertje onder het gras van dit plaatje en deze cijfers. De rekenaars van het ministerie gaan er vanuit dat het ‘twee keer modaal’ inkomen zo’n € 10.000 gestegen is in 2028. Dat zal vast zo zijn. Om die stijgende lijn waar te maken moet ook een zelfstandige dus € 10.000 extra omzetten ten opzichte nu. Daar houdt hij/zij dan € 2.500 van over. Een stuk minder dan iemand met een BV (+ € 6.000) of een baan (€ 5.500). Voor modale inkomens is dat effect wat kleiner omdat door deze zelfstandigen de zelfstandigenaftrek al gedaan wordt over het laagste tarief. Tot 2021 wordt de verlaging van de zelfstandigenaftrek gecompenseerd, daarna niet meer. En bij een minimumloon niveau worden de verschillen nauwelijks kleiner. De fiscale verschillen tussen werknemers en zelfstandigen worden dus kleiner bij de hogere zzp-inkomens en niet bij de lagere inkomens. Dat klinkt wellicht logisch, maar is ook vreemd omdat de fiscale verschillen tussen werknemers en zzp’ers vanwege het feit dat de zelfstandigenaftrek een vast bedrag is, juist zwaar doorwerken bij lagere inkomens. Dat wordt duidelijk als we naar de marginale belastingdruk kijken. Marginale belastingdruk Die marginale belastingdruk is een favoriet onderwerp bij belastingplannen: het percentage dat aangeeft hoeveel procent er wordt betaald over de laatstverdiende euro. Met name door de effecten van alle kortingen en toeslagen pakt die voor met name de middeninkomens soms absurd hoog uit. Een paar duizend euro per jaar meer verdienden kan voor 80-90% verdampen door het verlies aan bijvoorbeeld zorg- en huurtoeslag. Hoe die marginale belastingdruk nu voor de zelfstandigen uitpakt, was – voor zover ik weet – nooit echt uitgerekend. Maar nu wel. Het plaatje voor 2019 ziet er vrij bizar uit. Als je rond de 34.000 euro winst maakt, kan je beter maar een beetje minder omzet maken, of wat meer kosten. Let wel: deze situatie is voor ‘een alleenstaande zelfstandige’ met huurtoeslag en met recht op de zelfstandigenaftrek (dus de IB-ondernemers [meestal eensmanszaak] en niet de dga’s van een [eenmans] BV). Voor de liefhebbers: zie voor de onderliggende cijfers pagina 140 van dit document. De marginale belastingdruk blijft boven de € 50.000 stabiel, omdat er dan geen effect meer is op het (wegvallen) van toeslagen. In het nieuwe belastingplan wordt deze piek flink gerepareerd: Wanneer we de marginale belastingdruk voor een ‘alleenstaande’ werknemer en IB-ondernemer vergelijken, dan zien we dat die nogal uiteenlopen. Dan wordt zichtbaar hoe groot die verschillen zijn bij de lagere inkomens/omzetten. Een situatie die, zoals we eerder zagen, zo blijft. Rond de € 35.000 per jaar (modaal) ligt de marginale druk voor zzp’ers flink hoger. Boven de € 40.000 per jaar zijn de verschillen beperkt. Geplaatst in ZP en Ondernemen | Tags belastingen, zelfstandigenaftrek | 1 Reactie
25 jaar NBBU, belang branchevereniging groter dan ooit Geplaatst 14 november 2019 door Arthur Lubbers “NBBU is 25 jaar geleden begonnen als een ‘boze’ afsplitsing van de ABU”, stelt Marco Bastian, al ruim tien jaar de directeur van de branchevereniging. Destijds voelden de kleinere uitzendbureaus zich niet meer goed vertegenwoordigd, vertelt hij. “De mkb-uitzenders kregen niet de volledige aandacht en vonden dat zij niet op waarde werden geschat.” De NBBU is gaan pionieren in de nog onontgonnen flexmarkt van de jaren ‘90. “Het was een cowboytijd, de tijd van voor de cao’s. Alles moest nog georganiseerd worden.” Inmiddels is de NBBU enkele professionaliseringsslagen verder. “We hebben een eigen cao, de SNA (Stichting Normering Arbeid) is ingebed in de organisatie, de NBBU zit in het bestuur van de SNCU (Stichting Naleving cao voor Uitzendkrachten), we werken nauw samen met DOORZAAM (dat zich inzet voor duurzame inzetbaarheid uitzendkrachten) en we hebben een stem in het Haagse.Die boze puber is dus volwassen geworden.” Kennis op hoger peil brengen Heeft een brancheorganisatie voor ‘kleinere’ uitzendbedrijven naast de ABU toegevoegde waarde? “Jazeker”, stelt Bastian. “De mkb-uitzendondernemer heeft nu eenmaal een andere behoefte dan grote uitzendconcerns. Wij zijn naast branchevereniging ook een werkgeversvereniging, met een eerstelijns juridische dienstverlening waar leden met vragen over wet- en regelgeving terecht kunnen.” En daar wordt gretig gebruik van gemaakt. “Bij onze Service-desk komen jaarlijks meer dan 20.000 vragen binnen. De mails en telefoontjes stromen binnen, dat gaat de hele dag door.” Ook de drukbezochte NBBU-bijeenkomsten en -workshops – waarvan de thema’s vaak een voortvloeisel zijn van de vragen die bij de Servicedesk binnenkomen – geven volgens Bastian aan dat er een enorme behoefte aan informatie is bij uitzendondernemers. “Wij willen de kennis en kunde van de branche op een hoger peil brengen. En dat is noodzakelijker dan ooit, zeker in een tijd waarin wet- en regelgeving continu verandert.” Hierbij doelt Bastian onder meer op de WAB (Wet Arbeidsmarkt in Balans). “Op zich is het spel dat wij spelen als uitzenders heel simpel, je brengt vraag en aanbod van flexibel personeel bij elkaar. Maar de spelregels zijn ingewikkeld, er is veel wet- en regelgeving waar je je als uitzender aan moet houden. En het wordt helemaal moeilijk als de overheid tijdens de wedstrijd de spelregels verandert, zoals bij de transitievergoeding die per 1 januari 2020 ook voor alle flexkrachten geldt, met terugwerkende kracht zonder dat er overgangsrecht is.” Flex is niet fout Bastian hekelt overigens de negatieve teneur in de maatschappelijke en politieke discussie over flex. “Daarmee doe je onrecht aan al die mensen die in de sector werken.” Over ‘doorgeschoten flex’ wil Bastian dan ook helemaal niets horen. “Ja, er is meer flex, de arbeidsmarkt is namelijk fors gegroeid, er zijn zo’n tien miljoen werkenden in Nederland. Dus flexwerk is nominaal gestegen, maar procentueel is uitzenden gelijk gebleven. De marktpenetratie van uitzenden is 3 tot 4% van de beroepsbevolking en dat was twintig jaar geleden ook al het geval.” Bastian zou graag zien dat de politiek anders tegen uitzendwerk aankijkt. “Uitzendbureaus brengen ongelooflijk veel mensen (vanuit de WW of bijstand) naar de arbeidsmarkt. Daar hoor je de politiek niet over. In plaats van kijken naar wat uitzendbureaus daarmee opbrengen voor de schatkist, ziet men de uitzender als een ‘netto-vervuiler’ die moet betalen voor relatief hoge uitval via de hogere Sector-52 premies.” Het spel is simpel, maar de spelregels zijn lastig. Helemaal als de overheid tijdens de wedstrijd de spelregels verandert. Ook ziet de politiek volgens Bastian niet dat de uitzendbranche flink investeert in flexkrachten. “Wij zijn in 2014 gestart met het traject Arbeidsmarkt van Morgen, in samenwerking met emeritus hoogleraar Leo Witvliet van Nyenrode. Zo dragen wij vanuit wetenschappelijk oogpunt bij aan de discussie over de toekomst van (flex)werk. En wij werken samen met DOORZAAM om de duurzame inzetbaarheid van uitzendkrachten op een hoger plan te brengen.” Bastian ziet voor de NBBU dan ook een belangrijke rol weggelegd om de arbeidsmarktpositie van de flexkracht te versterken, met het project loopbaan intermediair. “Wat wij doen heeft impact op de levens van mensen.” Platformisering De NBBU als brancheorganisatie ‘staat’ na een kwart eeuw. Maar tevreden achterover leunen is er niet bij voor Bastian. “Er is voor ons nog veel werk te doen. We hebben nu 1.250 leden en groeien nog steeds. Maar er zijn zo’n 14.000 uitzendbureaus en dus is er nog veel te winnen in de sector. Wil je jezelf als uitzendbureau echt professioneel neerzetten dan moet je op zijn minst het SNA-keurmerk hebben. En eigenlijk ook gewoon lid van de NBBU zijn. Die boodschap moeten wij overbrengen.” Overigens zijn niet alleen uitzenders welkom bij de NBBU. “Onze achterban verandert en wij veranderen mee. We hebben bewust een keuze gemaakt voor brede flex. Wij richten ons op alle mkb-arbeidsmarktintermediairs. Ging het tien jaar geleden nog puur om uitzenden, nu zijn daar zzp-bemiddeling en payrolling bijgekomen.” Ook staat Bastian open voor nieuwe ontwikkelingen zoals de platformisering. “Wij volgen dit met een warme blik. Wij sluiten geen enkele vorm van flex uit, zolang het legaal is.” Over de toekomst van de NBBU en van uitzenden is Bastian optimistisch. “Ik zie de toekomst positief tegemoet, ondanks de af en toe weerbarstige praktijk.” Jubileumcongres Connect in flex Het 25-jarige bestaan van de NBBU is aanleiding voor een groot jubileumcongres, dat op 21 november a.s. wordt gehouden. Tijdens het congres staat de millennial centraal. De Young Advisory Group verrichte onlangs in opdracht van de NBBU een onderzoek naar hoe millennials naar werk kijken, en dat is wezenlijk anders dan de generaties voor hen. Millennials zien hun loopbaan als onderneming Tijdens het congres wordt hierover volop gediscussieerd aan tafel bij Jort Kelder. Andere bekende namen zijn onder meer journalist en econoom Mathijs Bouman, wetenschapsjournalist Anna Gimbrère, Jacco Vonhof (voorzitter MKB-Nederland) en natuurlijk NBBU-voorzitter Brigitte van der Burg. Ton Wilthagen geeft een workshop over omgaan met de krapte op de arbeidsmarkt en voor leden zijn er workshops over de mogelijke toepassingen van virtual reality en intelligent matching. Marco Bastian verwacht zo’n 450 deelnemers op een boeiende dag voor uitzendondernemers, met ‘leuke verrassingen’. “Als de mensen met één of twee nieuwe ideeën of inzichten in de arbeidsmarkt naar huis gaan, ben ik tevreden.” Geplaatst in Toekomst van Werk | Tags NBBU, professionalisering uitzendbranche | Laat een reactie achter
In een jaar 200.000 vaste banen erbij. Aantal zelfstandigen stabiel, flink minder flexcontracten. Geplaatst 14 november 2019 door ZiPredactie Tussen het derde kwartaal van 2018 en 2019 kwamen er 204.000 nieuwe vaste banen bij. In dezelfde periode daalde het aantal werknemers met een flexcontract met 60.000. Het aantal zelfstandigen zonder personeel steeg met 11.000, het aantal zelfstandigen met personeel of meewerkende gezinsleden daalde met 8.000. Dat blijkt uit een update van de Flexbarometer, een initiatief van FNV, ABU, TNO en CBS. De cijfers bevestigen de trend die is ingezet vanaf 2017, waarin het aantal vaste banen weer stijgt en het aantal flexcontracten daalt. Als percentage van de werkende beroepsbevolking daalt het aantal zzp’ers al een jaar of vier heel licht. 62% van alle werkenden heeft nu een vast contract, 22% heeft een flexibele arbeidsovereenkomst en 12% is zzp’er. Geplaatst in ZP en Politiek | Tags CBS, flexbarometer | Laat een reactie achter