Maandelijkse archieven: maart 2015

Interim-professionals zijn in de zin van wet- en regelgeving ondernemers. Zij verklaren dat ze meerdere opdrachtgevers hebben, voor eigen rekening en risico werken en hun werkzaamheden niet vergelijkbaar zijn met werk in loondienst. Carmen de Graaff  plaatst vraagtekens bij het huidige ondernemersklimaat voor interimmers.

Flexibilisering van de arbeidsmarkt is de trend en vloeibaar organiseren is een hype. Onder dat mom en onder druk van het UWV begeven zich steeds meer mensen op de markt van het zelfstandig ondernemerschap. Ik vraag me af of dat voor de nieuwkomers een bewuste keus is of dat de omstandigheden hen dwingen zich te oriënteren op een verdere loopbaan als interim-professional. De cijfers lijken te wijzen op een bewuste, weloverwogen keuze. Als je echter kijkt naar wat zich feitelijk in deze markt afspeelt, dan kun je daar vraagtekens bij zetten.

Wat zeggen de cijfers?

In de eerste plaats zeggen de cijfers dat Nederland beschikt over een groot leger aan mensen die het vak interim-professional of interim-manager uitoefenen. Volgens onderzoek zijn zij heel gelukkig. Weg onder het juk van werkgevers, met veel meer keuzevrijheid, uitdagend werk en volop ruimte om zich te ontwikkelen naar eigen inzicht. Is dat nu echt zo of zijn er sociaal wenselijke antwoorden gegeven? Onlangs las ik hoe een collega-auteur op ZiPconomy  interim-professionals wegzette als ‘intellectuele luiaards’ (omdat ze te weinig aan opleiding zouden doen). Dat steekt me enorm.

Wat speelt zich feitelijk af?

Interim-professionals die bewust kiezen of hebben gekozen voor de uitoefening van dit vak, beschikken over kennis, kunde en ervaring die organisaties niet permanent nodig hebben. Een langdurige verbintenis met een organisatie biedt hen te weinig mogelijkheden om van toegevoegde waarde te zijn. Zij komen langs als er een uitdagend probleem is, lossen dat op en gaan weer weg. Tegelijkertijd geldt dat organisaties niet continu complexe problemen hebben. Het heeft dus weinig zin om daarvoor iemand in loondienst aan te stellen. Zo zat de markt in elkaar: vraag en aanbod hielden elkaar redelijk in evenwicht.

Hoe kijken opdrachtgevers?

De markt van de interim-professional is de afgelopen jaren ingrijpend veranderd. Opdrachtgevers zien – mede door de enorme toestroom van nieuwkomers – interim-professionals als een commodity. Als ze een opdracht uitzetten, ontvangen ze honderden cv’s. Bij het maken van een eerste selectie wordt vooral gekeken naar de prijs. Je moet tenslotte ergens beginnen bij het maken van een schifting. In de huidige markt lijken bewezen kwaliteiten en geleverde toegevoegde waarde niet doorslaggevend te zijn voor het gunnen van een opdracht. In zo’n markt is het lastig ondernemen als jouw onderscheidend vermogen kwaliteit is.

Ik zie collega’s dan ook terugtrekkende bewegingen maken. Zij gaan zich gaan oriënteren op werk in loondienst, terwijl dat helemaal niet bij hen past. Dat verontrust me. Zij en de organisaties die hen hard nodig hebben, zijn hier niet bij gebaat.

Hoe ondernemend zijn de interim-professionals?

Ik heb me altijd verbaasd over het fenomeen van werken van een opdracht naar een volgende opdracht (bij dezelfde klant). Dat lijkt in het huidige ondernemingsklimaat in opmars, terwijl een tegendraadse ontwikkeling meer in de rede ligt. Interim-professionals die een opdracht hebben, hoor en zie je niet meer. Alsof na die opdracht nieuwe uitdagende opdrachten voor het oprapen liggen en de klant jou wel een vervolgopdracht gaat gunnen.

Interim-professionals zijn ondernemers en in het huidige ondernemingsklimaat is dat hard werken. Een goed cv en een aardig netwerk zijn al jaren niet meer genoeg om een passende opdracht te vinden. Een opdracht waarin de professional zijn of haar toegevoegde waarde voor een organisatie kan laten werken.

Intellectuele luiaards

Ik schreef al dat de stelling ‘interim-professionals zijn intellectuele luiaards’ me raakt. Deze stelling wordt onderbouwd met cijfers. In een ver verleden was ik statistisch onderzoeker. Ik heb het onderzoeksrapport bekeken. Het is volstrekt onduidelijk in hoeverre de resultaten gebaseerd zijn op een representatief onderzoek en wat er precies wordt verstaan onder opleiding of zelfstudie. Ik vind het ontgoochelend hoe een collega zulke populistische uitspraken doet over een groep mensen die – naar mijn inschatting – hard aan het werk is.

Ondernemen tegen wil en dank of toch niet?

Ik denk dat heel veel interim-professionals en interim-managers geen blije en trotse ondernemers (meer) zijn. Voor een deel zal gelden dat zij veel liever gewoon weer werknemer willen zijn, dat ze met hart en passie voor een organisatie willen werken en zich daarmee willen identificeren. Het is triest dat opdrachtgevers dat niet zien en hun opdrachten – die tegenwoordig lang niet altijd een tijdelijk karakter hebben – gunnen aan de goedkoopste aanbieder. Nog treuriger is dat onze (semi-)overheid daarin koploper is.

Net als ondernemers zouden interim-professionals zich ook kunnen verenigen. Aan alle ondernemende interim-professionals zou ik een oproep willen doen: ga actief participeren in een netwerkorganisatie van gelijkgestemden. Dan kun je samen ondernemen en sterker staan als het gaat om visievorming, propositieontwikkeling, opleiding, studie en (eigen) profilering.