Hoe krijg ik ze mee? Onderhandelingstactiek voor doeners. Geplaatst 28 oktober 2015 door Jeanette de Haas Tineke zit in het bestuur van de vereniging van eigenaren van het appartementencomplex waar ze woont. Toen zij in haar appartement ging wonen was het een puinhoop met de financiën en het bijhouden daarvan bij de vereniging. Zodra ze in het bestuur kwam heeft ze dat aangepakt. En wat blijkt? Het reserveringsfonds voor het onderhoud is veel te laag. Op deze manier komen ze over een paar jaar veel geld tekort voor het noodzakelijk onderhoud. Voor Tineke is de oplossing glashelder: het bedrag dat de eigenaren maandelijks inleggen moet omhoog. Lekker makkelijk: ze hoeven alleen nog “ja” te zeggen Tineke is een echte doener. Om het iedereen zo gemakkelijk mogelijk te maken maakt ze alvast een begroting met een schatting van de onderhoudskosten en het nieuwe bedrag dat iedereen moet gaan betalen. Lekker gemakkelijk, zo hoeven de andere bestuursleden alleen nog maar “ja” te zeggen. Maar dat loopt anders dan verwacht! Tijdens de bestuursvergadering reageert Peter – die in het appartement boven haar woont – sceptisch. Peter vindt het bedrag dat zij per maand voorstelt echt belachelijk hoog. Peter is advocaat en goedgebekt. Voordat Tineke er iets aan kan doen gaan ook de anderen morren. Ze zijn niet overtuigd en het voorstel wordt afgekeurd. Het bestuur gaat akkoord met slechts een kleine verhoging van het maandelijkse bedrag. Wat nu? Tineke weet dat het bedrag nog steeds te laag is. Hoe krijgt ze de anderen mee? Helder probleem – heldere oplossing Wat Tineke meemaakt is voor veel mensen herkenbaar. Ze vinden dat het probleem helder is – en de oplossing ook. Ze kunnen zich niet voorstellen dat iemand er anders over zou kunnen denken. En als anderen dan toch niet meegaan met hun oplossing, zitten ze met de handen in het haar. Ze vinden de anderen irrationeel of egoïstisch. Onbegrijpelijk dat ze niet inzien wat er aan de hand is. Doordat ze de situatie niet zien als een onderhandeling en zich daar niet op voorbereiden bereiken ze hun doelen niet. En dat is jammer. Want als Tineke gelijk heeft, dan krijgen de eigenaren van het appartementencomplex over een paar jaar een dikke rekening – waar ze niet op hadden gerekend en die ook niet eerlijk is. Mensen die intussen zijn verhuisd hebben jaren te weinig betaald en mensen die net een appartement hebben gekocht moeten opdraaien voor die periode. Onderhandelingstactiek voor doeners Hoe moet je het dan wel aanpakken? Ik geef 5 onderhandeltips om het wel voor elkaar te krijgen: Denk na over de belangen. Wat wil je bereiken en waarom? En wat willen de anderen en waarom? Waarom zouden de anderen je voorstel af kunnen wijzen? Behandel eerst het probleem uitgebreid. Pas als iedereen het probleem erkent is het tijd voor het nadenken over een oplossing. Geef herkenbare voorbeelden wanneer je het probleem schetst. Maak het concreet. Zoek samen naar oplossingen. Veel mensen vinden het helemaal niet fijn als jij hen voor het blok zet met je oplossing. Wat voor jou de enige logische oplossing is, is dat voor de ander misschien helemaal niet. Als er maar 1 oplossing is, dan zullen zij daar uiteindelijk ook wel opkomen. Tijdens het gezamenlijk nadenken over een oplossing kun je daar natuurlijk wel bij helpen. En anders zou je nog verrast kunnen worden door iets waar je zelf niet aan had gedacht. Bouw coalities. Tijdens vergaderingen kan de groepsdynamiek gemakkelijk worden beïnvloed door een enkele goedgebekte deelnemer. En dat kan zich tegen je keren. Als je vooraf overlegt met je medebestuurleden en hen kunt meekrijgen, dan wordt de vergadering zelf veel gemakkelijker. Geplaatst in ZP en Ondernemen | Tags onderhandelen, ondernemerschap, tarief | Laat een reactie achter
Het sociale netwerk vormt in 2020 de nieuwe zekerheid Geplaatst 27 oktober 2015 door Magnit Niet een vaste baan maar het sociale netwerk vormt de nieuwe zekerheid. We gaan toe naar een samenleving waarin mensen bijvoorbeeld zorgtaken gaan verdelen en een beroep doen op hun sociale omgeving om die zorg daadwerkelijk te kunnen bieden. Ook bedrijven worden steeds afhankelijker van hun sociale netwerk voor het vinden van de juiste medewerker. En er zullen nieuwe beroepen ontstaan waarbij delen van kennis en middelen de basis vormen. Adjiedj Bakas De grootste stress-factor van de werkende mens in de toekomst is het combineren van werk met zorgtaken. Doordat de overheid steeds minder regelt, is mantelzorg noodzakelijk. Werkende mensen krijgen de zorg voor hun bejaarde ouders erbij. Wat je ziet is, dat mensen om zorgtaken te kunnen vervullen, gaan samenwerken met anderen en daarvoor een beroep doen op hun sociale netwerk. Ook zullen ze zorgtaken op een slimme manier gaan combineren met hun werk. Door de noodzaak als mantelzorger te fungeren, gaan mensen zoeken naar het flexibel inrichten van hun tijd. Hierdoor zullen ze vaker kiezen voor flexibele werkvormen. Laatst nog sprak ik met vijf vrouwen die bij elkaar in de buurt wonen, zij werken alle vijf vier dagen. Op de dagen dat ze vrij zijn, passen ze op elkaars kinderen. Dat soort ruil- en deelverhoudingen gaat gemeengoed worden. Dat zal ook simpelweg moeten omdat zorg naast je werk anders niet meer valt te combineren. Tussen nu en 2020 verwacht ik dat er steeds slimmere constructies worden bedacht al dan niet met nieuwe technologie zoals bijvoorbeeld domotica. Nieuw talent vinden We zien dat de middelfuncties in de toekomst verdwijnen, er zal behoefte zijn aan of laag- of juist hoogopgeleide mensen. Zelfmarketing en zelfmanagement moeten basisvaardigheden worden van mensen. Werk dat niet door computers of robots gedaan kan worden heeft de toekomst. Bedrijven zullen steeds innovatiever moeten worden om talenten te kunnen vinden. Ook hier is het sociale netwerk van levensbelang. Mensen die de juiste mensen kennen, zullen ver komen. Prachtig voorbeeld hiervan is een ondernemer die zijn kantoorpand gratis ter beschikking stelt aan andere ondernemers. Het enige wat je moet doen als je gebruik maakt van het kantoor is je gegevens achterlaten. Hierdoor bouwt deze ondernemer goodwill op maar ook een fantastisch netwerk. Inmiddels heeft hij mensen aan elkaar weten te koppelen en zelf werk gehaald uit deze constructie. Het opbouwen van relevante netwerken met als doel je taken te delen om business te genereren of om nieuw talent te kunnen vinden, zal de komende tientallen jaren zich steeds verder gaan ontwikkelen. Ik verwacht dat er heel veel beroepen gaan verdwijnen. Als gevolg daarvan moeten mensen zichzelf opnieuw uitvinden, andere dingen doen in dezelfde of juist andere sectoren. Het leuke van deze totale verandering van onze samenleving is dat mensen creatiever worden. Neem een juwelier die bij een grote keten werkte. De keten ging failliet. Hij bouwde zijn eigen garage om tot werkplaats en hij vervaardigt nu de prachtigste juwelen en schakelt daarbij iemand uit zijn netwerk in die in bezit is van een 3-D printer. Weer een mooi voorbeeld hoe dat eigen sociale netwerk ingezet wordt. Eén op de twee volwassenen vijftigplus We moeten allemaal langer doorwerken. Bovendien zal over vier jaar één op de twee volwassenen vijftigplusser zijn. Bedrijven ontkomen er niet aan dat ze iets moeten met hun steeds ouder wordende medewerker. Ik zie al mooie concepten voorbij komen. Zo hebben ze op de fabriek bij BMW een speciale afdeling voor vijftigplussers ingericht. Hier zijn de lampen net even wat feller, de bewegwijzering heeft grotere letters en de lopende band gaat iets langzamer. Maar ook verwacht ik dat de steeds ouder wordende beroepsbevolking meer behoefte heeft aan het indelen van eigen tijd. Dit zal leiden tot een verdere toename van flexibele contractvormen. Kwaliteit van leven De vaste baan is definitief op zijn retour en steeds meer mensen werken op freelance basis. Soms wisselen ze freelance klussen af met tijdelijke contracten, de zogenaamde ‘hybride arbeidsrelatie’. Daarnaast zullen ook steeds meer mensen hun geld bij elkaar garen via losse klusjes. Het overall doel van mensen is toename van kwaliteit van leven. Mensen willen relevant zijn, werk doen dat ertoe doet. We maken ons druk over gezond eten en het beter benutten van onze tijd. Yoga en meditatie zullen hun intrede vinden op de werkvloer. Je werkt in de toekomst om te leven en zeker niet andersom. Daarbij kies je bewust voor je eigen sociale netwerk die je op slimme manieren kunt inzetten. Vier megatrends op de arbeidsmarkt Flex groeit en is onomkeerbaar. Er zullen goede constructies komen voor freelancers waaronder goede hypotheekvormen. Een leven lang werken en leren. Mensen gaan hier flexibel mee om door potjes te creëren waarmee ze bijvoorbeeld hun studie kunnen bekostigen. Zorgtaken combineren met werk. We worden heel slim in het combineren van werk met zorg en zetten ons sociale netwerk hierbij actief in. We gaan onze rust beter organiseren. Werk en zorg komt beter in balans. Dit zorgt voor groei op de flexmarkt en inzet van het sociale netwerk. Adjiedj Bakas schrijft boeken, geeft lezingen en is een veelgevraagd gast in de media. Hij leidt zijn de eigen trendpraktijk en benut eigen onderzoek en dat van verschillende andere (inter)nationale partners en partijen. Hij geeft ook gastcolleges op universiteiten en hogescholen in o.a. Nederland, Sjanghai, Londen, Suriname en Brazilië. Geplaatst in Professioneel inhuren, Toekomst van Werk | Tags eerlijke flex, politiek, zzp-beleid | Laat een reactie achter
Eigenlijk is het heel simpel. Werk is werk. Punt. Geplaatst 26 oktober 2015 door Annemarie Stel In september 2014 werd alle zelfstandigen de wacht aangezegd door Ben Tiggelaar, columnist voor het NRC. Waar de grote bedrijven en de overheid in groten getale mensen aan het ontslaan waren, nam de werkgelegenheid in het MKB toe, had hij opgemerkt. En omdat zzp’ers óók MKB zijn, moesten zij maar mensen in dienst nemen om de werkgelegenheid – die dus door de grote bedrijven en de overheid vakkundig om zeep was geholpen – nog een beetje te laten groeien. Uit het raam kijken Op RecruitmentMatters heb ik indertijd al laten weten wat ik van dit plannetje vond: de redenering is de grootst mogelijke kul. Ten eerste (dit is voor degenen die de afkorting niet kennen, zoals Ben Tiggelaar en de complete vakbeweging): de tweede z en de p staan voor respectievelijk ‘zonder’ en ‘personeel’ – ofwel zonder personeel en daarmee wordt bedoeld dat je géén mensen in dienst hebt. Ten tweede – en dat is een nog groter brevet van onvermogen – ligt er een fundamentele denkfout ten grondslag aan de redenering. Namelijk dat werk alleen maar plaatsvindt in de vorm van een baan. En laat het nou een handjevol ambtenaren zijn, uweetwel, dat zijn mensen die de hele dag niksdoen, die deze denkfout niet maakt. Werk is werk Ze deden dat onder dekking van iets dat een Interdepartementaal Beleidsonderzoek heet, een gezamenlijke inspanning van medewerkers van Financiën, Sociale Zaken, Economische Zaken en nog een paar andere slimmerds om chocola te maken van al die rare flexibelen. Nadat het erop leek dat het kabinet maandenlang probeerde om het rapport te verdonkeremanen, is het uiteindelijk toch uit de la gekropen en kon Nederland er kennis van nemen. En wat zeggen de samenstellers? Werk is werk. Punt. “In het beleid zou daarom minder onderscheid gemaakt moeten worden op basis van de werk- of rechtsvorm, maar meer op basis van de positie en de behoefte van de werkende”. ‘Werkende’ – dus niet: ‘werknemer’ of ‘zzp’er’. En het rapport ziet ook dat de zzp’er echt wel bijdraagt aan werkgelegenheid, sterker nog, het zzp-schap heeft waarschijnlijk mensen aan het werk gehouden die de afgelopen jaren tijdens de crisis anders niet zo eenvoudig aan de slag waren gekomen of gebleven. Blote knietjes Voeg daaraan toe dat het de flexibelen zijn geweest die ervoor hebben gezorgd dat we met z’n allen de crisis een beetje heelhuids zijn doorgekomen en het is duidelijk: we mogen de zzp’ers op onze blote knietjes danken. Maar hulde óók voor de ambtenaren wier observaties van meer realiteitszin getuigen dan die van ‘denkers’ als Tiggelaar of achtergebleven vakbondsbestuurders. Hoe simpel kan het zijn? Daarom zal ik het de opstellers niet kwalijk nemen dat ze melden dat zzp’ers slechts “een bescheiden rol in de totstandkoming van innovaties” spelen. Het zou namelijk nog best waar kunnen zijn ook. Maar de wereld gaat nog eens ten onder aan gehypte innovaties en ik haal hier graag Coco Chanel aan, die ooit zei: “Innovation! One cannot be forever innovating. I want to create classics”. Geplaatst in Professioneel inhuren, Toekomst van Werk | Tags ibo-zzp, zzp-beleid | 1 Reactie
Nooit meer acquisitie door uitzendbureaus Geplaatst 23 oktober 2015 door Gastblogger In de marge van de huidige groei van de uitzendmarkt stapelen de capriolen van uitzendbureaus zich op. Peperdure reclamespots van Tempo Team en Randstad en zelfs studentenuitzendbureau Young Capital laat zich niet onbetuigd. De vraag dringt zich steeds sterker op, waarom moet het allemaal zo kostbaar en ouderwets? Ongrijpbare opdrachtgever Uitzenders grijpen zich vast aan alles waarvan ze denken dat het kan werken. Slogans kunnen niet gevat genoeg of er worden presentjes overhandigd bij lukrake klantbezoeken, evenementen, beurzen, bijeenkomsten, prijsuitreikingen en business seats bij sportwedstrijden. Bij alles is het te doen om het hogere doel: in het gevlij komen bij opdrachtgevers. De tragiek is dat het radeloze pogingen zijn om de verloren liefde van hun opdrachtgevers te heroveren. Stabiel contact met één vaste intercedente is een herinnering van lang vervlogen tijden. De intercedente met die hoge gunfactor heeft haar startersbaan na een krap jaartje wel gezien. Ze is klaar voor de volgende stap in haar carrière. Als het kan zelfs het liefst in dienst bij haar favoriete klant. Daarnaast is in deze individualistische en online wereld de opdrachtgever steeds ongrijpbaarder. De gunfactor en stabiele liefde, die altijd zo vanzelfsprekend was, wordt problematischer. Hunkerende uitzendbureaus zoeken wanhopig naar kostbare manieren op de wegglippende kritische opdrachtgevers vast te houden of terug te winnen. Die marketingkosten moeten ergens weer worden terugverdiend. Belangrijkste kapitaal Kunnen uitzenders en opdrachtgevers zich aan deze onderlinge gijzeling onttrekken? Afgelopen decennia bewijzen het tegendeel. Uitzenders doen al ruim 50 jaar hetzelfde kunstje. Het is nooit anders geweest, zal nooit anders worden. Toch? Ik denk wel eens dat het theater stopt als de gordijnen sluiten. Als het publiek de zaal uitloopt en uitzenders hun maskers en fratsen in de kast stallen. Als intercedenten al die acquisitie tijd zouden besteden aan hun belangrijkste kapitaal, de uitzendkrachten! Gewoon het werk doen waar ze hun beroep ooit voor hebben gekozen. Met mensen werken en begaan zijn met brede inzetbaarheid. Wat zou het mooi zijn als intercedenten zich meer kunnen concentreren op werven, selecteren, plaatsen, on the job trainen, begeleiden, coachen, opleiden, om- en bijscholen en daarmee nog flexibele oplossingen bieden op de vraag om arbeidscapaciteit. Ik verwacht dat deze aanpak leidt tot bredere inzetbaarheid en dus meer plaatsingen op langdurig openstaande vacatures. Werk maakt gelukkig Gelukkig zien we innovaties op het gebied van technologie. Internet maakt alles wat altijd verborgen was zichtbaar. Nu is het online mogelijk dat vraag en aanbod elkaar in de uitzendmarkt makkelijk en transparant ontmoeten. Dit betekent dat elke eenpitter of middelgroot uitzendbureau met een klein marketingbudget, maar wel mét de juiste kandidaat, nu ook meetelt. Dit scheelt kansloze acquisitie en met hagel schieten. HR professionals en managers kunnen zich volledig richten op hun eigen werk. Ook intercedenten gaan weer doen waarvoor ze hun vak hebben gekozen, namelijk met mensen werken. Er ontstaat meer tijd om te investeren in hun belangrijkste kapitaal, de uitzendkrachten. Zo verkleint online vooruitgang de afstand tussen onbenut potentieel en werk. Meer ruimte voor opleiding en omscholing leidt tot brede inzetbaarheid van uitzendkrachten, en uiteindelijk tot meer kans op werk. En werken wil iedereen door groeiende ervaring en expertise, sociale omgeving en, last but not least, salaris. Hoewel je het vrijwel niemand op maandagochtend hoort zeggen zeg ik nu; werk maakt gelukkig! Jurriaan Rang, Initiatiefnemer en CCO FelixWerkt.nl Geplaatst in Professioneel inhuren | Tags innovatie | 4s Reacties
Drie tips voor zp’ers om te bouwen aan een duurzame onderneming Geplaatst 22 oktober 2015 door Gastblogger In de tijd dat ik mijn eigen onderneming oprichtte, om mij van daaruit te verbinden aan Kessels & Smit, The Learning Company, vroeg iemand mij hoe ik het aandurfde om zoveel risico aan te gaan. De gedachte was dat een arbeidscontract voor onbepaalde tijd een prettige zekerheid biedt om als jong volwassene een leven op te bouwen: huisje, boompje, beestje. Ik begreep die vraag eigenlijk niet zo goed. In dezelfde tijd hoorde ik namelijk dat vrienden, die beschikten over zo’n ‘vast’ contract, met het grootste gemak door hun werkgever op straat waren gezet. Zomaar? Nou ja, ze kregen nog wel drie maandsalarissen mee. Dat was blijkbaar de waarde van zo’n arbeidscontract voor onbepaalde tijd. ‘Out of control’ In de Zuid-Afrikaanse bush heb ik geleerd dat het een illusie is om ‘in control’ te zijn. In de natuur komt dat indringend tot je. In die omgeving kun je niet de minste pretenties hebben dat je dat zou beheersen. Doric, onze ranger, leerde ons dat het daarentegen nastrevenswaardig is om in ieder geval niet ‘out of control’ te raken. Deze les is voor mij essentieel in mijn ondernemerschap. Als zp’er is de vrijheid om je eigen werk te bepalen en te kiezen een groot goed. Je bent volledig onafhankelijk en legt alleen verantwoording af aan jezelf en aan je opdrachtgever. De positie als zelfstandige zonder personeel is een ideale positie om te bouwen aan persoonlijk ondernemerschap en daarmee aan een duurzame onderneming. Bouwen aan jouw onderneming Tegelijkertijd sta je er wel alleen voor. Het is soms ook eenzaam. Hoe bouw je in dit spanningsveld aan een duurzame onderneming? In mijn ondernemerschap vanaf 2007, zijn in ieder geval de volgende drie dingen belangrijk geweest: Stel jezelf doelen en wees daaraan trouw: Ik heb de oprichting van mijn onderneming zorgvuldig voorbereid door middel van het schrijven van een business plan. Een business plan gaat wat mij betreft niet alleen over financiën. Het begint met de uitwerking van wat jij te bieden hebt. Wat zet jij als ondernemer in de etalage? Welke waarde ga je toevoegen aan deze wereld? Tod Duncan spreekt zelfs over een ‘life plan’. Zo’n plan is wat hem betreft een must voor iedere goede ‘salesman’. Momenteel volg ik een e-cursus bij Michael Hyatt over doelen stellen en die opvolgen. Het maakt me weer bewust van het feit hoe belangrijk focus is. Wil je zicht krijgen op jouw talenten, wat jij belangrijk vindt en wat jij wilt bijdragen? Lees dan mijn blog over een eenvoudige reflectiemethodiek die je daarbij kunt helpen. Creëer een netwerk van partners: Je bent dan wel zelfstandige zonder personeel, maar dat betekent niet dat je zelfstandige bent zonder netwerk. Sterker nog: zonder netwerk red je het niet. Het hechte netwerk van opdrachtgevers én collega-ondernemers, die jou vertrouwen en die jij kunt vertrouwen, is het stevigste fundament voor jouw onderneming. Het ontwikkelen van zo’n netwerk vraagt tijd. En aandacht. Het vraagt oprechte interesse en de ambitie om de beste service te verlenen die mogelijk is. Van Jeff Walker leerde ik hoe je in een digitale omgeving door middel van een ‘seed launch’ zelfs zonder duidelijke producten of diensten zo’n netwerk kunt creëren. Voor mijzelf zijn de netwerken van Kessels & Smit en de Stichting Opleidingskunde (FCE) de hechte dragende constructies van mijn onderneming. Focus op the next level: Je weet wat je te bieden hebt en je hebt een hecht netwerk gecreëerd. Dan komt het erop aan dat je je ogen open houdt voor nieuwe stappen. Voor mij zijn ‘mentoren’ daarin belangrijk. Ik trek mij op aan mensen die dingen kunnen, die ik (nog) niet kan. Een van mijn leerstijlen is dan ook om de kunst af te kijken. Dat doe ik bij familie en vrienden, bij K&S-collega’s, gastdocenten van de FCE, bij onze partners in Zuid-Afrika of wat meer op afstand, via e-coaching. Daarnaast ben ik gespitst op nieuwe ontwikkelingen in mijn vakgebied en nieuwe vragen van mijn opdrachtgevers. Welke (latente) wensen zijn er? Hoe kan ik daar als ondernemer op inspringen? Dat is een interessante zoektocht die nog al eens leidt tot vernieuwende aanpakken. Een duurzame onderneming bouw je vanuit wat jij wilt betekenen in deze wereld, jouw waarden en opvattingen. Het bouwen aan zo’n onderneming vraagt creativiteit en moed. Het geeft je echter plezier en genoegen. Mijn ervaring is dat zo’n onderneming de meest duurzame basis is om te bouwen aan je huisje, boompje, beestje. Ondernemerschap als way of life Overweeg jij de stap naar ondernemerschap te maken? Ik werk momenteel aan een boek met als werktitel ‘Ondernemen als way of life’. In dit boek beschrijf ik een aantal stappen, die je kunt volgen om jouw eigen onderneming vorm te geven. Een gedegen voorbereiding op de uiteindelijke sprong in het diepe. Wil je meedoen in de totstandkoming van dit boek? Ik zit nu midden in het schrijfproces en wil graag conceptteksten aan je voorleggen. Graag hoor ik ook welke vragen jij in dit boek beantwoord wilt zien. Meld je aan op de website www.ondernemenalswayoflife.nl. Geplaatst in ZP en Ondernemen | Tags ondernemerschap | Laat een reactie achter
Jongere ZP’ers wil kortere opdracht. Geplaatst 22 oktober 2015 door ZiPredactie Jongere zelfstandige professionals – onder de 45 jaar – willen korte opdrachten dan hun oudere collega’s. Dat concludeert HeadFirst in haar ZPfacts nummer 4 en op basis van analyse van hun eigen opdrachten. Daarnaast blijkt dat het aanbieden van een 40 of een 36 uurs contract nauwelijks invloed heeft op de kosten van het inzetten van een interim professional. Interimmers met een 36 uurscontract declareren namelijk een veel hogere percentage van de contracturen. Kortere opdrachten voor jongere zp’ers De gemiddelde duur van een opdracht van een ZP’er betreft op dit moment circa 15 maanden. Doorgaans wordt hij niet in één keer voor de gehele periode gecontracteerd door de opdrachtgever. Hier worden gemiddeld vier contracten voor gebruikt. Kijkend naar de leeftijd van professionals is een duidelijk verschil zichtbaar in de opdrachtduur. Professionals boven de leeftijd van 45 jaar werken gemiddeld 2 maanden langer op een opdracht dan professionals van 45 jaar of jonger. De verklaring hiervoor is volgens onderzoeker van HeadFirst mogelijk te vinden in de wil van jongere professionals om in een kortere periode meer verschillende opdrachten uit te voeren bij diverse opdrachtgevers. Diverse leerzame omgevingen snel afwisselen lijkt bij hen nog meer voorop te staan dan bij de oudere generatie. Opdrachtduur in maanden – leeftijd 36 uurscontracten nauwelijks goedkoper dan 40 uur contract Organisaties die Zelfstandig Professionals inhuren bieden steeds vaker een contract aan van 36 uur in plaats van 40 uur. Met name binnen de overheid is dit volgens HeadFirst een trend. Besparen van kosten is hierbij in sommige gevallen de overweging. Op 36-uurs contracten wordt echter relatief veel gefactureerd. Is het aangaan van 36- uurs contracten dan ook daadwerkelijk kostenbesparend? Het antwoord is nee. Een rekenvoorbeeld: Een ZP’er met een uurtarief van €85,- heeft heel 2015 een opdracht. 2015 telt 255 werkbare dagen. Op basis van een 36-uurs contract betekent dit dat de ZP’er maximaal €156.060,- aan zijn opdrachtgever kan factureren, er vanuit gaande dat hij het aantal contractuele uren niet overschrijdt. Voor een ZP’er met een 40-uurs contract is dit €173.400,-. De gemiddelde declaratie op een 36-uurs contract ligt echter bijna 9% hoger dan op een 40-uurs contract. Dit betekent dat de ZP’er met een 36-uurs contract jaarlijks zelfs meer zal factureren dan met een 40-uurs contract, al is het verschil marginaal. De potentiële kostenbesparing is dus hoog, maar in de praktijk levert het de inhurende organisatie geen besparing op. Geplaatst in Professioneel inhuren | Tags onderzoek, zpfacts | Laat een reactie achter
