"Exploring the future of work & the freelance economy"

Eigenlijk is het heel simpel. Werk is werk. Punt.

SimpelIn september 2014 werd alle zelfstandigen de wacht aangezegd door Ben Tiggelaar, columnist voor het NRC. Waar de grote bedrijven en de overheid in groten getale mensen aan het ontslaan waren, nam de werkgelegenheid in het MKB toe, had hij opgemerkt. En omdat zzp’ers óók MKB zijn, moesten zij maar mensen in dienst nemen om de werkgelegenheid – die dus door de grote bedrijven en de overheid vakkundig om zeep was geholpen – nog een beetje te laten groeien.

Uit het raam kijken

Op RecruitmentMatters heb ik indertijd al laten weten wat ik van dit plannetje vond: de redenering is de grootst mogelijke kul.

Ten eerste (dit is voor degenen die de afkorting niet kennen, zoals Ben Tiggelaar en de complete vakbeweging): de tweede z en de p staan voor respectievelijk ‘zonder’ en ‘personeel’ – ofwel zonder personeel en daarmee wordt bedoeld dat je géén mensen in dienst hebt.

Ten tweede – en dat is een nog groter brevet van onvermogen – ligt er een fundamentele denkfout ten grondslag aan de redenering. Namelijk dat werk alleen maar plaatsvindt in de vorm van een baan. En laat het nou een handjevol ambtenaren zijn, uweetwel, dat zijn mensen die de hele dag niksdoen, die deze denkfout niet maakt.

Werk is werk

Ze deden dat onder dekking van iets dat een Interdepartementaal Beleidsonderzoek heet, een gezamenlijke inspanning van medewerkers van Financiën, Sociale Zaken, Economische Zaken en nog een paar andere slimmerds om chocola te maken van al die rare flexibelen. Nadat het erop leek dat het kabinet maandenlang probeerde om het rapport te verdonkeremanen, is het uiteindelijk toch uit de la gekropen en kon Nederland er kennis van nemen.

En wat zeggen de samenstellers? Werk is werk. Punt.

“In het beleid zou daarom minder onderscheid gemaakt moeten worden op basis van de werk- of rechtsvorm, maar meer op basis van de positie en de behoefte van de werkende”. ‘Werkende’ – dus niet: ‘werknemer’ of ‘zzp’er’. En het rapport ziet ook dat de zzp’er echt wel bijdraagt aan werkgelegenheid, sterker nog, het zzp-schap heeft waarschijnlijk mensen aan het werk gehouden die de afgelopen jaren tijdens de crisis anders niet zo eenvoudig aan de slag waren gekomen of gebleven.

Blote knietjes

Voeg daaraan toe dat het de flexibelen zijn geweest die ervoor hebben gezorgd dat we met z’n allen de crisis een beetje heelhuids zijn doorgekomen en het is duidelijk: we mogen de zzp’ers op onze blote knietjes danken. Maar hulde óók voor de ambtenaren wier observaties van meer realiteitszin getuigen dan die van ‘denkers’ als Tiggelaar of achtergebleven vakbondsbestuurders.

Hoe simpel kan het zijn?

Daarom zal ik het de opstellers niet kwalijk nemen dat ze melden dat zzp’ers slechts “een bescheiden rol in de totstandkoming van innovaties” spelen. Het zou namelijk nog best waar kunnen zijn ook. Maar de wereld gaat nog eens ten onder aan gehypte innovaties en ik haal hier graag Coco Chanel aan, die ooit zei: “Innovation! One cannot be forever innovating. I want to create classics”.

Annemarie Stel is voorlichtingskundige en gedurende 22 jaar gepokt en gemazeld bij de Rijksoverheid, zowel bij ministeries als bij uitvoeringsorganisaties. Zij heeft een achtergrond in ICT en sinds 1992 in arbeidsmarktcommunicatie, als beleidsmedewerker, adviseur, coördinator en campagnemanager, als laatste van Werken bij het Rijk. Sinds 2007 adviseert ze onder de naam Wervingsvisie.nl organisaties over arbeidsmarktcommunicatie, employer branding en recruitment. Meer informatie? Kijk op http://www.wervingsvisie.nl/ Bekijk alle berichten van Annemarie Stel

Eén reactie op dit bericht

  1. Goed opgemerkt. Ik ben zelfstandige geworden na ontslag. Voor mij is het gewoon werk, alleen in een andere juridische en fiscale constructie. Ik zie nog veel dogmatische denkers: enerzijds vakbonden en linkse politici die denken in mooie beschermende arbeidsvoorwaarden en werkgeverskosten, Daarmee niet besefend dat we ons uit de markt prijzen en de afstand tussen zelfstandigen en werknemers vergroten. Anderzijds rechtse politici/ondernemersorganisaties die iedere zzp-er als pure ondernemenr zien die alles zelf kan regelen. Beide dogma’s zijn zó jaren 70-tig. Ik vind dat we het gat tussen beide vormen van werk moeten verkleinen, zodat mensen een reële keuze kunnen maken tussen verschillende vormen van werk. Als maatschappij moeten we snel(ler) reageren op de veranderde wereld. Zoals de geschiedenis leert heeft de gevestigde orde (politiek, vakbonden, ondermersorganisaties e.d.) de meeste moeite met veranderingen; hun posities zijn ontstaan en geborgd in de status quo. Iedere verandering is een bedreiging van de machtsverhoudingen en daarom wordt er vooral uit de heup geschoten (met oude kogels).