Maandelijkse archieven: september 2025

Als je het verhaal hoort van deze self made men uit deze bijzondere familie is het niet eens zo heel vreemd dat Hans op zijn 73^e nog dagelijks werkt en de afgelopen tien jaar tijd geen dag ziek is geweest. Hans is in 1951 geboren in een gezin van zes kinderen, allemaal mensen met opvallende carrières. Peter R. de Vries is natuurlijk de meest bekende, maar het geldt voor iedereen in de familie. Zo was er ook een die tot zijn 90^e postbode is geweest. “Wij zijn workaholics, dat zit in onze genen. We houden allemaal van hard werken.”

Carrières kruisen elkaar

De studie sociologie in de jaren ’60 bleek Hans al snel helemaal niet te liggen. Dus startte hij in 1973 met een opleiding tot programmeur bij (toen nog) de AMRO bank. Hij begon later een eigen IT-detacheringsbureau – “net als Hero eigenlijk, hoewel zzp’ers toen nog niet bestonden. De appel valt dus niet ver van de boom.” Hans was zelf full time aan het werk bij een opdrachtgever en moest tegelijkertijd vijf man bij opdrachtgevers zien te plaatsen.

Dat zag ook Jeroen, toen 15 jaar oud en duidelijk commerciëler ingesteld. “Ik zag mijn vader keihard werken en veel uren maken, terwijl een van zijn mensen op de bank zat. Dus heb ik gevraagd ‘mag ik eens kijken of ik die man kan bemiddelen?’ Dat heb ik gedaan, op no cure no pay basis. Ik heb Computable gepakt en ben advertenties gaan nabellen en heb die medewerker weer weten te plaatsen.”
Deze klus was de eerste – maar zeker niet enige – keer dat de carrières van vader en zoon elkaar kruisen. Dat gebeurt vervolgens continu. Ook wanneer Jeroen als 16-jarige havist zijn eerste eigen bedrijf start. Hij bouwde computers inclusief de (menu)software en verkocht deze aan particulieren.

Met support van Hans. “Ik verkocht er zoveel dat we op een gegeven moment elke avond samen in de auto zaten om de computers weg te brengen. Hans reed, want ik had nog geen rijbewijs.” Op zijn 18^e verjaardag stond Jeroen op de stoep bij de KvK om het bedrijfje eindelijk op zijn eigen naam te kunnen zetten (in plaats van die van Hans). “Het ging heel hard, ik werkte wel honderd uur per week.”
Maar Jeroen wilde meer, meer ondernemen. “Ik bleef klem zitten in mijn kleine bedrijfje en wilde een echt bedrijf opzetten. “ Samen startten zij een detacheringsbureau: Evergreen. Het groeide snel, maar ging ook even snel (na vijf  jaar) ten onder. “We hebben samen veel beleefd en moesten allebei onze wonden likken.” Vader en zoon gingen verder met wat zij al deden: Hans bleef gedetacheerd bij de bank – in totaal 22 jaar! – en Jeroen richtte zich op zijn computerbedrijf en MKB-automatisering.”

“Toen hij de AOW-leeftijd bereikte, heb ik mijn vader ontslagen. Gewoon omdat het kan. Dat vind ik mooi.”
Jeroen de Vries

Van stroeve start tot succesvol ondernemen

Tot Jeroen in 2009 naast zijn andere bedrijfjes ook Hero startte. “Dat kreeg snel tractie en ik had het veel te druk.” Hans hielp zijn zoon uit de brand en nam de administratie op zich en hielp bij het oplossen van de liquiditeitsproblemen. “Toen ik binnenkwam zat Hero net in een dipje (als gevolg van de kredietcrisis). Van de negen inzetten liepen er drie af, dat was toen nogal wat. Moet je nagaan, nu heeft Hero 1.600 inzetten. Die hele weg heb ik meegemaakt.”

Hans geniet van alles wat er gebeurt binnen Hero. “Verandering vind ik boeiend. Dat is altijd de leidraad in mijn leven geweest. En het is hier een en al verandering.” Nog altijd gaan alle betalingen langs Hans’ bureau voordat die de deur uitgaan. Inmiddels heeft hij de HR- administratie opgezet en geprofessionaliseerd. Het bedrijf is fors gegroeid. Vroeger wás Hans de backoffice, nu zijn er verschillende afdelingen met tal van professionals. Jeroen: “Wat Hans doet is knap, hij kan iets opbouwen en het dan ook loslaten, overlaten aan anderen. Hij beweegt altijd mee met de veranderingen die wij doormaken.”

Hans heeft op zijn beurt zijn zoon zich in de afgelopen jaren ‘heel sterk zien ontwikkelen’. “Jeroen is een rasoptimist, net als ik. En Jeroen is heel sterk in associatief denken, dat zie je terug in alles bij Hero. Er komt ontzettend veel op hem af en daar kan hij heel soepel mee omgaan.”

Jeroens’ enthousiasme is ook meteen zijn valkuil, stelt Hans, die wijst op het België-debacle. Jeroen zette een kantoor op in België, nam daar twee directeuren aan, maar zag na zeven weken al in dat hij de stekker eruit moest trekken. “Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Soms moet je de pijn incasseren en weer doorgaan. Liever een paar ton verlies dan een paar miljoen.” Het tekent de ondernemer. “Het grootste risico in het leven is geen risico meer durven nemen. Hoe kijk je dan later terug op je leven? Ik wil er alles uit halen. Daar zitten heel veel miskleunen tussen, maar ik ben toch apetrots dat ik het wel geprobeerd heb.”
De ervaring maakt echter dat hij steeds succesvoller is geworden als ondernemer. “Als ik vroeger iets nieuws probeerde, was de kans van slagen misschien 5%, nu eerder 80%.” Zelf ervaring opdoen, je neus stoten, daarvan leren – ook dat is een familietrekje, iets wat Jeroen heeft meegekregen in de opvoeding. “Mijn vader adviseert mij nooit om iets wel of niet te doen. En als iets misgaat oordeelt hij niet, dan kunnen we daar gewoon goed over praten. Dat is heel fijn.”

Nu, 15 jaar na de start, is Hero een gerenommeerde broker/managed service provider (MSP) die menig grote aanbesteding binnensleept en succes na succes boekt. Jeroen ziet de omzet (in 2024 al €160 miljoen) binnen twee jaar vervijfvoudigen. “Gezien het aantal nieuwe klanten zou het wel heel gek zijn als dat niet gebeurt.”

AOW, maar niet met pensioen

“Toen Hans de AOW-leeftijd bereikte, heb ik hem ontslagen. Gewoon omdat het kan. Dat vind ik mooi. Maar ik heb hem ook meteen weer aangenomen.” Volgens Jeroen was het een kwestie van omgekeerd onderhandelen. “Ik wilde meer betalen dan Hans wilde krijgen en hij wilde niet betaald worden als hij ziek zou worden. Dan ben je toch weer vader en zoon die het gewoon goed voor elkaar willen regelen. Daar spreekt veel liefde uit.”
Hans wilde vooral zijn eigen positie zuiver houden. “Als je ouder wordt, kan het zijn dat je gaat kwakkelen. En ik wil het bedrijf niet tot last zijn als ik ziek word.” Hans is overigens de afgelopen tien jaar geen dag ziek geweest.

“Blijven werken bevalt mij prima. Ik wil niet achter de geraniums zitten en een kwakkelend bestaan leiden.”
Hans de Vries

Extreme groei is stressvol

Hans werkt dus niet alleen nog dagelijks, hij sport elke dag en past drie keer in de week op de kinderen van Jeroen: Yuri (11) en Olivia (9). “Het werken bevalt mij prima. Ik wil niet achter de geraniums zitten en een kwakkelend bestaan leiden.” Maar hij geeft aan dat hij op zijn leeftijd niet meer de stress wil hebben die Jeroen wel heeft als ondernemer. Dat verschil valt Jeroen ook op, bijvoorbeeld tijdens vakantie in Griekenland, waar Hans ook mee naartoe gaat. “Dan is pa al meteen zandkastelen aan het bouwen op het strand met de kinderen. Heel relaxed. Terwijl ik wel drie of vier dagen nodig heb om de stress kwijt te raken.”

Want stressvol is het als je bedrijf zo’n extreme groei doormaakt, weet Jeroen. “Zeker het laatste half jaar gebeurt er heel veel. Naast het hoofdkantoor in Wognum hebben we nog twee vestigingen, waarvan de vestiging in Alkmaar zich volgend jaar gaat splitsen naar Schiphol. En om de organisatie voor te bereiden op de komende groei breiden we het managementteam uit. Ik kan (als CEO) niet alles zelf meer doen en zal moeten delegeren.”
Klinkt als een luxeprobleem, maar dat succes komt niet vanzelf, weet Jeroen. “Nu Hero wat bekender is ontvangen we applaus, maar als ondernemer krijg je in principe  niet zoveel waardering. We hebben ook moeilijke tijden gekend. We hebben dat samen meegemaakt. Ik heb dat al vijftien jaar lang kunnen delen met mijn vader. Het opbouwen van een bedrijf is hard werken, een avontuur. Het is zo bijzonder dat je dit avontuur met je ouders meemaakt. Dat pakt niemand je af.”

“Hoe leuk zou het zijn als er straks drie generaties van de familie bij Hero werken?”
Jeroen de Vries

Opvolging?

Jeroen moet er dan ook niet aan denken om te stoppen. “Natuurlijk, ik zou het bedrijf nu goed kunnen verkopen, maar ik ben dat absoluut niet van plan. Geld verdienen is geen doel op zich. Het gaat om het plezier in het opbouwen van een bedrijf. Mijn grootste doel is dat leuk blijven vinden.”
In zijn kinderen ziet hij namelijk dezelfde ondernemersmentaliteit en werkethos terug die de familie zo eigen zijn. Bijvoorbeeld in zijn zoon Yuri (11). “Die jongen heeft nu al de drive om knalhard te werken. Hij heeft al meerdere bijbaantjes, maakt bijvoorbeeld de plinten schoon bij Hero. En als hij klaar is zegt hij ‘pap, we moeten nu naar de andere kantoren’. Dan stappen we in de auto en dan ga ik daar verder werken terwijl hij schoonmaakt.” En, minstens zo belangrijk, zoon Yuri heeft het sterke commerciële instinct van zijn vader, vertelt Jeroen. “Hij wist als 4-jarige de buurvrouw al kersen uit onze tuin voor € 0,50 cent per stuk te verkopen door te vertellen dat die speciaal voor haar met een ladder boven uit de boom waren geplukt en geselecteerd. Die jongen kan ijs aan een eskimo verkopen.”

Dus het zou zo maar kunnen dat de geschiedenis zich herhaalt en een van Jeroens kinderen op een gegeven moment zegt: ‘Pap, ik ga een bemiddelingsbureau beginnen, doe je mee?’ Of misschien nemen ze Hero ooit samen of individueel over. Hoe dan ook, Jeroen vindt het een mooie gedachte. ‘Hoe leuk zou het zijn als er straks drie generaties van de familie bij Hero werken?’”

Foto: Hélène de Bruijn