Maandelijkse archieven: april 2023

ArbeidsmarktPoort: ‘breder debat arbeidsmarkt nodig’

Begin april presenteerde minister Karien van Gennip (SZW) een pakket maatregelen om de flexibilisering van arbeidsmarkt aan te pakken. Deze verdere uitwerking van het SER-advies en de aanbevelingen van de Commissie Borstlap is met gejuich ontvangen. Borstlap zelf sprak bij BNR van een ‘historische’ verbetering van de arbeidsmarkt. Van VNO-NCW tot vakbond FNV – de positieve aandacht in de media is goede reclame voor de politiek die er eindelijk weer eens in slaagt met beleid te komen waar de sociale partners achter staan.

Maar niet iedereen is even enthousiast. Naast de kritische kanttekeningen van meerdere brancheverenigingen is ook de VvDN ‘alles behalve tevreden met de maatregelen’ die Van Gennip wil nemen. “Het zijn kleine stapjes die zijn verkocht als grote doorbraken”, zegt Stef Witteveen van de VvDN. “De politiek en polder moeten niet denken dat ze er al zijn. Het is nog lang niet af en er moet nog veel gebeuren. Als het gaat om de handhaafbaarheid, uitvoerbaarheid en rechtszekerheid is er nog niets bereikt. Neem de verplichte AOV voor zelfstandigen die zoveel in het nieuws is geweest de afgelopen tijd. Er is nog geen enkele concrete uitwerking hiervan.”

“Detacheren is geen flex. Dus maak in de WAADI een uitzondering voor het vaste contract.”

Positie detacheren?

Grootste pijnpunt voor detacheerders is de huidige juridische positie van detachering. Detachering valt door de driehoeksarbeidsrelatie opdrachtgever-werknemer-werkgever onder de Wet allocatie arbeidskrachten door intermediairs (WAADI) en wordt daardoor als uitzenden gezien.

Maar detacheren is geen flex; het gros van de gedetacheerden heeft een vast contract. Daarvoor zou geen strengere uitzendwetgeving moeten gelden, zo is de redenering. Volgens Witteveen is deze ‘fout’ in de wetgeving eenvoudig te herstellen. “De Europese Uitzendrichtlijn biedt voldoende ruimte om af te wijken van afspraken, bijvoorbeeld in het geval er sprake is van arbeidsovereenkomsten voor onbepaalde tijd. Dat betekent dat ook in de WAADI een uitzondering gemaakt kan worden voor het vaste contract.”

De VvDN pleit dus voor een uitzondering in de WAADI voor vaste contracten. Witteveen: “Want volgens het kabinet moet het vaste contract toch de norm zijn? Waarom worden dan bepaalde vaste contracten (van gedetacheerden) gediscrimineerd?”

Een oproep die in Den Haag nog geen gehoor heeft gevonden. Want in de plannen voor hervorming van de arbeidsmarkt van Van Gennip en Borstlap wordt vooralsnog niet gesproken over detachering. Dat leidt tot onrust in de markt die gebaat is bij duidelijkheid over de positie van detachering.

Geen samenhang

Wat de VvDN daarnaast stoort in de politieke discussie is dat deze zich concentreert op een heel klein deel van de flexmarkt, namelijk uitzenden en daarmee (voortvloeiende uit de WAADI) ook detacheren. Het aantal gedetacheerden vormt ongeveer 2% van beroepsbevolking. En het aantal uitzendkrachten 3%.

Daarvoor worden nu strenge maatregelen genomen, terwijl men wacht met regulering van andere vormen van flex, zoals zzp. Wat gebeurt er met die overige 30%? Waar is de samenhang, het integrale arbeidsmarktbeleid. Te lang wachten met zzp-wetgeving leidt namelijk tot een waterbedeffect; strengere regelgeving voor uitzenden (en dus ook detacheren) zal leiden tot meer zzp’ers, stelt de VvDN.

Werkgevers van voorkeur

“Wij willen erkenning dat wij geen uitzenders zijn, maar juist werkgevers van voorkeur”, zo vat Peter Hulsbos (VvDN) het samen. “Voor een half miljoen mensen geldt dat zij er bewust voor kiezen om via een detacheerder te werken. Veel (jonge) professionals en trainees willen die variëteit van werken bij meerdere opdrachtgevers, zeker als zij nog niet precies weten bij wat voor organisatie zij willen werken. Zij zitten in een fase van hun loopbaan waar detachering het best bij past.”

Hulsbos wijst er ook op dat detacheerders overwegend vaste contracten bieden. “Meer dan 60% van de gedetacheerden heeft een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd. En het streven is dat dit doorgroeit naar minimaal 70%. De andere 30 tot 40% heeft een tijdelijk contract met uitzicht op vast. Die zijn dus onderweg naar een vast dienstverband.”

De VvDN gaat er prat op dat detacheerders goed werkgeverschap hoog in het vaandel hebben. Zij stelt zijn dat detacheerders zich onderscheiden van andere werkgevers door meer dan gemiddeld te investeren in opleiding en ontwikkeling van hun medewerkers. Hulsbos: “Dat detacheerders juist staan voor goed werkgeverschap is onvoldoende bekend.”

“Wij hebben respect voor de inspanningen van de politiek en polder, maar zijn ontevreden over het resultaat en over hoe het debat nu loopt.”

– Stef Witteveen

Breder debat

De Vereniging van Detacheerders Nederland (VvDN), die regelmatig themabijeenkomsten organiseert, organiseert nu voor het eerst samen met de branchevereniging voor intermediairs en brokers (Bovib) en ONL voor Ondernemers de ArbeidsmarktPoort (zie kader).

Stef Witteveen over de reden voor de oprichting hiervan. “Wij hebben respect voor de inspanningen van de politiek en polder, maar zijn ongeduldig en ontevreden over het resultaat en over hoe het debat nu loopt. We zijn op zoek naar de dialoog met de politiek en polder om de volgende stappen te zetten. Om te komen tot goede uitvoerbaarheid en handhaafbaarheid is onze inbreng echt nodig. Uiteindelijk moet er toch een breed draagvlak zijn?”

De drie brancheorganisaties voelen dus de behoefte om voeding te geven aan het bredere debat. Voor de VvDN gaat het dan natuurlijk specifiek om de positie van detacheren op de toekomstige arbeidsmarkt.

Volgens Witteveen doen de voorstellen voor regelgeving die er nu liggen geen recht aan de veranderende realiteit. “De plannen roepen bij ons veel vragen op, om nog maar te zwijgen over de handhaafbaarheid en de uitvoerbaarheid die ongelooflijk complex zal zijn. Zo heeft Borstlap het over drie rijbanen, maar er is in de praktijk niet één soort flex, niet één soort zzp’er, niet één vorm van vast. Valt detacheren onder vast? Hoe zit het dan met de WAADI? Hoe denkt Hans Borstlap over detacheren? Daar ben ik heel benieuwd naar. Dat wil ik graag horen tijdens de ArbeidsmarktPoort.”


ArbeidsmarktPoort

De Vereniging van Detacheerders Nederland (VvDN), de branchevereniging voor intermediairs en brokers (Bovib) en ONL voor Ondernemers organiseren samen de ArbeidsmarktPoort. Het doel is een breder, constructief debat voeren met politici, ambtenaren, journalisten en andere belanghebbenden over de arbeidsmarkt. De eerste bijeenkomst staat het teken van het rapport van de Commissie Borstlap. Hans Borstlap zal zelf een inleiding verzorgen, waarna een discussie volgt (met onder meer Hilde Palland (CDA) en Ruben Houweling (SER/EUR)) over de gewenste uitwerking om te komen tot een goed functionerende, toekomstbestendige arbeidsmarkt.

De allereerste ArbeidsmarktPoort vindt plaats woensdag 19 april van 15.30 tot 17.30 uur in het Haagse Nieuwspoort en is gratis te bezoeken.

Wilt u de ArbeidsmarktPoort bijwonen? Dan kunt u zich aanmelden via de site van Nieuwspoort.

Geplaatst in ZP en Politiek | Tags , , , | Laat een reactie achter

“Goodbye cv, hello skills!” Hans Cremer over het skillspaspoort

Wel eens gedacht aan een carrièreswitch? Kwamen toen ook meteen de twijfels? Want: geen relevante werkervaring. Niet de juiste opleiding. Geen tijd voor een nieuwe studie. Wel: verantwoordelijkheden (kinderen, hypotheek). Al snel denk je: laat maar.

De arbeidsmarkt is georganiseerd rond diploma’s en cv’s. Ze zijn dé toegangspas tot de arbeidsmarkt. Uiteraard kun je met deze ‘traditionele’ criteria een aardig beeld krijgen van wat iemand in zijn mars heeft. Maar is de sollicitant met het beste cv ook de beste kandidaat?

“Nee”, zegt Hans Cremer, docent en onderzoeker aan de Hogeschool van Amsterdam. “In een cv staat niet waar iemands echte kwaliteiten en drijfveren liggen.” Om een goede match te maken tussen werkgever en werknemer moeten we kijken naar skills.

Skills

Hard skills zijn technisch en meetbaar. Je ontwikkelt ze tijdens opleidingen, gedurende je loopbaan en door de ervaring die je opdoet. Denk aan het spreken van een vreemde taal of het kunnen werken met bepaalde software.

Soft skills zijn persoonlijke vaardigheden en zijn meer onderdeel van ons karakter – Hoe gaan we met anderen om? Hoe communiceren we? Hoe lossen we problemen op? Denk aan leiderschap, empathie, aanpassingsvermogen en creativiteit.

Uiteenlopende beroepen, dezelfde vaardigheden

Het mooie van skills: ze tonen waar iemands mogelijkheden liggen: binnen zijn of haar vak, maar óók daarbuiten. Zo kan iemand ook gematcht worden op een functie waar hij in eerste instantie niet aan had gedacht of voor is opgeleid. Dit noemen we de zogenaamde transferable skills.

Het blijkt namelijk dat je voor uiteenlopende beroepen dezelfde vaardigheden nodig hebt. Een mooi voorbeeld is iemand die lang op hoog niveau heeft gesport. De sportprestaties zijn niet heel relevant voor een bedrijf. Het wordt pas echt interessant als je gaat kijken naar zijn of haar skills.

Ga maar na welke skills je nodig hebt voor topsport: doorzettingsvermogen, om kunnen gaan met druk en stressvolle situaties, focus op doelen, ook in lastige omstandigheden (en dat rijtje gaat nog wel even verder).

Het zijn allemaal vaardigheden waar veel werkgevers dolgelukkig van worden. Maar skills matchen vraagt wel een omslag in denken. 

2023 Year of Skills

Het is het jaar van de skills. Door een extra impuls te geven aan Leven Lang Ontwikkelen wil de Europese Commissie iets doen tegen het tekort aan bepaalde vaardigheden in veel sectoren.

Het World Economic Forum stelt dat het niét kennen van de eigen skills en die van anderen de belangrijkste oorzaak voor het disfunctioneren van de huidige arbeidsmarkt is. 

Nieuwe mindset nodig

Cremer: “In veel vacatures wordt een ‘MBO/HBO werk- en denkniveau’ plus zoveel jaar werkervaring in een bepaalde sector gevraagd. Door dit soort criteria zie je veel geschikte kandidaten vooral niét.”

“Neem een lasser. Die moet verschillende vaardigheden hebben om veilig en nauwkeurig te kunnen werken: fijne motoriek, technische vaardigheden, veiligheidsbewustzijn, probleemoplossend. Dat zouden wel eens precies de skills kunnen zijn die ook van een operatieassistent gevraagd worden. Toch zal hij, op zoek naar een baan, alleen kijken naar vacatures voor ‘lasser’. Dat betekent dat hij op zoek gaat in de wereld die hij kent, naar werk dat hij al gedaan heeft. Terwijl hij veel van zijn vaardigheden kan (her)gebruiken en inzetten in (totaal) andere functies.”

En dat is hard nodig: “Kennis veroudert zo snel. Er ontstaan op dit moment nieuwe beroepen waarvan we nog geen weet hebben. Hoe kunnen we dan in het verleden behaalde diploma’s als criterium hanteren voor deze nieuwe beroepen?” De eagerness to learn is daarmee volgens Cremer veel belangrijker geworden.

Betere match

Met een schreeuwend tekort aan arbeidskrachten (door krapte en doordat vraag en aanbod niet op elkaar aansluiten) zal het overstappen van baan of branche steeds vaker voor gaan komen. Zo’n overstap kun je het beste vormgeven met de skills die mensen al in huis hebben: leg het skillspaspoort naast een baan of vacature, die ook in skills is gesteld, en je ziet precies wat iemand al kan en wat hij nog moet leren.

Maar wie heeft zin, tijd en geld om weer vier jaar de schoolbanken in te gaan? “Studenten zelf zeggen nu al: die vier jaar studie duurt me te lang.”

“Hier ligt een rol voor de onderwijsinstellingen: door heel gericht modules aan te bieden kun je sneller en effectiever scholingsroutes ontwikkelen en mensen makkelijk laten doorstromen naar andere sectoren en beroepen. Dat wordt bekostigd door de overheid als je nog student bent, vanuit STAP-budgetten of door een werkgever of aankomend werkgever.”

Verzilveren van skills

Het skillspaspoort is een tool waarmee je gedurende je hele loopbaan skills kunt bijhouden en onderbouwen. Je verzamelt als het ware bewijs van de skills die je hebt, mede gegenereerd door Artificial Intelligence.

Er zijn nu al meerdere skillsplatformen in de markt (8vance, Skilllab, MyTalentboard, Fibonacci, etc.) waar je inzicht krijgt in jouw skills. Die platformen geven ook aanknopingspunten met bepaalde functies in de arbeidsmarkt. De platformen geven verder aan waar ontwikkelingsmogelijkheden liggen om nog beter op deze functies te kunnen matchen.

Skillswallet

Heb je bij een onderwijsinstelling met succes een bepaalde module afgerond, dan ontvang je een certificaat (microcredential) dat wordt geregistreerd bij DUO of SURF. Deze informatie wordt ontsloten in de zogenaamde Skillswallet, waarbij de certificaten worden vertaald naar skills volgens een eenduidige standaard (ESCO, Competent NL).

Als je vervolgens vraagt om deze informatie van de Skillswallet te zenden aan het Skillsplatform naar keuze, dan is er sprake van Skillsvalidatie. De onderwijsinstelling heeft namelijk op basis van haar geaccrediteerde bevoegdheid onafhankelijk vastgesteld dat de deelnemer beschikt over bijvoorbeeld ‘plannen en organiseren’.

Als dit eerder uit de persoonlijkheidstest ook is gebleken, betekent dit een validatie van die skill óf dat je daarin een leercurve hebt doorgemaakt. Kortom: de combinatie van Skillsplatform en Skillswallet is het Integraal Skillspaspoort.

Ook inzicht in wat mensen willen

Het skillspaspoort is dus voor meerdere dingen inzetbaar:  instroom, doorstroom maar ook uitstroom.

Onderzoek laat zien dat als iemands skills goed matchen met de benodigde skills van het werk dit tot kwalitatief beter werk leidt en tevredenheid en arbeidsproductiviteit stijgen.

“Maar in het skillspaspoort staat niet alleen wat iemand kan – je leest er ook wat iemand wil. Dat laatste is een hele belangrijke. Enkel en alleen matchen op wat mensen kunnen, werkt niet. Mensen moeten het ook nog leuk vinden, wil het een succes worden.”

Aan de slag met het skillspaspoort

Vanaf welke leeftijd moeten we gaan kijken naar skills? “Dat is de vraag. Michelangelo zei: ‘Het beeld zit al in de steen. Je hoeft alleen de rest weg te halen.’ Wanneer kun je het beeld uit die steen ontwaren? Ik heb daar nog geen antwoord op. Ik heb wel met 5 havo-scholieren gesproken en oefeningen gedaan en daar kan ik al aanknopingspunten zien met bepaalde functies in het werkveld.”

“Nu is het zo dat een scholier kan kiezen uit 2230 opleidingen in het hoger onderwijs: verdeeld over 80 instellingen. Twee derde van de scholieren weet bij god niet wat ze willen studeren, dus kiezen ze maar breed. Vervolgens valt 40% van de studenten uit.”

“Heel veel studenten weten niet waar ze goed in zijn. Als je kunt zien met welke functies je aanknopingspunten hebt dan kun je als student veel gerichter zoeken. Dat helpt studenten enorm om een eigen studiepad te kiezen. Want het is heel simpel: waar je goed in bent, vind je leuk. En wat je leuk vindt, daar wil je beter in worden.”

“In 2023 experimenteren we landelijk met alle arbeidsmarktpartijen met het Integraal Skillspaspoort, dus de diverse private Skillsplatformen in de markt gekoppeld aan de publieke Skillswallet om te laten zien dat een skillsbased arbeidsmarkt werkt!”


Vier persoonlijke vragen aan Hans Cremer

1 Waar klap jij meteen je laptop voor dicht?

“Als mijn kind me nodig heeft.”

2 Waar lig je ‘s nachts van wakker?

“Ik denk altijd, nu kan ik er toch even niets aan doen.” 

3 Waar erger je je mateloos aan? 

“Azijnpissers, maar ik luister wel altijd goed naar ze.”

4 Welke skills zou je graag leren? Of had je graag gehad?

“Geduld, misschien komt dat ooit nog eens.”

Over Hans Cremer

Met een achtergrond in economie en sociale wetenschappen heeft Hans Cremer 13 bedrijven opgezet met sociale impact en richt zich sinds 3 jaar op studentsucces als promovendus. Hij kijkt als docent/onderzoeker naar studenten als Michelangelo; ‘het beeld zit al in de steen’ en vindt als auteur van het management boek ‘Program Canvas’ dat we studenten en werknemers moeten leren dat; ‘als je geen plan maakt voor jezelf, je ingezet wordt voor het plan van iemand anders’.  

Geplaatst in Toekomst van Werk | Tags | 1 Reactie

Is ‘doorgeschoten flex’ nog wel het grootste probleem van de arbeidsmarkt?

Afgelopen week heb ik weer 32 pagina’s overheidsplannen voor de arbeidsmarkt doorgenomen. Daarover hier mijn persoonlijke visie.

Het arbeidsmarktpakket van minister Van Gennip is veelbesproken. Het pakket is bedoeld om ‘doorgeschoten flex’ te beperken. Een opmerkelijke timing tegen de achtergrond van een arbeidsmarkt die nog nooit zo krap was, meer kansen biedt voor werkenden dan ooit tevoren en waarin het aandeel vaste contracten steeds verder toeneemt.

Het hele nieuwe pakket aan maatregelen is gefocust op werkenden: vast, flex, zzp – ‘het groepje’ van 5 mln fulltimers en 4 mln parttimers dat Nederland (17,5 mln inwoners!) draaiende houdt.

De oplossing van de overheid is nog meer regels om arbeid bij te sturen.

Beleid voor niet-werkenden

Waarom wordt dit pakket niet in samenhang bezien met beleid voor niet-werkenden: parttimers, zieken, werklozen, gepensioneerden, mensen met alle vormen van verlof, studenten. Hoe kunnen we werken – voor hen én hun werk/opdrachtgevers – aantrekkelijker en toegankelijker maken, in plaats van duurder en complexer? Is ‘zekerheid’ het sleutelwoord of zoeken zij (ook) naar financiële voordelen, vrijheid, persoonlijke ontwikkeling, aangepast werk, (om)scholing?

Minister Van Gennip deed een dappere poging om parttimers te stimuleren met de campagne om vrouwen te verleiden meer te gaan werken. Echter, zonder handvatten te bieden voor deze – in werkelijkheid – vaak ingewikkelde afweging waarin ratio én gevoel een rol spelen. Natuurlijk gaat ‘het gesprek aan de keukentafel’ niet het verschil maken. Wat een ouderwetse gedachte!

Of het vaderschapsverlof: een zege voor feministen, maar ook een nieuwe vorm van niet-werken. Is de arbeidsmarkt er echt mee geholpen als vader en moeder samen thuis zitten?

De angst voor niet-werken regeert op de arbeidsmarkt

De angst voor niet-werken regeert op de arbeidsmarkt. Angst dat een werknemer ziek wordt of niet functioneert (werkgevers), om ww-rechten te verspelen (werknemers), om met publiek geld arbeidsongeschikte zzp’ers te betalen (overheid). Maar andersom: wat is de drempel voor niet-werkenden om – weer of meer – aan de slag te gaan? Een relevante vraag, nu de krapte een urgent probleem is geworden.

Nieuwe regels staan los van krapte

Maar blijkbaar is de krapte iets dat we totaal los moeten zien van de regels voor de arbeidsmarkt:

  • In de introductie van haar brief parkeert Van Gennip gauw andere aspecten van de arbeidsmarkt zoals ‘beleid op het gebied van de krapte’. Daar had ze in juni en februari immers al een brief over gestuurd.
  • Nog frappanter is de opmerking in haar slotconclusie: een mogelijke bijwerking van dit arbeidsmarktpakket is dat het leidt tot ‘afname van het aantal werkenden, doordat […] de arbeidskosten mogelijk worden verhoogd’ (om over de benodigde arbeid voor de uitvoering en handhaving van dit beleid te zwijgen), maar blijkbaar zullen ‘positieve gevolgen van het maatregelenpakket […] meer opwegen tegen mogelijke bijwerkingen’ volgens Van Gennip.
  • Vervolgens merkt ze in de bijlage op dat ‘flexibele arbeid kansen biedt aan werkzoekenden en kan aansluiten bij de voorkeuren die werkenden hebben’.

Flex als oplossing voor krapte

Kortom, moet het beleid niet gaan over méér werkenden – en hogere arbeidsproductiviteit – in plaats van over het verschuiven van de ene naar de andere contractvorm. Moeten we niet alle werkenden omarmen, in welke vorm dan ook: vast, flex én zzp? We kunnen ze allemaal hard gebruiken.

De arbeidsmarktmaatregelen komen op een verkeerd moment en leiden juist af van waar het nu om gaat: het oplossen van het tekort aan arbeidskrachten:

-> De noodzaak voor bijsturen van flex/vast is minder groot: het vaste contract zit al in de lift

-> Prioriteiten en onderlinge samenhang tussen de beleidsplannen zijn zoek

-> Flex kan juist een oplossing zijn voor de krapte op de arbeidsmarkt

Of, anders gezegd, is ‘doorgeschoten flex’ nog wel het grootste probleem van de arbeidsmarkt? Of misschien wel een deel van de oplossing voor een veel groter en acuter probleem in deze structureel (!) krappe arbeidsmarkt?

 

Geplaatst in ZP en Politiek | Tags , , | 2s Reacties

Onontgonnen terrein: de freelance markt in Afrika

In 2020 waren er alleen al in de Verenigde Staten meer dan 59 miljoen freelancers. Volgens een onderzoek van Statista zal de helft van de arbeidsbevolking freelance zijn in 2028.

Hoewel we freelancen vaak als het domein van Europa en Noord-Amerika zien, is de freelance revolutie een wereldwijd fenomeen. De wereldwijde freelance platform markt, in 2019 al 3393.5 miljoen dollar waard, wordt verwacht te groeien met een CAGR van 15,3% tussen 2021 en 2026.

En volgens een studie uit 2018 van Payoneer komt 10.1% van de freelancers uit Afrika. Toch wordt deze grote talentpool over het hoofd gezien door Europese en Amerikaanse bedrijven die freelancers inhuren om op afstand te werken.

De freelancesector in Afrika

Veel mensen over de hele wereld stappen over op freelance werk om flexibeler te kunnen zijn en een betere werk-privébalans te creëren. Hoewel dit in Afrika ook het geval is, is dat maar een deel van het verhaal.

Veel Afrikaanse landen hebben hoge werkloosheidpercentages. Drie Afrikaanse landen, Zuid-Afrika, Namibië en Nigeria hebben de hoogste percentages ter wereld. Vooral de jeugdwerkloosheid is op veel plekken hoog.

Veel jonge mensen, zelfs afgestudeerden in lucratieve gebieden, hebben geen andere keus dan geld verdienen op niet-traditionele manieren. Dit heeft een grote hoeveelheid freelance professionals gecreëerd die op afstand kunnen werken.

Een jonge en snelgroeiende bevolking

Veel landen hebben een snel vergrijzende bevolking, maar Sub-Sahara Afrika is de enige regio in de wereld waar de arbeidsbevolking aan het groeien is. En hij groeit snel: naar verwachting zal hij de komende 20 jaar groeien met 20%. Veel Afrikaanse landen zullen een manier moeten vinden om de groeiende bevolking op de nemen in hun arbeidsbevolking.

Globalisering en technologie creëren kansen

Platformen die freelancers kleine opdrachten laten uitvoeren voor geld zijn de afgelopen tien jaar snel gegroeid in Afrika. Uber is bijvoorbeeld snel aan het uitbreiden in veel Afrikaanse landen. Ubers uitbreiding naar Afrika heeft de verspreiding gestimuleerd van de mobile mapping technologie die nodig is voor zulke diensten. Hierdoor heeft Uber flinke concurrentie gekregen.

Maar freelancers in Afrika werken niet alleen voor taxi- en boodschappen bezorgplatformen. Veel werken voor cliënten over de hele wereld aan op informatie gebaseerde taken die ze vanuit huis kunnen doen. Het eerdergenoemde Payoneer onderzoek benoemt dat slechts 7% van de freelancers wereldwijd, inclusief die in Afrika, werken voor bedrijven in het continent. Dit suggereert dat minstens een deel van Afrikaanse freelancers online werkt voor bedrijven in andere landen. Dit is alleen mogelijk door de opkomst van communicatietechnologie in de afgelopen tien jaar.

Technologische ontwikkelingen hebben ook meer banen gecreëerd die geschikt zijn voor freelance werk: content schrijven, SEO, graphic design en webdesign, bijvoorbeeld. De Afrikaanse markt wordt vaak over het hoofd gezien door bedrijven buiten het continent die freelancers willen inhuren om op afstand te werken, maar er zijn grote talentpools beschikbaar.

De opkomst van Afrikaanse freelance platformen

Professionals in Afrika gebruiken steeds vaker internationale freelance platformen om werk te vinden bij buitenlandse bedrijven. Maar de afgelopen jaren zijn er meerdere lokale freelance platformen en bedrijven verschenen in Afrika die zijn gericht op freelancers.

Tech talent platform Andela is daar een voorbeeld van. Zij hebben de missie om mensen te helpen met een carrière opbouwen die gebaseerd is op hun skills, in plaats van willekeurige factoren als ras of locatie. Het bedrijf is opgericht in 2014 in Lagos, Nigeria en helpt tech freelancers uit Afrika, Zuid-Amerika en Oost-Europa om aan een baan te komen.

Andere opkomende start-ups zijn de African Foresight Group, die de Afrikaanse markt voor consulting en interim management domineert, en Pengolnsight, die internationale bedrijven helpt in contact te komen met lokale experts.

Obstakels voor freelancen in Afrika

Ondanks de voortgang die de afgelopen jaren is gemaakt, zijn er nog steeds obstakels die ervoor zorgen dat de Afrikaanse freelancemarkt nog niet zijn volledige potentie heeft bereikt.

Beperkte toegang tot internet

Het percentage mensen dat toegang heeft tot het internet, verschilt er over het hele continent. De landen waar het grootste aantal mensen internettoegang heeft zijn Kenia, Nigeria en Ghana. Er zijn ook een aantal landen waar minder dan 20% van de bevolking internet heeft, zoals Somalië, de Democratische Republiek Congo en Zuid-Soedan.

Hoewel deze percentages langzaamaan stijgen, is internet in een groot deel van Afrika erg duur. De kosten en lage internetsnelheid zijn voor veel mensen belangrijke redenen om niet te gaan freelancen, aangezien dat zich grotendeels online afspeelt.

Een gebrek aan betalingsopties

PayPal is één van de makkelijkste en veelvoorkomende manieren om betaald te worden als freelancer. Het bedrijf lijkt terughoudend te zijn in het volledig betreden van de Afrikaanse markt. Dit is voor Afrikaanse freelancers die proberen betaald te krijgen van hun cliënten een grote blokkade.

PayPal is actief in de meeste Afrikaanse landen, maar staat gebruikers in slechts 12 landen toe om betalingen te ontvangen. Gebruikers kunnen alleen geld versturen, zelfs in Nigeria, een land met één van de grootste economieën op het continent.

Dit betekent dat veel Afrikaanse freelancers geen betalingen kunnen ontvangen van internationale cliënten. Er zijn natuurlijk andere betaalmethodes, maar deze zijn niet altijd alom bekend en worden daardoor niet vertrouwd.

De toekomst van freelancen in Afrika

Hoewel er nog steeds barrières moeten worden overwonnen, groeit de freelancemarkt in Afrika en heeft deze veel potentie. McKinsey voorspelt dat online talent platforms flink zullen gaan groeien. Hoewel de freelancemarkt van Afrika hier maar een klein deel van uitmaakt, moet de Afrikaanse markt niet over het hoofd worden gezien. De bevolking is jong, snelgroeiend, en ontwikkelt snel op technologisch gebied.

[McKinsey predicts that by 2025, online talent platforms could add USD 2.7 trillion to global GBP, and increase employment by 72 million full-time equivalent positions.]

Bedrijven die met freelancers in Afrika werken moeten misschien iets meer tijd spenderen aan het zoeken van de beste betalings- en communicatieopties die voor iedereen werken. Maar door je open te stellen voor Afrikaanse freelancers krijg je toegang tot een grotendeels onbenutte talentenpool en geweldige resultaten behalen voor je bedrijf.

Geplaatst in Professioneel inhuren | Tags , | Laat een reactie achter

Flink meer stoppers onder zelfstandigen. Vooral in zorg en bouw.

In het eerste kwartaal van 2023 stopten 46.205 ondernemers. Flink meer dan in hetzelfde kwartaal van 2022.  De grootste toename van het aantal stoppers is te zien in de sectoren Gezondheid (+33%) en Bouw (+29%). Gemeten over alle sectoren nam het aantal stoppers onder zzp’ers toe met 18%. Dat blijkt uit recente cijfers van de KVK .

De grootste groei van het aantal stoppers zien we in de regio’s Overijssel (23%), Friesland (19%) en Noord-Brabant (17%). In Zeeland is de groei van het aantal stoppers met 1 procent het kleinst. Het gaat hierbij vooral om zzp’ers en parttime zzp’ers.

Het aantal faillissementen nam flink toe, maar blijft toch nog bescheiden. In het eerste kwartaal van 2023 gingen 641 bedrijven failliet. Een jaar eerder waren dat er 409. In ongeveer de helft van de gevallen gaat het om (parttime) zzp’ers.

Netto groei aantal zelfstandigen

Het aantal ‘starters’ groeit ondertussen gewoon door en blijft het aantal stoppers overstijgen. Netto zijn er dus meer zelfstandigen bij gekomen. De groei in het afgelopen kwartaal komt uit op 1 procent. Op jaarbasis nam het aantal bedrijven toe met 5,8%. Het aantal zzp’ers groeide met 8% en het aantal parttime zzp’ers, die meestal ook een baan hebben, met 9%.

Vergeleken met het eerste kwartaal van 2022 steeg het aantal starters vooral in de sectoren Horeca (29,0%), Detailhandel (25,5%), Zakelijke diensten (21,9%) en Cultuur, sport en recreatie (20,6%).  In de sector Financiële instellingen (-18,3%) en Groothandel (-10,5%) nam het aantal starters het sterkst af. Ook in de zorg daalde het aantal starters.

De grootste groei als het gaat om het aantal starters zien we terug in Flevoland (20,3%), Limburg (20,2%) en Groningen (19,1%). De kleinste groei zien we in Overijssel (8,3%).

Geplaatst in ZP en Ondernemen | Tags , , | Laat een reactie achter

Hans Borstlap: “AOV voor zelfstandigen: begin er niet aan.”

De brief van minister Karien van Gennip (SZW) van afgelopen maandag 3 april over hervorming van de arbeidsmarkt wordt in het algemeen positief ontvangen. Terecht; het is een goede brief met tal van ingrijpende voorstellen tot modernisering van de regels voor de arbeidsmarkt.

Op dit positieve beeld is één grote uitzondering: de aangekondigde arbeidsongeschiktheidsverzekering (aov) voor zzp’ers. Ik begrijp die kritiek. In onze commissie Regulering van werk (januari 2020) hebben wij weloverwogen gepleit voor een universele, algemene aov op brede basis voor alle werkenden.

Ter toelichting het volgende.

Drie achtereenvolgende vragen:

  1. Is uitbreiding van de bestaande aov naar een bredere groep dan werknemers nodig?
  2. Zo ja, welke vorm past dan het beste bij een dergelijke uitbreiding?
  3. Past deze gewenste vorm van aov bij de structuur van sociale zekerheid en arbeidsmarkt van de toekomst?

Punt 1: aov uitbreiden?

In ons rapport “In wat voor land willen wij werken” hebben wij uiteengezet dat een wendbare beroepsbevolking in de toekomst alleen voorstelbaar is, wanneer zij ook weerbaar is. Een niet weerbare beroepsbevolking zal een verkrampte zijn, geneigd om veranderingen tegen te houden. Terwijl bestaande functies en banen voortdurend zullen verdwijnen en nieuwe steeds weer opnieuw zullen opkomen. Daarnaast zullen werkenden in de loop van hun carrière willen switchen van contract al naar gelang hun persoonlijke situatie of voorkeuren veranderen. Deze dynamiek en voortdurende veranderingen vragen een weerbare beroepsbevolking, zodat men zich beschermd weet en durft mee te bewegen. Wendbaarheid is dus niet los te verkrijgen; met weerbaarheid vormt ze twee kanten van dezelfde medaille.

Wij hebben twee grote hiaten, risico’s, geanalyseerd in de weerbaarheid van werkenden: het risico van inkomensderving als gevolg van kennis veroudering en als gevolg van arbeidsongeschiktheid.

Het risico van kennis veroudering bracht ons ertoe een individuele leerrekening te bepleiten voor alle werkenden. Voor iedereen een toereikend, gelijk bedrag beschikbaar stellen vanaf de geboorte gedurende het hele arbeidzame leven. Arbeid en ontwikkeling kunnen niet meer los van elkaar overleven. We moeten naar caoo’s: collectieve arbeid en ontwikkel overeenkomsten. SEO heeft uitgerekend dat een dergelijke investering (met als voeding onder meer een bundeling van alle beschikbare scholings-en onderwijspotjes) zich ruimschoots terugverdient in een hogere productiviteit. Die hebben we dringend nodig. Doen dus. Het bestaande STAP budget is een (te) bescheiden eerste aanzet daartoe.

Een basis vangnet, ongeacht contractvorm, is nodig

Dan het risico van arbeidsongeschiktheid. Werkenden die geen werknemer zijn kunnen bij ao niet terugvallen op een basisvoorziening. De AAW die daarin wel voorzag, is afgeschaft in 1998. Fiscale faciliteiten die deze groep werkenden kreeg waren ervoor bedoeld dat zij zelf in een particuliere aov zouden voorzien, maar meer dan de helft van deze categorie werkenden doet dat niet. Wanneer zij zich toch particulier willen verzekeren, dan is de premie dikwijls zo hoog, dat men er toch van moet afzien. Zij lopen daarmee het risico bij arbeidsongeschiktheid terug te moeten vallen op, indien aanwezig, een vermogende partner of de bijstand.  Particuliere broodfondsen proberen in dit hiaat te voorzien maar dekking, duur en reikwijdte zijn veelal beperkt.

Diegenen die tegen een uitbreiding van een aov zijn voor alle werkenden, omdat zij zelf daarin kunnen voorzien, miskennen de omstandigheden van hun zwakkere broeders en zusters die dat niet doen of niet kunnen doen. En in ellende komen wanneer zij toch arbeidsongeschikt worden. Een dergelijke situatie past niet bij een wendbare beroepsbevolking die, ongeacht contractvorm, zich verzekerd weet van een basis vangnet wanneer het noodlot van arbeidsongeschiktheid toch toeslaat. En dan in de ellende komen. Willen we dat?

Punt 2: de vorm

Vervolgens: welke vorm past het beste bij het uitbreiden van een aov naar alle werkenden?

Het kabinet kiest, blijkens de brief van de minister, voor een aparte aov voor zelfstandig ondernemers. Daarmee voert het de afspraak uit van het pensioenakkoord dat sociale partners in de zomer van 2019 sloten. Daarbij waren overigens de zzp-organisaties niet betrokken. Dit alleen al voedt het wantrouwen van zelfstandigen tegen de inhoud van deze afspraak en dat begrijp ik heel goed. Draai het eens om: de wereld zou te klein zijn wanneer anderen dan werkgevers en werknemers de werknemersverzekeringen zouden voorschrijven.

Nog los van dit ongelukkige proces: zzp-organisaties zijn en masse tegen een aparte aov voor zelfstandigen. Ik begrijp deze afwijzing.

Een aov voor alleen de groep zelfstandigen is gedoemd te mislukken

Wat nu voorligt is een complex van voorgenomen regels, uitzonderingen op die regels, verdere mitsen en maren die nader uitgezocht moeten worden en nog wat van zulke voor- behouden. De brief van de minister is in het algemeen weldadig resoluut is en straalt daadkracht uit. Maar bij dit deel wordt de tekst zoekend, tastend en soms, zo lijkt het, bijna tegen beter weten in, toch het pad vervolgend van een aparte regeling voor zzp’ers. Je ziet het drama al van verre aankomen.

In alle eerlijkheid en directheid: een aov voor alleen de groep zelfstandigen is gedoemd te mislukken. Begin er niet aan. De groep is te klein en kan nog kleiner worden naarmate meer betrokkenen gaan kiezen voor een opt/out. De kans dat de restgroep gekenmerkt zal worden door de slechtere risico’s met navenant hoge premies of magere uitkeringen, is groot.

Is dit een nieuwe analyse? Geenszins. Na de afschaffing van de AAW in 1998 hebben we een paar jaar de Wet Arbeidsongeschiktheid Zelfstandigen (WAZ) voor zelfstandigen gehad. Snel weer opgeheven want de premies werden te hoog en de prestaties te mager.

Waarom leren we niet van deze ervaring? En herstellen we de fout van 1998 toen de algemene, universele AAW werd afgeschaft als resultante van de “geest van de jaren negentig”.

Ons pleidooi is aan te koersen op een universele verzekering arbeidsongeschiktheid op basisniveau voor alle werkenden. En alle creativiteit en energie in te zetten op een dergelijke universele basisverzekering ao voor alle werkenden, want deze is al ingewikkeld genoeg.

Wat dan ontstaat is een overzichtelijke eerste pijler voor de aov voor alle werkenden, waarop onderscheiden categorieën werkenden zelf aanvullingen kunnen aanbrengen. Werknemers kunnen aldus in een tweede pijler hun huidige rechten behouden of zelfs uitbreiden als zij dat willen. Zelfstandigen kunnen desgewenst hun basisvoorziening particulier aanvullen wanneer zij de basisuitkering te mager vinden. In feite komen we dan voor het ao-risico uit bij eenzelfde pijler structuur als voor het risico van inkomensderving bij ouderdom: de AOW als basispensioen. Met daarbovenop de mogelijkheid van tweede en derde pijler voorzieningen. Ik realiseer mij zeer wel dat een pijlerstructuur voor arbeidsongeschiktheid ingewikkelder is dan voor pensioenen. Maar ze is superieur t.o.v. een categorale verzekering voor alleen zelfstandigen.

Ook vanwege het volgende punt.

Punt 3: past deze vorm in een structuur van de sociale zekerheid die de werking van de arbeidsmarkt van de toekomst ondersteunt?

Deze lijn van een aov voor alle werkenden past bij een structuur van universele, collectief geregelde basisvoorzieningen voor de grote risico’s van inkomensderving tijdens het arbeidzame leven voor alle werkenden: arbeidsongeschiktheid, ouderdom (AOW) en kennisveroudering (de individuele leerrekening).

Deze voorzieningen ten behoeve van weerbaarheid zijn de basis voor een strategie om vraag en aanbod op de arbeidsmarkt wendbaarder te maken. Banen en functies komen op en verdwijnen. Dat geldt ook voor ondernemingen. Werkenden zullen gedurende hun carrière van contract willen veranderen. Om te midden van al die dynamiek als werkende overeind te blijven, beschermd en toegerust te worden: dat is de opgave waarvoor wij staan. Aparte basisvoorzieningen voor onderscheiden categorieën werkenden passen daar niet bij. Begin er dus niet meer aan.

(een korte versie van dit artikel is ook verschenen in de Volkskrant)

 

 

Hans Borstlap (o.a. voorzitter van de Commissie Regulering van Werk en oud lid van de Raad van State) 

 

 



Tijdens de ArbeidsmarktPoort bijeenkomst op 19 april verzorgt Hans Borstlap een inleiding over zijn rapport en de reactie van het kabinet. Daarna volgt een paneldiscussie onder leiding van Hugo-Jan Ruts met hem en Ruben Houweling (SER) en Hilde Palland (Tweede Kamerlid CDA). Aanmelden voor deze bijeenkomst kan via deze website 

Geplaatst in ZP en Politiek | Tags , , , | 3s Reacties