"Exploring the future of work & the freelance economy"
SLUIT MENU

‘Veel MSP’s/brokers spelen met andermans geld, en dat is moreel verwerpelijk’

Mariëtte Wendrich (CEO Flextender) heeft een dubbel gevoel bij de recente berichten over een branchegenoot die opnieuw in financiële problemen is gekomen. “Opdrachtgevers zoeken steeds vaker een betrouwbare betalingspartner, en niet een broker die voor bank speelt.”

De recente ontwikkelingen maken opdrachtgevers bewuster van de financiële kant van MSP-dienstverlening en de grote geldstromen die daarmee gemoeid zijn. Dat is een positieve ontwikkeling. Risico’s van constructies zoals factoring (zie kader) komen hierdoor nadrukkelijker aan het licht, wat bijdraagt aan een meer volwassen markt. Opdrachtgevers verdiepen zich beter en komen daardoor sneller uit bij partijen die hun zaken op orde hebben.

Tegelijkertijd is de situatie zorgwekkend. Negatieve berichtgeving over MSP’s en brokers schaadt het vertrouwen in de gehele sector. En het is geen incident: verhalen over partijen die hun betalingsverplichtingen niet nakomen, doen al langer de ronde.

Aanbestedingen onder kostprijs

Een belangrijke oorzaak van financiële problemen is de toenemende druk op tarieven bij aanbestedingen. Opdrachtgevers sturen steeds vaker op de laagste prijs, waardoor marges onder druk komen te staan. Er ontstaat een punt waarop tarieven simpelweg niet meer realistisch zijn.

Bij Flextender schrijven we niet in op aanbestedingen waarbij de marge onder de € 1,50 ligt. In de praktijk zijn dit schijntarieven. Wat je ziet is dat partijen met lage tarieven inschrijven en vervolgens hun marge elders compenseren, bijvoorbeeld door eigen kandidaten met voorrang te plaatsen (margestapeling). Dit gebeurt regelmatig bij aanbestedende organisaties die onvoldoende inzicht hebben in het marktmodel.

Een andere route is dat partijen de kasstromen anders laten renderen. Wie onder kostprijs inschrijft, moet immers ergens anders zijn geld verdienen.

Een broker is geen bank

Eerder schreven Rob de Laat en Wouter Waaijenberg op ZiPconomy al dat MSP’s en brokers zich niet als bank moeten gedragen. Toch blijkt dat in de praktijk verleidelijk, gezien de omvang van de geldstromen. En dit speelt in de hele markt, ook bij grote spelers.

Er wordt geld verdiend met geld dat niet van hen is, bijvoorbeeld via factoring. Hoewel factoring op zichzelf een legitiem financieel instrument is, wordt het problematisch wanneer het structureel onderdeel wordt van het verdienmodel.

Misschien is het tijd dat opdrachtgevers hier expliciet eisen aan stellen, bijvoorbeeld door factoring uit te sluiten in aanbestedingen. In de kern is het namelijk niet nodig. Je kunt als MSP/broker ook duidelijk maken dat je geen voorfinanciering doet. Zodra je dat wel doet, neem je feitelijk een bankfunctie op je, en dat is een rol die je niet zou moeten willen.


Wat is factoring?

Soms betaalt een broker leveranciers of zzp’ers voordat hij zelf wordt betaald door de opdrachtgever. Dit kan leiden tot een tijdelijk liquiditeitstekort. Factoring biedt dan uitkomst: openstaande facturen worden verkocht of verpand aan een factoringmaatschappij.
Volgens Marc Nijhuis (W&RK Advies) is factoring op zichzelf een gangbaar instrument om werkkapitaal te financieren. “Het wordt pas risicovol wanneer het geld voor andere doeleinden wordt gebruikt.”
Thijs Maters (Quest4) is kritischer en vergelijkt factoring met het afsluiten van een hypotheek op het huis van de buurman, zonder diens medeweten of toestemming. “Als het misgaat, is de buurman de dupe.”

Lees ook: Factoring door brokers leidt tot grote financiële risico’s in de inhuurmarkt 


Altijd op tijd betalen

Voor ons is het uitgangspunt helder: leveranciers en zzp’ers worden altijd op tijd betaald. Naast compliance is dit een morele kwestie. Iedereen werkt voor zijn geld en heeft verplichtingen. Het is niet juist om met dat geld te speculeren of er winst op te maken.

Toch lijkt dit in de markt steeds normaler te worden. Wij doen daar niet aan mee. En uiteindelijk geldt: wie lang genoeg normaal doet, wordt vanzelf bijzonder.

Ons betalingsbeleid is gebaseerd op twee principes:

  1. We spreken een betalingstermijn af van 30-35 dagen. Worden wij eerder betaald door de opdrachtgever, dan keren we niet later uit om rentevoordeel te behalen, maar betalen we binnen twee dagen (verwerkingstijd).
  2. We hanteren het pay-when-paid-principe: zodra wij betaald worden, betalen wij direct de leveranciers en zzp’ers.

Waar veel partijen zich primair richten op de opdrachtgever, beschouwen wij leveranciers en zzp’ers als gelijkwaardig. Zonder hen is er immers geen dienstverlening.

Transparantie in betalingsgedrag

Positief is dat in vrijwel elke recente aanbesteding expliciet wordt gevraagd naar een betrouwbare betalingspartner. Dit biedt ruimte voor ons om onderscheid te maken.

Opdrachtgevers kunnen dit toetsen door MSP’s en brokers te vragen hun betalingshistorie inzichtelijk te maken. Wij kunnen dat dankzij ons eigen Vendor Management System (VMS), waarin het volledige proces — van inhuur tot betaling — wordt vastgelegd. Deze data, inclusief daadwerkelijke betaalmomenten, kunnen wij transparant delen. Dat opdrachtgevers hier steeds vaker om vragen, is een belangrijke én gezonde ontwikkeling voor de markt.

Nadat ze lange tijd voor grote corporates werkte, startte Mariëtte Wendrich in 2022 als Operationeel Directeur bij Flextender. Per januari 2025 bekleed Mariëtte de rol van Algemeen Directeur bij Flextender. De komende tijd deelt zij in een maandelijkse column haar ervaringen uit de wondere wereld van externe inhuur. Bekijk alle berichten van Mariëtte Wendrich

3 reacties op dit bericht

  1. Ik heb het al eens eerder gezegd; het zijn bestuurders van een organisatie die besluiten hoe het werkkapitaal moet worden ingezet, niet hun financiers. Met andere woorden: de faillissementen bij partijen zoals TCP en OneStopSourcing hebben niets met factoring te maken, maar met mismanagement.

    Dit is wat Mariëtte goed aanstipt. De interne bemiddelingsorganisatie moet gerund worden uit de marge en niet uit de totale omzet. De kostprijs (lees: de zzp’er) moet eerst betaald worden, het restant is voor opex en capex.

    Het zou verstandig zijn als bemiddelaars spreken over volume i.p.v. totale omzet, waarbij het volume wordt gesplitst naar 1) de omzet van de freelancer (of het ‘verloningscomponent’ van uitzendkrachten) en 2) de omzet van bemiddelaar zelf (‘de marge’).

    Deze twee stromen zijn apart te managen en kunnen apart gefinancierd worden, waarbij kannibalisering dus voorkomen wordt. Deze splitsing geeft het enige juiste inzicht in de daadwerkelijke financiële gezondheid van een broker.

  2. Het punt over ‘bankieren’ is wel iets fundamenteels. Het is immers een gevolg van hoe een deel van deze modellen is ingericht.

    In situaties waar bijvoorbeeld een partij de betaling van de opdrachtgever ontvangt en de professional later uitbetaalt, ontstaat er per definitie een verschil in timing van geldstromen. Bij volume wordt dat snel relevant.

    Je ziet dit ook terug in ‘sneller uitbetalen’-constructies. Standaard betaaltermijnen zijn relatief ruim, waarna tegen een fee eerder uitbetalen wordt aangeboden. In de praktijk betaal je dan als professional voor het eerder ontvangen van geld dat je zelf al hebt verdiend. (Dat herken ik ook uit eigen ervaring binnen de keten zelf.)

    De discussie zou dus niet alleen moeten gaan over het in- en verkooptarief, maar ook over hoe de geldstroom zelf is ingericht. En juist daar hebben veel opdrachtgevers beperkt zicht op, of kiezen ze er bewust voor om daar niet te diep in te duiken.

    Je ziet nu dat dit begint te kantelen. Niet alleen omdat het moreel ter discussie staat, maar ook omdat organisaties beter willen begrijpen waar hun geld blijft en waar wel of geen waarde wordt toegevoegd.

    Dan verschuift de discussie vanzelf van ‘is dit ok’ naar ‘hoe zit dit model eigenlijk in elkaar en waar wordt daadwerkelijk waarde toegevoegd’. En dat is uiteindelijk waar het volgens mij ook om draait.

  3. Dit lijkt mij een heel duidelijk verhaal voor zowel de opdrachtnemers- als de opdrachtgeverszijde: er moet een ‘normale’ marge voor brokers en MSP’ers in aanbestedingen worden opgenomen van waaruit de (soms heel complete) uitgevraagde dienstverlening moet kunnen worden betaald. En er moet wat overblijven om winst te kunnen maken, los van dochter- of gelieerde ondernemingen. Uitzenden voor € 0,50 en deta/zzp/migratie voor € 0,75 of een1 Euro is echt niet meer van deze tijd…

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *



×