Waarnemend zzp huisarts wint verweer tegen Belastingdienst: ‘U bent geen ondernemer’ teruggedraaid

Ingrid Lieverse combineert haar zzp werk als waarnemend huisarts met een functie als medisch manager bij een huisartsenpost.

Vanaf januari 2026 ging haar werk als medisch manager over in een dienstverband, waardoor ze als zelfstandige alleen nog btw-vrijgestelde huisartsenzorg verrichtte.

In december 2025 vroeg ze de Belastingdienst daarom om een vrijstelling van de administratieve btw-verplichtingen, iets wat ze zelf als een formaliteit beschouwde. In plaats van een snelle administratieve afhandeling kreeg ze een fundamentele discussie over haar ondernemerschap voor de kiezen, met mogelijke gevolgen die verder reikten dan alleen de omzetbelasting.

In een bericht op LinkedIn vertelt ze hoe dat verliep, wat een interessant inkijkje geeft in de afwegingen van de Belastingdienst maar ook in hoe je daar – met succes – tegen in geweer kan komen.

Getoetst aan negen gezichtspunten

De Belastingdienst beoordeelde de aanvraag aan de hand van het Deliveroo-arrest: de uitspraak waarin de Hoge Raad in maart 2023 negen gezichtspunten vastlegde om te bepalen of iemand als zelfstandige werkt of feitelijk in loondienst is. De fiscus gebruikt dat toetsingskader inmiddels breed bij de beoordeling van arbeidsrelaties.

Lieverse moest aan de hand van die criteria onderbouwen waarom ze als waarnemend huisarts ondernemer is. Ze verdiepte zich in de gezichtspunten en diende een uitgebreide inhoudelijke reactie in.

‘U bent geen ondernemer’

In maart 2026 volgde het voorgenomen besluit: geen ondernemerschap, maar een arbeidsovereenkomst. De Belastingdienst voerde daarvoor vijf redenen aan. Lieverse zou onder gezag van haar opdrachtgevers werken, gebruikmaken van hun praktijk, personeel en ICT, onvoldoende ondernemersrisico lopen, een beloning ontvangen die vergelijkbaar is met die van een werknemer en beperkt investeren.

Die conclusie verbaasde haar. In 2025 werkte ze voor zeventien verschillende opdrachtgevers, deed ze uitsluitend losse waarnemingen en investeerde ze actief in haar vak: de tweejarige NHG-kaderopleiding Spoedzorg van het Nederlands Huisartsen Genootschap, nevenwerk als medisch manager en het geven van onderwijs.

Op zoek naar steun

Lieverse besloot verweer te voeren, niet alleen voor zichzelf. Ze verwachtte dat een andere uitkomst ook voor andere waarnemend huisartsen relevant kon zijn. Eerst klopte ze aan bij haar beroepsvereniging en haar rechtsbijstandsverzekering. Daar kreeg ze te horen dat het vooral een fiscale kwestie betrof, dat verweer niet strikt noodzakelijk was en dat juridische ondersteuning niet onder de dekking viel.

Via het juridisch loket van de LHV, de Landelijke Huisartsen Vereniging, vond ze alsnog gespecialiseerde hulp. Een jurist die zich op dit onderwerp had toegelegd, hielp haar bij het opstellen van een verweerschrift en, als dat nodig zou blijken, bij een beroepsprocedure.

Het verweer

Met hulp van een jurist van de Landelijke Huisartsen Vereniging bouwde ze een verweerschrift op dat verder ging dan alleen de Deliveroo-gezichtspunten. Het verweer wees ook op wet- en regelgeving die specifiek geldt voor zelfstandig werkende huisartsen: de Wtza (toetreding van zorgaanbieders), de Wkkgz (kwaliteit, klachten en geschillen in de zorg), de WGBO (de behandelingsovereenkomst tussen arts en patiënt) en de Wet BIG (de beroepsregistratie van zorgverleners).

Daarnaast beschreef het verweerschrift de dagelijkse praktijk van waarneming: professionele autonomie, eigen aansprakelijkheid, wettelijke kwaliteitsverplichtingen, ondernemersrisico en actieve acquisitie, aangevuld met persoonlijke feiten en omstandigheden.

Fiscus draait bij

Op 29 juni 2026 kwam de Belastingdienst terug op het eerdere oordeel en erkende Lieverse alsnog als ondernemer. Opvallend genoeg veranderden de feiten niet, maar wel de manier waarop de Belastingdienst ze juridisch woog.

In de herziene beslissing telden verschillende zaken, zoals het werken voor meerdere opdrachtgevers, uitsluitend kortdurende opdrachten, professionele autonomie, eigen aansprakelijkheid, wettelijke kwaliteitsverplichtingen, ondernemersrisico, actieve acquisitie en investeringen in deskundigheidsbevordering, ineens wel mee.

Klein tegenover een groot systeem

Wat Lieverse het meest raakte, zo schrijft ze in haar LinkedIn-post, was niet de juridische discussie zelf, maar het besef ‘hoe klein je je kunt voelen tegenover een grote overheidsorganisatie’. Ze benadrukt hoeveel verschil het maakte dat iemand met kennis van de sector haar bijstond in het proces. Maar wel met een succesvolle afloop.

• Lees ook: Zelfstandige Richard Zwiers: ‘Zzp’ers, kom alsjeblieft op voor je eigen rechten’