Onfrisse praktijken in recruitmentbranche vragen om heldere antwoorden Geplaatst 5 februari 2015 door Gastblogger Vorige week stond een artikel in de Volkskrant over wervingsbureaus en onfrisse zaken als spookvacatures en gejatte cv’s. Er kwamen werkzoekenden aan het woord die precies weten welke bureaus er schimmige praktijken op nahouden, al werden de bureaus niet bij naam genoemd. Mijn eerste gevoel was schaamte: hoe diep zijn wij als branche gezonken dat dit beeld over ons bestaat? Toegenomen concurrentie, minder vacatures, acht jaar recessie, de groter wordende rol van internet, margedruk: de afgelopen jaren heb ik talrijke oorzaken gehoord van onze steeds benauwdere positie, als commerciële arbeidsbemiddelaars. Duidelijk is in elk geval dat er het nodige is veranderd. Ik zie hierin een grote parallel met andere branches, zoals de taxisector. Ook hier waren klanten zo ontevreden dat nieuwe aanbieders uit onverwachte hoek hun kans schoon zagen. Uber bleek vraag en aanbod beter en goedkoper te matchen. Waar blijft de Uber van de recruitmentbranche? Yearning for yesterday Nu al kunnen werkgever en kandidaat elkaar zonder tussenkomst van een recruitmentbureau online vinden. Met het simpelweg ‘doorschuiven’ van reacties, valt in de toekomst geen droge boterham meer te verdienen. Sterker nog, zoals in het artikel te lezen is, frustreren wij met onze ‘toegevoegde waarde’ momenteel zowel onze opdrachtgever als de sollicitant. Uiteraard begrijp ik dat het moed vraagt om hier iets aan te doen: de business om te gooien en afscheid te nemen van het oude vertrouwde en ooit zo lucratieve businessmodel. Veel vakbroeders en -zusters zie ik stilletjes hopen dat het ooit allemaal weer wordt zoals toen. Yearning for yesterday? Zeker. Het zit in de mens gebakken. Stilletjes houden we niet zo van verandering. Destijds bij Kodak ook niet: onmogelijk dat het fotorolletje ooit verdwijnt. Op zoek naar de nieuwe beste Zo, dat was het slechte nieuws. Nu het goede. Als geen ander weten wij als recruitmentconsultants dat er een groot verschil bestaat tussen de beste sollicitant en de beste kandidaat. Mijn persoonlijke ervaring is dat de beste kandidaat meestal niet op zoek is naar een baan en dus ook niet rechtstreeks gaat solliciteren, zoals in de Volkskrant wel wordt gesuggereerd. De beste kandidaat heeft zijn zaakjes voor elkaar en zal actief benaderd moeten worden, met een aantrekkelijk en realistisch aanbod. Voor dit tijdrovende werk hebben recruiters van bedrijven meestal geen tijd (en interesse). Prachtige dienstverlening met veel toegevoegde waarde voor een recruitmentbureau. Onderbuikgevoel of data? Ook als het gaat om ‘de match maken’ kunnen we als branche nog grote stappen zetten. Als ik eerlijk ben, hebben we hier te lang op ons onderbuikgevoel gekoerst. Het is tijd om te professionaliseren: we moeten ‘gevoel’ valideren met online assessments en testen. Niet alleen aan het einde van het selectietraject vooral aan het begin van sollicitatieprocedures. Talentmapping en cultuurscans kunnen hierin meegenomen worden. Zo helpen we onze klanten beter om onderbouwde keuzes te maken bij het selecteren van de beste man of vrouw. Succesfee of servicefee? Daarnaast wordt het tijd om naar ons afrekenmodel te kijken. Een heet hangijzer in de branche. We stellen het liever niet ter discussie, maar iedereen weet dat het huidige succesfee bij plaatsing-model zijn langste tijd heeft gehad. Recent heb ik bij een grote sociale dienst dertig vacatures mogen oppakken. In plaats van een succesfee bij plaatsing, kwamen we een servicefee op basis van inspanning overeen. Door als businesspartners op te trekken, elkaar commitment te geven, duidelijke afspraken te maken en processen op elkaar af te stemmen, hebben we met elkaar een heel succesvol traject doorlopen: 29 plaatsingen. En nee: makkelijk was het echt niet. En de werkgevers? Ben ik geschrokken van het Volkskrantartikel? Zeker. Moeten we als branche in de spiegel kijken? Ja. Tijd om te veranderen? Absoluut. Onfrisse zaken vragen om een heldere antwoorden. Komt het kwaad alleen maar van ons? Niet helemaal. Ook werkgevers hebben een verantwoordelijkheid in het geheel. Samenwerken is immers een werkwoord en dat geldt ook voor de samenwerking tussen werkgevers en recruitmentbureaus. Naar mijn idee zijn we de afgelopen jaren teveel teruggegaan in een ‘klant-leveranciers’-modus, waarbij de vragende partij een voortdurend zakelijk overwicht heeft over de leverende partij. Ook dat is enigszins onfris. Om het einde van de impasse te bespoedigen geef ik onze counterparts daarom graag onderstaande drie tips: Durf voor een bureau te kiezen. Veel werkgevers denken dat als zij een vacature in competitie aan verschillende bureaus geven, de kans op succesvolle invulling toeneemt. De ervaring leert dat dit juist niet het geval is omdat niemand zich écht aan uw vacature committeert. Zo werkt u – ongewild – het cv schuiven van recruitmentbureaus in de hand. Investeer in een betrouwbaar recruitmentbureau en geef hen de kans uw organisatie te leren kennen en de vacature te doorgronden. Alleen zo kunnen zij uw werk uit handen nemen en de beste match maken. Vraag uw recruitmentbureau naar andere afrekenmodellen en ga voor langetermijnbusiness en partnership. Valeri Berns is ruim 15 jaar actief in de commerciële arbeidsbemiddeling. Geplaatst in Professioneel inhuren | Tags inhuur, opinie, recruitment | 2s Reacties
Duurzaamheid: ja, maar bij een ander bedrijf graag Geplaatst 4 februari 2015 door Bas van de Haterd Afgelopen week ontving ik een persbericht van de RUG: ‘Refurbished’ artikelen kunnen waardering voor nieuwe producten drukken Hoogleraar marketing Van Ittersum van de RuG heeft onderzocht hoe refurbished artikelen, dus bijvoorbeeld printcartridges die vervuld worden, invloed hebben op de perceptie van gewone producten. Hij concludeert dat consumenten het nieuwe product minder waarderen wanneer de producent zelf ook tweedehands versies aanbiedt. Als daarentegen een concurrent het tweedehands product vernieuwt en verkoopt, stijgt de waardering voor het oorspronkelijke nieuwe product. (meer…) Geplaatst in Duurzaamheid | Laat een reactie achter
Jan Rotmans: ‘We hebben behoefte aan een nieuw avontuur op zee’ Geplaatst 3 februari 2015 door ZiPredactie “We hebben iets te vieren! We staan het begin van een transitie die zijn weerga niet kent”. Jan Rotmans, hoogleraar aan de Erasmus Universiteit, was vol vuur tijdens zijn bijdrage aan het ZiPconomy seminar in november 2013. Voor een uitverkochte zaal had hij het over de kanteling van de maatschappij en van organisatie. Waarbij hij zich ook hardop afvroeg of die signalen tot in de bestuurskamers van organisaties doordrongen. In zijn nieuwe boek ” Verandering van tijdperk – Nederland kantelt” blijft Rotmans pleiten dat Nederland radicaal in transitie moet en moet wennen aan decennia van chaos. ‘Maar we gaan vooralsnog vooral vragen uit de weg.’ Ronald Buitenhuis in gesprek met Prof Jan Rotmans. Rotmans is ervan overtuigd dat we in een periode zitten die zich later zal lijken te verhouden tot megashifts als de industriële revolutie. Hij heeft daar nog geen bewijs voor, maar wel drie sterke aanwijzingen. Allereerst is de crisis in de economie dieper en langer dan gedacht. Ecologisch zijn er grote vraagstukken rond verspilling en er is een institutionele crisis. Rotmans: ‘Instituten en politiek hebben geen antwoord meer op de grote vragen van nu en nieuwe netwerken worden ongrijpbaar. Je ziet momenteel heel veel burgerinitiatieven opkomen die de politiek op een klassieke manier probeert te bezweren. Neem de zzp’ers die de politiek via collectieve regelingen onder controle wil krijgen, dat is een achterhoedegevecht.’ Volgens Rotmans is er een clash op komst tussen nieuwe en oude orde. ‘In de 19e eeuw werd de oude orde ook bedreigd. Dan zie je standaard twee reflexen bij de elite. Eén: de veranderingen stellen allemaal niets voor, zo houden ze zichzelf voor. Twee: de nieuwe orde moet zich aanpassen aan de regels van de oude elite. Maar je kunt Uber en Airbnb wel tegen proberen te houden, het lukt toch niet. Zo zal de dominante gas-elite er ook al vast aan moeten wennen dat hun rol over pakweg 10-15 jaar is uitgespeeld.’ Rotmans ziet in het signaal dat nu ketens omvallen (Halfords, Mexx), dat klein het nieuwe groot wordt. Een revival van het MKB en heel veel hybride combi’s. We kunnen – zo lezen we in zijn boek – wel zonder zorgverzekeraars en waarom stroom van een grote energieleverancier betrekken als je het ook direct van een windmolen in de wijk kunt aftappen. Rotmans: ‘Bouwers snappen de shift ook nog niet. Die werken nu altijd in zuilen, maar over tien jaar zullen dat veel meer projectteams zijn. 3D printer Veel mensen zien niet wat gaande is omdat het ogenschijnlijk traag gaat. Maar over tien jaar blijkt het toch snel gegaan te zijn. Denk aan de 3D-printer. We zitten middenin een evolutionaire revolutie. Die vraagt om radicale keuzes, zoals Duitsland die heeft gemaakt in de Energiewende. Maar in Nederland gaan we deze fundamentele keuzes uit de weg. Onze gloriejaren lagen op zee, maar de laatste decennia zijn we een polderende, behoudende landnatie geworden. We hebben weer behoefte aan een nieuw avontuur op zee. Je kunt de grote vragen van deze tijd wel negeren, maar de pijn wordt op termijn alleen maar groter.’ Dat de politiek de vragen uit de weg gaat en tracht de beheersen en te controleren, snapt hij wel. ‘We raken met het verdwijnen van instituties als vakbonden en politieke zuilen steeds meer houvast kwijt. We gaan een periode van tientallen jaren in waarin chaos de boventoon voert. Een periode waarin we moeten zoeken naar nieuwe instituties en nieuw evenwicht. Naar fundamentele vragen en vergezichten. Visie, datgene dat Rutte – het gebrek eraan – nu juist verweten wordt. We hebben een – ik citeer collega Loorbach – ministerie van afbraak nodig en van opbouw; de politiek moet vooral belemmeringen opheffen en regelvrije ruimtes creëren om burgerinitiatieven te ontplooien. In Noord Holland is nu al een gemeente die tachtig procent van alle regels heeft afgeschaft. In de negentiende eeuw bestonden er eerst ook geen (religieuze) partijen en vakbonden, die ontstonden pas eind 19e eeuw in een periode van chaos. Die waren ook een antwoord op vragen in een onzekere tijd. Chaos duurt nooit vijftig of honderd jaar, maar enkele decennia moet je wel mee rekenen.’ Geen blauwdruk Zaken als de participatiemaatschappij en de decentralisatie van de zorg ogen dan mogelijk als een aanpak in de richting die Rotmans voorstaat, zo ziet hij dat zelf maar ten dele. ‘Het idee is goed, maar in de uitwerking doen we het op oude manieren: met minder geld en minder mensen. Terwijl een totale kanteling nodig is. Vanuit een nieuw paradigma ‘Van zorgen voor naar zorgen dat…’ De overheid moet vooral gaan faciliteren. De jeugdzorg is nog altijd een industrie met honderden partijen die afzonderlijk allemaal geld willen verdienen aan de jeugdzorg. Sociale Wijkteams moeten het nieuwe antwoord zijn, maar wat ze vermoedelijk vooral gaan doen, is zich suf-vergaderen.’ En nee, hét antwoord op al deze vragen heeft Rotmans ook niet. ‘Er is geen blauwdruk of marsroute. We moeten accepteren dat het chaotisch wordt. Een periode met grote instabiliteit. De politiek zal moeten accepteren dat er geen centrale regie meer is, maar een enorm netwerk van verbindingen.’ Als voorbeeld geeft Rotmans het scala aan akkoorden van dit moment. Een woonakkoord, een energieakkoord, een pensioenakkoord… ‘Klinkt prachtig, klinkt vernieuwend, maar zo’n akkoord is maximaal twee jaar houdbaar, en dan kan het de prullenbak in omdat de hele wereld weer veranderd is. Het zijn geen radicale veranderingen, maar aanpassingen op het bestaande systeem. Het heeft geen zin meer om het polderend eens te worden met een breed draagvlak van partijen, daarvoor zijn de veranderingen te disruptief. In New York zie je nu al ‘vakbonden’ zonder vaste leden die iets willen, en middels één actie- een soort crowdfunding van meningen- proberen ze iets voor elkaar te krijgen. We krijgen een soort pragmatische solidariteit. Beppe Grillo in Italië is ook zo’n voorbeeld. Als zijn beweging is uitgewerkt, trekt hij zich terug. Maatschappelijke leiders gaan belangrijker worden dan klassieke politieke leiders. Maatschappelijke leiders worden echter nog onvoldoende erkend en nog steeds wantrouwig bekeken.’ Vier domeinen In Verandering van tijdperk, Nederland kantelt, beschrijft Rotmans naast een algemeen denkkader, vier domeinen: zorg, onderwijs, energie en de financiële sector. Wat betreft zorg is volgens de auteur het probleem dat de zorg veel te bureaucratisch is geworden. De oplossing ligt erin om zorg weer bij de mensen zelf te brengen. Rotmans: ‘De kanteling is dat geld niet langer regeert en de zorgorganisatie niet centraal staat, maar de mens bepaalt. Van zorgen voor naar zorgen dat.’ Ook onderwijs wordt veel te veel van bovenaf gestuurd en daar moet de regie weer bij leraren komen te liggen. ‘Leerlingen moeten een op maat gesneden persoonlijk leertraject krijgen. We moeten mensen gaan opleiden voor het leven in plaats van voor een vak omdat de helft van die vakken over twintig jaar niet meer bestaat. We moeten ze dus leren om te gaan met continue veranderingen en onzekerheden in plaats van zekerheden en stabiliteit.’ En passant heeft hij ook kritiek op sommige onderdelen van zijn eigen Erasmus Universiteit. Rotmans vloekt in de kerk waar Tinbergen ooit regeerde. ‘We indoctrineren hier studenten met neo-klassieke economische modellen (zoals de CPB-modellen) die gewoon niet kloppen. Nergens komen meer CEO’s vandaan als van de Erasmus Universiteit, maar we leren studenten, de potentiële leiders van straks, hier fundamenteel verkeerde dingen. Een karikaturaal mensbeeld en wereldbeeld, gestoeld op het dominante mensbeeld van een egoïstische en hebzuchtige mens die handelt uit eigenbelang. En het dominante wereldbeeld van de wereld als een onbegrensde markt die wordt gedreven door groei, innovatie en competitie, wat leidt tot het vergroten van onze welvaart. Dit is te eenzijdig.’ In de energiehoek –domein drie- moeten we loskomen van het dominante fossiele denken en omdenken naar slimme en schone energie. ‘Het Botlekgebied zal er over twintig jaar totaal anders uitzien, gebaseerd op groene grondstoffen en bioraffinage. Kijk naar de ontwikkelingen op het gebied van auto’s die meer tenderen naar elektrisch en waterstof dan naar fossiele brandstofmotoren.’ In de finance hoek zal de macht van de banken komende decennia gebroken worden. Rotmans: ‘Geld is de laatste decennia voor 95 % een doel geworden, terwijl het ooit als middel bedoeld was. Maar groei mag geen doel op zich zijn, ook al leerde Tinbergen ons dat ooit hier.’ Beweging Rotmans heeft een beweging in het leven geroepen: Nederland Kantelt. Na de lancering loopt het storm met reacties. ‘Dat loopt op een leuke manier uit de hand.’ Volgens deze beweging moeten we het niet hebben van de politiek in de toekomst. ‘Die richten zich vooral op incidenten.’ Het zijn maatschappelijke bewegingen die functionele druk uit kunnen oefenen op de politiek. Rotmans: ‘De echte kantelaars binnen de domeinen zorg, onderwijs, energie en finance kent ook bijna niemand. Alle vernieuwers opereren binnen hun eigen silo en wij willen die silo’s doorbreken. ’ De beweging Nederland Kantelt heeft volgens Rotmans ambassadeurs nodig. In zijn eentje kan hij het uiteraard niet. Daarom was hij blij dat Dolf Jansen en Freek de Jonge zich achter het initiatief schaarden. Rotmans: ‘Een goed en scherp lied van een cabaretier kan soms zoveel meer zeggen dan een boek van 100.000 woorden. In de inleiding van mijn boek schrijf ik niet toevallig dat ‘we in een tijd van verandering kunstenaars en filosofen nodig hebben’. Die zag je in de 19e eeuw ook opkomen met nieuwe kunststromingen.’ Maar wat vooralsnog dus rest, is chaos. Of in woorden van Rotmans: ‘De bestaande en nieuwe orde moeten het eens worden vanuit tegengestelde belangen. De bestaande orde wil geen afstand doen van de macht en de nieuwe orde wil de macht grijpen. Je vraagt per slot van rekening ook niet aan een kalkoen om zichzelf te laten slachten en zich op het kerstmenu te zetten.’ Dit interview door Ronald Buitenhuis is eerder verschenen op Managementboek.nl Het boek ‘Verandering van tijdperk’ is hier verkrijgbaar. Op 16 maart 2015 spreekt Jan Rotmans op het Seminar: Veranderdynamiek. Klik hier voor meer informatie. Geplaatst in Professioneel inhuren, Toekomst van Werk, ZP en Ondernemen | Tags anders organiseren, boekenkast | 2s Reacties
Niet gek, dat Zzp’ers geen personeel aannemen Geplaatst 2 februari 2015 door Pierre Spaninks Zelfstandigen zonder personeel worden niet gauw zelfstandigen met personeel. Erik Stam, hoogleraar Entrepreneurship in Utrecht, snapt dat wel. De meeste zzp’ers zijn al blij dat ze in hun eigen inkomen kunnen voorzien, en het starre arbeidsrecht kan personeel tot een loden last maken. Vorige week braken wij hier de staf over Henk Volberda, hoogleraar Strategic Management and Business Policy aan de Rotterdam School of Management. Die had een rapport geschreven waaruit moest blijken dat Nederland te veel zelfstandigen zonder personeel had en te weinig echte ondernemers. In opdracht van het World Economic Forum, waar multinationals lid van kunnen worden als ze een jaaromzet hebben van minimaal vijf miljard dollar. Maatschappelijk onverantwoord Wat was het probleem met die zzp’ers? Dat ze geen ambities hadden, niet innovatief waren, en geen werkgelegenheid creëerden. En wat was het probleem met de professor die dat schreef? Dat hij de begrippen die hij gebruikte niet definieerde of ze in elk geval alleen maar zo vaag omschreef, dat hij alles kon roepen over zzp’ers wat hij maar wilde – zonder dat iemand hem ergens op kon vastpinnen. Wij vonden dat behalve weinig wetenschappelijk ook nog eens maatschappelijk onverantwoord. De positie van zzp’ers staat volop ter discussie. Voor de crisis werden ze verwelkomd als marktvernieuwers die voor innovatie en flexibiliteit zorgden. Nu worden ze ineens afgeschilderd als marktvernielers die de sociale zekerheid ondermijnen en te weinig belasting betalen. Kanttekeningen Van de uitkomst van die discussie hangt veel af. Dus is het zaak dat hij zuiver gevoerd wordt, en zo veel mogelijk op basis van feiten en cijfers. Meninkjes, zeker hooggeleerde meninkjes, doen daarbij meer kwaad dan goed. De media namen ondertussen de spin van het World Economic Forum klakkeloos over. Van het FD en de Volkskrant tot de NOS. De enige deskundige die er publiekelijk kanttekeningen bij plaatste was Erik Stam, hoogleraar Entrepreneurship aan de Universiteit Utrecht. Op BNR Nieuwsradio reageerde hij op de stelling dat Nederland echte ondernemers nodig heeft. Ja, beaamde Stam desgevraagd, Nederland heeft inderdaad echte ondernemers nodig. Mensen die met grootschalige innovaties komen en die de bedrijven optuigen die daarvoor nodig zijn. Want dat is goed voor de economie. Zelfstandigen zonder personeel komen daar vaak niet aan toe, denkt ook Stam. Maar anders dan zijn Rotterdamse collega Volberda, bleek hij zich wel verdiept te hebben in de vraag hoe dat komt. Zzp’ers die door willen groeien wordt het niet echt makkelijk gemaakt Aan de ene kant, vertelde Stam bij BNR, zijn nogal wat mensen zzp’er geworden omdat ze hun baan kwijtraakten of kwijt dreigden te raken. In plaats van op de bank te gaan zitten en hun hand op te houden, zijn ze voor zichzelf begonnen. Meer ambitie dan hun eigen broek op te houden hebben die zzp’ers niet. In zoverre moest hij Volberda gelijk geven. Maar aan de andere kant, merkte Stam op: zzp’ers die wel door willen groeien – en die zijn er ook – wordt het in Nederland niet bepaald makkelijk gemaakt. Als je iemand aanneemt en hij of zij raakt arbeidsongeschikt (al is het tijdens de wintersport) moet je twee jaar lang zijn of haar loon doorbetalen. Voor een kleine ondernemer is dat een loden last. En als een werknemer niet goed functioneert: probeer er maar eens vanaf te komen. Het ontslagrecht wordt nu weliswaar een beetje versoepeld, aldus Stam, maar een procedure kost nog steeds meer tijd en geld dan de meeste zelfstandigen kunnen opbrengen. Met andere woorden: het ligt dus in elk geval niet alleen aan die zelfstandigen zonder personeel dat zij geen zelfstandigen met personeel worden. In het licht van de huidige discussie is dat een belangrijk gegeven, waar Volberda in zijn rapport voor het World Economic Forum ten onrechte aan voorbij was gegaan. Geplaatst in ZP en Ondernemen, ZP en Politiek | Tags ondernemerschap, onderzoek, zzp-beleid | 7s Reacties
